Πυρ ομαδόν δέχεται από το βράδυ του Σαββάτου ο Αγγελος Αναστασιάδης για την τραγική εικόνα που παρουσίασε η εθνική ομάδα στο παιχνίδι με την Ιταλία.
Δικαιολογημένα, αφού οι πειραματισμοί σε θέσεις και πρόσωπα δεν έχουν καμία λογική εξήγηση, ούτε μπορούν να βασιστούν, για παράδειγμα, σε σκεπτικά του τύπου «ωραία σέντρα έβγαλε από τα δεξιά ο Ζέκα στη φάση του 2-2 με τη Βοσνία, ας τον δοκιμάσουμε δεξιό οπισθοφύλακα κόντρα στη σκουάντρα ατζούρα».
Αν μη τι άλλο, από έναν ομοσπονδιακό τεχνικό περιμένει κανείς οι παίκτες που επιλέγονται να παίζουν στη φυσική τους θέση. Ολόκληρη Ελλάδα δεν έχει έναν δεξιό μπακ να βάλει και πρέπει να θυσιάσει έναν πολύ χρήσιμο παίκτη της μεσαίας γραμμής;
Το ότι πριν από λίγα χρόνια πήρε διπλό στο «Καραϊσκάκη» με τον ΠΑΟΚ, έχοντας τον Σαλπιγγίδη δεξί και τον Κλάους αριστερό μπακ επειδή στο ρόστερ εκείνης της ομάδας δεν υπήρχαν αξιόλογες λύσεις, δεν σημαίνει ότι μπορεί η συνταγή να επαναλαμβάνεται στην Εθνική.
Ωστόσο, αν εστιάσουμε αποκλειστικά και μόνο στις ευθύνες του Αναστασιάδη, θα χάσουμε και πάλι το δάσος. Δεν θα μπορέσουμε να δούμε μπροστά μας τη μεγάλη εικόνα που «φωνάζει» μια μεγάλη αλήθεια: Κανείς δεν έχει βασική προτεραιότητα την εθνική ομάδα, κανείς δεν νοιάζεται για το τι παράγει πλέον το ποδόσφαιρο της χώρας μας.
Τα παιχνίδια της Εθνικής μας ουσιαστικά είναι η μικρή παρένθεση στο μόνο πράγμα που μας απασχολεί όλους: τις συλλογικές κόντρες. Εχει τόσο πολύ μπει στο μεδούλι μας (σε κοινό, δημοσιογράφους, ανθρώπους που διοικούν) ο οπαδισμός, που δεν μας νοιάζει τίποτε άλλο.
Η φετινή Σούπερ Λίγκα ολοκληρώθηκε στις 5 Μαΐου χωρίς ποτέ να εκφράσει κανείς δημοσίως προβληματισμό σχετικά με το τι αντίκτυπο θα είχε αυτό στην ετοιμότητα της Εθνικής στα κρίσιμα παιχνίδια που δίνει αυτές τις μέρες.
Ο Τύπος κάνει κριτική ανάλογα με το… χρώμα γυαλιών που φορά (πόσοι παίκτες του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ ή της ΑΕΚ αγωνίστηκαν) ή τα μικροσυμφέροντα (ποιοι ποδοσφαιριστές και ατζέντηδες είναι φίλα προσκείμενοι), ενώ η διοίκηση της ΕΠΟ δείχνει ανήμπορη να πείσει ότι υπάρχει το παραμικρό σχέδιο.
Ο Βαγγέλης Γραμμένος και οι συνεργάτες του νοιάστηκαν απλώς να ρίξουν το μισθολογικό κόστος του προπονητικού τιμ της Εθνικής και τίποτα παραπάνω.
Οσο για τους συλλόγους μας; Καμιά διάθεση να ψαχτούν λίγο παραπάνω για το αν μπορούν να βγάλουν καλούς Ελληνες παίκτες.
Είναι εμφανέστατο, εξάλλου, από τη μέρα που έφυγε ο Σάντος και έκλεισε η καλή περίοδος που άρχισε από τον Ρεχάγκελ, ότι υπάρχει μια μόνιμη αμφισβήτηση για το δίκαιο των επιλογών που γίνονται στους παίκτες που συγκροτούν την Εθνική.
Και σ’ αυτό φέρουν μεγάλη ευθύνη και οι διεθνείς του 2004 που αναλαμβάνουν κομβικούς ρόλους. Δεν έχουν πείσει ακόμη ότι τα κριτήρια επιλογής παικτών είναι αδιάβλητα.
Κάπως έτσι φτάσαμε να έχουμε μια τεράστια ένδεια σε πραγματικά μεγάλους παίκτες κι αν θέλει κανείς αποδείξεις ας αναρωτηθεί πόσοι από τους σημερινούς διεθνείς θα είχαν θέση στην Εθνική της προηγούμενης δεκαετίας.
Σκεφτείτε μόνο ότι ο Ακης Ζήκος, που ήταν μονίμως εκτός επιλογών Ρεχάγκελ, μάλλον θα ήταν ο παίκτης από τον οποίο θα άρχιζε η σύνθεση της τωρινής μεσαίας γραμμής της Εθνικής.
