Ο Ερνέστο Βαλβέρδε στο μικροσκόπιο

Το καλοκαίρι συμπληρώνονται δύο χρόνια από τότε που ο Ερνέστο Βαλβέρδε ανέλαβε τις τύχες της Μπαρτσελόνα και ακόμα δεν έχει απαντηθεί με απόλυτο τρόπο αν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Οδήγησε τους «μπλαουγράνα» στο περσινό νταμπλ και στο Σούπερ Καπ Ισπανίας. Ολα δείχνουν πως τα τρόπαια του πρωταθλήματος και του Κυπέλλου θα παραμείνουν και αυτή τη σεζόν στις προθήκες του «Καμπ Νόου». Εχει ήδη ανακοινωθεί η επέκταση του συμβολαίου του για άλλα δύο χρόνια (ένα συν ένα συγκεκριμένα). Και όμως, το ερώτημα παραμένει: είναι ο κατάλληλος προπονητής για την Μπαρτσελόνα;

Η απάντηση εξαρτάται πάντα από το ποιος ερωτάται.

Στα μάτια της διοίκησης των Καταλανών, ο Βαλβέρδε πιστώνεται την επιστροφή στην ομαλότητα μετά τα πειράματα τύπου Τάτα Μαρτίνο στον πάγκο.

Τα αποτελέσματα δικαιώνουν τον Ισπανό τεχνικό, που κατάφερε να ξεπεράσει τον σκόπελο του περσινού οδυνηρού αποκλεισμού από τη Ρόμα στο Τσάμπιονς Λιγκ και θεωρείται στα μάτια των ιθυνόντων ως ιδανική λύση.

Ο λόγος βρίσκεται στα αποδυτήρια. Ο χαρακτήρας του Βαλβέρδε, ήρεμος, συζητήσιμος και διαπραγματευτικός, τυγχάνει του σεβασμού όλων των ποδοσφαιριστών, ειδικά των βαρέων βαρών των αποδυτηρίων. Και -σε αυτό συμφωνούν όλοι οι προπονητές στον κόσμο- η στήριξη των παικτών είναι το Α και το Ω. Αυτή οδήγησε στην πρόωρη ανανέωση, πριν καν ακόμα περάσει η κρίσιμη αγωνιστική περίοδος με τα μεγάλα ντέρμπι και τα νοκ άουτ παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ και του Κυπέλλου Ισπανίας.

Η σχέση της διοίκησης με τον Βαλβέρδε είναι επίσης άριστη. Το προσόν του ανέκαθεν ήταν ο διάλογος και μολονότι σε αρκετές περιπτώσεις είχε κάθε λόγο να ψυχρανθεί με τους… επάνω, δεν το έκανε.

Από τη στιγμή που κατέφτασε στη Βαρκελώνη, βρέθηκε αντιμέτωπος με καταστάσεις εκτός του ελέγχου του, όπως η αναχώρηση του Νεϊμάρ για την Παρί Σεν Ζερμέν. Αποδέχτηκε ενέργειες που πήγαιναν κόντρα στη θέλησή του, όπως η πώληση του Παουλίνιο, ή γίνονταν χωρίς τη γνώση και έγκρισή του, όπως η μεταγραφή του Μάλκομ. Παρέμεινε ψύχραιμος όταν δεν του έγιναν τα χατίρια, όπως η απόκτηση ενός παίκτη για ρεζέρβα του υπερπολύτιμου Τζόρντι Αλμπα.

Χειρίστηκε επίσης αποτελεσματικά την «καυτή πατάτα» των πειθαρχικών παραπτωμάτων του Ουσμάν Ντεμπελέ και πλέον τον έχει ετοιμοπόλεμο και χρήσιμο για την ομάδα. Γνωρίζοντας πόσο σημαντική επένδυση είναι για τον σύλλογο ο Φιλίπε Κοουτίνιο, τον περιβάλλει με εμπιστοσύνη προσπαθώντας να τον επαναφέρει στο περσινό του επίπεδο.

Ολα τα παραπάνω βέβαια θα ήταν ανάξια λόγου αν δεν υπήρχε η άψογη σχέση του Λιονέλ Μέσι με τον προπονητή του. Οταν ο Μέσι είναι χαρούμενος, είναι και η Μπάρτσα χαρούμενη!

Επί Βαλβέρδε, ο Αργεντινός αστέρας είναι το επίκεντρο της ομάδας. Μπορεί η τακτική των «μπλαουγράνα» να είναι πιο συντηρητική και μακιαβελική (δεν ενδιαφέρει ο τρόπος αλλά η τελική νίκη), όμως ο Μέσι έχει την ελευθερία να κινείται όπως του αρέσει και να θέτει την ομάδα σε κίνηση, να δημιουργεί, να πασάρει, να σκοράρει… Και αυτό είναι που μετράει τελικά.

Στα μάτια των οπαδών των «μπλαουγράνα» όμως, η περίπτωση Ερνέστο Βαλβέρδε δημιουργεί αισθήματα συμπάθειας και δυσπιστίας ταυτόχρονα. Κανείς δεν μπορεί να επιχειρηματολογήσει εναντίον του χαρακτήρα του.

Κύριος με το «Κ» κεφαλαίο, εδώ και σχεδόν δύο χρόνια εκπροσωπεί τον σύλλογο υποδειγματικά. Αυτό ασφαλώς το γνωρίζαμε από τη θητεία του στα μέρη μας… Με σχεδόν τέσσερις συνεντεύξεις Τύπου την εβδομάδα (πριν και μετά από αγώνες μεσοβδόμαδα και τα Σαββατοκύριακα), ο Βαλβέρδε δεν έχει ανεβάσει ποτέ τους τόνους, δεν έχει ποτέ δημιουργήσει εντάσεις και αντιμετωπίζει τις προβοκατόρικες ερωτήσεις με χαμόγελο και ευφυΐα.

Οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα όμως είναι απαιτητικοί. Ισχύει πως ελάχιστοι σύλλογοι σε όλο τον κόσμο είναι τόσο συνδεδεμένοι με ένα συγκεκριμένο σύστημα παιχνιδιού όσο οι «μπλαουγράνα». Είναι στο DNA της Μπάρτσα να κρατάει την μπάλα, να παίζει πάντα με τρεις επιθετικούς και να βγαίνει αυτομάτως στην επίθεση.

Το σύστημα των αντεπιθέσεων ως αρχική επιλογή επιτρέπεται μόνο αν δεν υπάρχει άλλη λύση. Ομως η βασική τακτική είναι η κατοχή της μπάλας έως ότου τρυπήσει η αντίπαλη άμυνα και βρεθεί ο χώρος για την ευκαιρία. Αυτό ήταν το κληροδότημα του Γιόχαν Κρόιφ, αυτό το σύστημα εξέλιξε ο Πεπ Γουαρδιόλα και αυτή είναι η ταυτότητα που καλούνται να «υπηρετούν» οι επόμενοι για να είναι ευτυχισμένοι οι οπαδοί της ομάδας.

Ομως ο καιρός περνά και δεν υπάρχουν πλέον όλες οι συνισταμένες. Οι Τσάβι και Ινιέστα έχουν φύγει και πολλές φορές η ομάδα δείχνει να παίζει με έξι αμυντικούς και τέσσερις επιθετικούς, χωρίς ενδιάμεση σύνδεση. Ο Κοουτίνιο, που αποκτήθηκε ως αντι-Ινιέστα, δεν… τραβάει (μέχρι στιγμής), κυρίως επειδή το ένστικτό του δεν τον οδηγεί στην πάσα αλλά στο σουτ. Οπότε το στιλ Βαλβέρδε είναι ουσιαστικά το «δώσε την μπάλα στον Μέσι και αυτός θα κάνει τους υπόλοιπους να παίξουν». Πιο άμεσα, με λιγότερη κυκλοφορία.

Ακόμα όμως και όταν υπολειτουργήσει ο Μέσι, θα βρεθεί μια ομάδα σαν τη Ρεάλ Μαδρίτης η οποία θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τα πολλά αμυντικά κενά της Μπαρτσελόνα (λόγω της προώθησης των πλάγιων μπακ της) και θα παραμείνει ευάλωτη στην κόντρα. Και το τελικό αποτέλεσμα -όπως το 0-3 της περασμένης Τετάρτης στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου»- θα μακιγιάρει το ότι για άλλη μια φορά η Μπαρτσελόνα δεν έπαιξε το ποδόσφαιρο που θέλουν οι οπαδοί της.

Η προσήλωση του Βαλβέρδε στο αποτέλεσμα φέρνει τις νίκες και ενθουσιάζει τη διοίκηση. Ομως ο τακτικός συντηρητισμός του αποτρέπει τους οπαδούς από το να είναι εξίσου ενθουσιώδεις. Και φάνηκε από την πρόκριση επί της Ρεάλ Μαδρίτης, που θα είχε πανηγυριστεί εντονότερα αν η εμφάνιση των «μπλαουγράνα» δεν ήταν μέτρια προς κακή…

Η σεζόν τώρα μπαίνει στην κρίσιμη καμπή της και το τεστ θα είναι το Τσάμπιονς Λιγκ. Μπορεί να ανανέωσε πρόσφατα το συμβόλαιό του ο «Τσινγκούρι» και να φαίνεται ότι το κάζο της Ρόμα ξεχάστηκε, όμως είναι σίγουρο πως σε περίπτωση φετινού αντίστοιχου ολισθήματος στην Ευρώπη, τα πράγματα θα αλλάξουν άρδην στην Μπαρτσελόνα, όσο συμπαθής και αν είναι ο Ερνέστο Βαλβέρδε…