Ο Παναθηναϊκός έχει καταφέρει ένα μικρό ποδοσφαιρικό θαύμα τη φετινή αγωνιστική περίοδο και τα κατορθώματα των πιτσιρικάδων του τυγχάνουν της αναγνώρισης όλων των υγιώς σκεπτόμενων φίλων του δημοφιλέστερου αθλήματος στον πλανήτη.
Στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, τίποτα δεν προκύπτει τυχαία, δίχως γνώση, κόπο, μεράκι, αφοσίωση και σαφές πλάνο: πλάνο ελληνοποίησης εν προκειμένω και ανάδειξης νεαρών παικτών από την Ακαδημία του συλλόγου.
Το σίγουρο είναι ότι αποτελεί ευτύχημα το γεγονός ότι έχουν αναλάβει τις τύχες του ο Νίκος Νταμπίζας και ο Γιώργος Δώνης, που αποδεδειγμένα διαθέτουν το «πακέτο» για να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους εν μέσω των δυσκολότερων συγκυριών της νεότερης ιστορίας του «τριφυλλιού».
Διότι μπορεί η ΠΑΕ Παναθηναϊκός να ήταν αυτή που έκανε τις επιλογές των Νταμπίζα-Δώνη και να τηρεί, προς το παρόν τουλάχιστον, τις δεσμεύσεις της απέναντί τους, πλην όμως δεν έθεσε ποτέ τους πυλώνες, τις βάσεις και τη στρατηγική για να τη χαράξει ορθολογικά τα προηγούμενα χρόνια, όπως γίνεται στις προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες (βλέπε Αγιαξ).
Επί της ουσίας στον Παναθηναϊκό τα πάντα έγιναν βιαστικά και εξ ανάγκης, λόγω των οικονομικών προβλημάτων της ΠΑΕ και της απόφασης του ιδιοκτήτη της να πέσει το μπάτζετ τόσο χαμηλά, ώστε να μη χρειαστεί να βάλει περαιτέρω χρήματα από την τσέπη του εκτός των διακανονισμών από τα χρέη του παρελθόντος.
Οι μεταγραφικοί περιορισμοί ήταν δευτερεύουσας σημασίας για εκείνη και ταυτόχρονα το τέλειο άλλοθι για να πέσει το μπάτζετ στα τάρταρα.
Οι Νταμπίζας και Δώνης ήξεραν σαφώς ποια κατάσταση αναλάμβαναν. Αλλά οι φιλοδοξίες και το μελλοντικό τους πλάνο ήταν και παραμένει πολύ υψηλό, εφάμιλλο με της ομάδας του ’96 που έφτασε έως τους «4» του Τσάμπιονς Λιγκ και της ομάδας του 2000, που ήταν η βάση για την Εθνική που κατέκτησε το Euro στην Πορτογαλία τέσσερα χρόνια αργότερα και κατόπιν το εγχώριο νταμπλ με τον Παναθηναϊκό.
Κοινός παρονομαστής ήταν η ελληνική βάση, η αξιοποίηση της Ακαδημίας και οι λίγοι και καλοί ξένοι παίκτες που τους πλαισίωναν και εν τέλει τους… απογείωσαν.
Οχι, ο τεχνικός διευθυντής και ο προπονητής του Παναθηναϊκού δεν πετούν στα σύννεφα. Εχουν το δικαίωμα, όμως, να οραματίζονται και να πιστεύουν στη δουλειά τους, κατακτώντας σταδιακά μικρούς στόχους, μέχρι να φτάσουν στον μεγαλύτερο όλων, που είναι η επιστροφή στους τίτλους και η ευρωπαϊκή επιστροφή/καταξίωση του «τριφυλλιού» σε βάθος τριετίας, όσα είναι και τα χρόνια του συμβολαίου τους.
Ο στόχος τους, αυτή τη χρονική στιγμή, είναι οι «μπέμπηδες» του Παναθηναϊκού να αποκτήσουν σταθερότητα στην εξέλιξή τους και μέχρι το καλοκαίρι να έχουν εντοπίσει τους (λιγοστούς) ξένους που απαιτούνται για να δώσουν έξτρα ώθηση στους πιτσιρικάδες και να κάνουν τη διαφορά.
Το ρόστερ υπολογίζεται σε 27 παίκτες, εκ των οποίων οι 15 θα είναι Ελληνες και η συντριπτική πλειονότητά τους προερχόμενη από την Ακαδημία του συλλόγου.
Οι υπόλοιποι θα πρέπει να δίνουν το διαφορετικό, το «κάτι παραπάνω», όπως κάποτε έκαναν ο Βαζέχα, ο Χένρικσεν και πολλοί άλλοι…
