Το πρώτο δεδομένο είναι ότι ο Μίχαελ Σκίμπε παρέλαβε χάος, όταν ανέλαβε την Εθνική ομάδα. Ενα σύνολο με αρκετά καλούς παίκτες, αλλά διαλυμένο, δίχως συνοχή μετά τη λαίλαπα της διοίκησης Σαρρή και με προπονητή τον Κλαούντιο Ρανιέρι.
Κι εδώ πρέπει να του πιστωθεί κάτι σημαντικό. Κατάφερε να κάνει την Εθνική Ελλάδος και πάλι ομάδα. Αυτό φαίνεται και το παραδέχονται και οι ίδιοι οι παίκτες. Πρώτος ο αρχηγός Βασίλης Τοροσίδης είχε πει δημόσια ότι ο κόουτς «μάς έκανε πάλι οικογένεια».
Φαίνεται, όμως, ότι το έργο του ήταν αυτό και μόνο. Οτι δεν έχει να προσφέρει κάτι άλλο στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Αλλωστε, όταν προσελήφθη ο Γερμανός, λίγο-πολύ όλοι αυτό περίμεναν. Να συμμαζέψει το χάλι που αντίκρισε και πέραν τούτου ουδέν.
Σε σχέση με τον Ρεχάγκελ και τον Σάντος δεν είχε αντίστοιχες περγαμηνές ως προπονητής. Σχεδόν παντού ως αποτυχημένος έφυγε.
Με τα καλά και τα στραβά, έφερε την Εθνική ώς τα μπαράζ του Μουντιάλ, όπου αποκλείστηκε από τη μετέπειτα δευτεραθλήτρια Κόσμου, την Κροατία.
Τον περασμένο Νοέμβρη, θα ήταν αρκετά ώριμο να προσληφθεί ένας άλλος προπονητής, ανωτέρου επιπέδου από τον Γερμανό, για να ανεβάσει κι άλλο κλίμακα την Εθνική. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη και είναι πιθανό πως μέτρησε πολύ και η γνώμη των διεθνών.
Μόνο που στην παρούσα φάση, αυτή η ανανέωση της συνεργασίας δεν μοιάζει ωφέλιμη για το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Στα δύο τελευταία 90λεπτα με την Εσθονία και την Ουγγαρία φάνηκαν πολλά αμυντικά κενά, κάτι που δεν μας έχει συνηθίσει η Ελλάδα από το 2002 κι έπειτα.
Ακόμη και στην επίθεση, όπου υπάρχει ξανά σπουδαίο υλικό, οι περισσότερες φάσεις γίνονται χάρη στην προσωπική ικανότητα των παικτών και όχι βάσει σχεδίου.
Επίσης, θα ήταν άτοπο να γίνει ξανά κουβέντα για κάποιες επιλογές του. Δηλαδή γιατί καλείται ο Τζιόλης ή ο Τζαβέλας, γιατί παίζει ο Μπουχαλάκης (γιατί άραγε;) και όχι ο Ζέκα και μάλιστα σε δύο σερί παιχνίδια κ.λπ.. Κάθε προπονητής έχει τα κολλήματά του, άσχετο, που αρκετά απ’ αυτά βγάζουν μάτι.
Αντίθετα, ουδείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει ότι οι Εθνικές μαζεύονται για πολύ μικρό χρονικό διάστημα, όμως έστω και σ’ αυτό πρέπει να δουλεύονται λίγα, μα συγκεκριμένα πράγματα.
Με μια ήττα στην Ουγγαρία δεν χάθηκε κι ο κόσμος, αλλά ταυτόχρονα τα δύο επόμενα ματς στο Nations League με τους Ούγγρους εντός και με τη Φινλανδία στο Ελσίνκι, θα πρέπει να κρίνουν κάτι παραπάνω από την έκβαση του ομίλου: Την τύχη του Σκίμπε.
Ο Γερμανός προπονητής πρέπει να αποδείξει ότι αξίζει να βρίσκεται στον πάγκο της Εθνικής Ελλάδος. Της Ελλάδας που ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2004, στους «8» του EURO του 2012, μια ανάσα από τα προημιτελικά του Μουντιάλ το 2014 και γενικότερα παρούσα σε όλα σχεδόν τα μεγάλα ποδοσφαιρικά ραντεβού του 21ου αιώνα.
Αν δεν μπορεί ο Σκίμπε, η ΕΠΟ καλείται να πάρει μια γενναία απόφαση και να τον αντικαταστήσει, δίχως πάντως να κάνει τσιγκουνιές στο μπάτζετ.
Και στην τελική, αν είναι να θυσιαστεί κάτι, αυτό ας είναι το Nations League. Διότι τον Μάρτιο ξεκινούν τα προκριματικά του EURO 2020 και δεύτερη συνεχόμενη αποτυχία πρόκρισης στα τελικά (με τη συμμετοχή 24 ομάδων μάλιστα) δεν χωνεύεται…
