Ο εχθρός του Ερντογάν

Κάποτε λατρευόταν σαν θεός στην Τουρκία. Ηταν ο «βασιλιάς», ο «ταύρος του Βοσπόρου», ο πρωταγωνιστής της εθνικής του ομάδας που αναδείχτηκε τρίτη στον κόσμο στο Μουντιάλ του 2002, αυτός που είχε πετύχει περισσότερα από 200 γκολ με τη φανέλα της Γαλατασαράι, αυτός που την είχε οδηγήσει στην κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA, του μοναδικού ευρωπαϊκού τροπαίου στην ιστορία του τουρκικού ποδοσφαίρου, αυτός που έχαιρε σεβασμού από οπαδούς ακόμα και της Μπεσίκτας και της Φενερμπαχτσέ.

Eίναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών της τουρκικής εθνικής ομάδας με 51 γκολ και ο παίκτης που έχει πετύχει το γρηγορότερο γκολ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων -σε 10,8 δευτερόλεπτα από την έναρξη άνοιξε το σκορ στον «μικρό τελικό» μεταξύ Τουρκίας και Νότιας Κορέας το 2002…

Σήμερα όμως το όνομα του Χακάν Σουκούρ ούτε καν προφέρεται στην πατρίδα του. Τα γήπεδα που βαπτίστηκαν προς τιμήν του μετονομάζονται το ένα μετά το άλλο, ενώ ο σύλλογος τον οποίο δόξασε, η Γαλατασαράι, τον απέβαλε από μέλος της και έχει αφαιρέσει την οποιαδήποτε αναφορά σε αυτόν από τα επίσημα ιστορικά έγγραφά της.

Οταν το έμαθε αυτό μάλιστα, είχε φιλοσοφήσει: «Καλύτερα το όνομά σου να είναι γραμμένο στις συνειδήσεις και τις αναμνήσεις, παρά σε έναν τοίχο»…

Η ιστορία του έχει γίνει το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα για το πώς μπορεί κανείς να αγγίξει τον ουρανό και κατόπιν να το φέρουν έτσι οι καταστάσεις ώστε να βρεθεί στον δρόμο, την εξορία ή τη φυλακή…

Και με τα τρία απειλήθηκε ο Χακάν Σουκούρ, αλλά τελικά επέλεξε την εξορία και σήμερα βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το «καταφύγιό» του είναι μια καφετέρια στο Πάλο Αλτο της Καλιφόρνιας, την οποία έστησε με έναν φίλο του.

Περνάει τις ημέρες του σερβίροντας καφέδες και τουρκικούς μεζέδες, ενώ δεν χαλάει το χατίρι στους αρκετούς θαμώνες που τον αναγνωρίζουν και θέλουν μια φωτογραφία μαζί του. Είναι 47 ετών και έχει χάσει τα πάντα…

Κάποτε είχε τα πάντα… Ο πρώτος του γάμος, με την Εσρά το 1995, προβλήθηκε σε απευθείας μετάδοση από την τουρκική τηλεόραση και παρούσα ήταν η τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Τανσού Τσιλέρ, ενώ μάρτυρες ήταν ο τότε δήμαρχος Κωνσταντινούπολης (και νυν ισχυρός άνδρας της Τουρκίας) Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν (τότε άμεσος συνεργάτης του Ερντογάν και νυν εχθρός του).

Η φιλία των Ερντογάν-Γκιουλέν δεν ήταν το μόνο πράγμα που δεν επέζησε εκείνου του γάμου…

Μόλις τέσσερις μήνες αργότερα, ο Χακάν πήρε διαζύγιο από την Εσρά, η οποία μαζί με τους γονείς της έχασε τη ζωή της στον καταστροφικό σεισμό του 1999 στο Ιζμίτ.

Οταν αποσύρθηκε από τα γήπεδα πριν από δέκα χρόνια, ο Σουκούρ αρχικά εργάστηκε ως σχολιαστής αγώνων στην τηλεόραση και κατόπιν κατέβηκε στην πολιτική.

Υπό τη σημαία του ΑΚΡ, του κόμματος του Ερντογάν, εκλέχθηκε βουλευτής το 2011 και παράλληλα διατήρησε στενή φιλία με τον Γκιουλέν.

Η φιλία αυτή οδήγησε και στην παραίτησή του από το κόμμα τον Δεκέμβριο του 2013, όταν εναντιώθηκε στην απόφαση του Ερντογάν να απαγορεύσει το σύστημα «ντερσχανέ», των προπαρασκευαστικών σχολείων που έχει ιδρύσει ο Γκιουλέν. Μια απαγόρευση που έχει την πηγή της στο τέλος της συμμαχίας Ερντογάν-Γκιουλέν, όταν ο πρώτος κατηγόρησε τον δεύτερο ότι βρίσκεται πίσω από τις έρευνες για τη διαφθορά.

Τα σχολεία αυτά θεωρήθηκαν πυρήνες «ανατροφής» γκιουλενιστών οπαδών, που ακολούθως διεισδύουν στους κόλπους της αστυνομίας, της Δικαιοσύνης και των δημόσιων υπηρεσιών.

Πλέον το πρόσωπο του Γκιουλέν φιγουράρει πρώτο στη λίστα των εχθρών του Ερντογάν, με την τουρκική Δικαιοσύνη να έχει ζητήσει την έκδοσή του από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι μάλιστα ο άνθρωπος τον οποίο ο Τούρκος πρόεδρος «φωτογράφισε» ως υποκινητή της απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016.

Ο Σουκούρ λοιπόν παραιτήθηκε από το κόμμα και έγινε ανεξάρτητος βουλευτής. Σε διάφορες δημόσιες εμφανίσεις του δεν έχανε την ευκαιρία να κατακεραυνώνει τον Ερντογάν για την πολιτική του και να στηρίζει τον Γκιουλέν, εξόριστο στην Πενσιλβανία των ΗΠΑ.

Οπως είπε πρόσφατα σε συνέντευξή του στους New York Times ο ίδιος ο βετεράνος στράικερ, «όταν αποχώρησα από το κόμμα, οι επιχειρήσεις μου άρχισαν να εμφανίζουν προβλήματα με το Δημόσιο όλως τυχαίως. Το ένα πρόβλημα δημιουργούσε άλλα και τότε αποφάσισα να εγκαταλείψω την Τουρκία. Ηθελα μια ήρεμη ζωή για τη γυναίκα μου και τα τρία παιδιά μου (σ.σ.: από τον δεύτερο γάμο του)».

Εφυγε από την πατρίδα του τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν κατάλαβε ότι τα πράγματα για τον ίδιο θα γίνονταν ακόμα χειρότερα, και εγκαταστάθηκε στο Πάλο Αλτο όπου είχε κάποιους φίλους…

«Θα είχα πολύ άνετη ζωή και ίσως να είχα γίνει υπουργός αν συνέχιζα να παίζω το παιχνίδι του προέδρου, αν έκανα ό,τι μου έλεγαν. Ομως τώρα είμαι εδώ και σερβίρω καφέδες. Θέλω τα παιδιά μου να είναι ελεύθερα και ανεξάρτητα, να μπορούν να λένε τη γνώμη τους και να μη διώκονται όπως ο πατέρας τους. Αγαπάω την πατρίδα μου, μου λείπει, και αγαπάω τους ανθρώπους της, μολονότι η εικόνα τους για μένα έχει διαστρεβλωθεί απ’ όσα διαδίδουν τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης», δηλώνει πια.

Ονειρό του είναι να επιστρέψει κάποτε στην πατρίδα του άφοβα. Οπως λέει, «κάποτε το φως θα επιστρέψει. Το σκοτάδι δεν διαρκεί για πάντα».

Ομως αν πατήσει τώρα το πόδι του στην Τουρκία, θα συλληφθεί αμέσως με τις κατηγορίες της προσβολής του προσώπου του προέδρου Ερντογάν και της συμμετοχής στην απόπειρα πραξικοπήματος.

Το ένταλμα σύλληψής του υπογράφηκε τον Αύγουστο του 2016, με την κατηγορία της συμμετοχής στην ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση FETÖ, όπως αποκαλεί η Αγκυρα το κίνημα του Γκιουλέν.

Εκείνο τον καιρό ο Χακάν Σουκούρ βρισκόταν ήδη στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως οι αρχές συνέλαβαν τον πατέρα του, Σελμέτ, σε ένα τζαμί στο Ανταπαζαρί, ως μέλος μιας οικογένειας που στήριξε οικονομικά την απόπειρα πραξικοπήματος.

Ολα τα χρήματα και τα περιουσιακά στοιχεία του Σουκούρ και των γονέων του κατασχέθηκαν, ενώ ο πατέρας του, ύστερα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο, πέθανε μέσα στη φυλακή.

Εφυγε άλλος ένας λόγος για να επιστρέψει ο Χακάν στην πατρίδα του…