Η ΑΕΚ έχει τον χρόνο, αλλά ψάχνει τον τρόπο

Προς το παρόν η ΑΕΚ, μετράει σημαντικές αποχωρήσεις, μια πολύ σημαντική θετική κίνηση με την αγορά του 100% των δικαιωμάτων του Μάρκο Λιβάγια κι έχει μπλέξει και σε μια περίεργη ιστορία, με τον νεαρό Βέλγο Ούγκο  Κάιπερς, από τον Εργοτέλη. Υπάρχει και η απόκτηση του Χρήστου Αλμπάνη, ενός 23χρονου Έλληνα ποδοσφαιριστή, που ξεχώρισε στο φετινό πρωτάθλημα, με τον Απόλλωνα Αθηνών. 

Οι σημαντικές αποχωρήσεις είναι του Σέρχιο Αραούχο, του Λάζαρου Χριστοδουλόπουλου και του Γιάκομπ Γιόχανσον. Και είναι σε εκκρεμότητα το θέμα του Παναγιώτη Κονέ, που έπαιξε φέτος δανεικός από την Ουντινέζε και τόσο ο ίδιος, όσο και η ΑΕΚ, θέλουν να συνεχίσουν μαζί.

Είναι κομβικές περιπτώσεις, δεν υπάρχει αμφιβολία. Αλλά δεν ήταν μη αναμενόμενες. Δεν δικαιολογείται δηλαδή να έχουν αποσυντονίσει τον σχεδιασμό της.

Ο Αραούχο δεν ανήκε στην ΑΕΚ, όλοι γνώριζαν πως με το τέλος των επίσημων υποχρεώσεων, θα μιλούσαμε πάλι για έναν παίκτη που ανήκει στην Λας Πάλμας και η απόκτηση του θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

Εντός ομάδας, όλοι γνώριζαν εδώ και καιρό πως άκρη με τον Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο δεν θα βρισκόταν.

Ο Γιόχανσον είχε απαντήσει αρνητικά σε όλες τις προτάσεις για ανανέωση, από πριν από το περσινό καλοκαίρι κιόλας. Επιπλέον, αγωνιστικά η  ΑΕΚ έμαθε αναγκαστικά να ζει χωρίς αυτόν, από πολύ νωρίς μέσα στη σεζόν, λόγω του σοβαρού του τραυματισμού.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι το πόσο σημαντικοί είναι οι παίκτες που είπαν οριστικά αντίο ή βρίσκεται σε εκκρεμότητα η παραμονή τους, αλλά το πόσο καλά προετοιμασμένοι είναι στην ΑΕΚ, για να τις αντιμετωπίσουν. Ενώ γνωρίζουν εδώ και μήνες, πως θα χρειαστεί να τις  αντιμετωπίσουν.

Πέρσι η ΑΕΚ πήρε πολύ καλό βαθμό στην μεταγραφική προετοιμασία. Εκτός του Αραούχο, όλοι οι υπόλοιποι παίκτες που αποκτήθηκαν, ήταν στην προετοιμασία της ομάδας στην Πολωνία.

Ήταν όλοι παίκτες, που απασχολούσαν τον αγωνιστικό σχεδιασμό της ΑΕΚ για καιρό και πριν κινηθούν για την απόκτηση  τους, ήξεραν πάνω κάτω τι έπρεπε να κάνουν για να τους …ντύσουν στα κιτρινόμαυρα.  

Πέρσι στο επίκεντρο ήταν ο Ντάνιελ Μαϊστόροβιτς, φέτος ο Νίκος Λυμπερόπουλος. Συνδετικός κρίκος των δύο, ένα ολιγομελές υποστηρικτικό γκρουπ που ασχολείται με τον σχεδιασμό, σε συνεργασία με τον εκάστοτε τεχνικό διευθυντή.

Αν υπάρχει κάτι ελαφρώς προς το παρόν, ανησυχητικό αυτή τη στιγμή στην ΑΕΚ, είναι η αίσθηση πως φέτος ο βαθμός προετοιμασίας δεν είναι σε ανάλογο επίπεδο. 

Η αλήθεια είναι πως όλα τα στοιχεία του ρεπορτάζ, δείχνουν πως ναι μεν υπάρχουν δυο τρεις στόχοι που απασχολούν καιρό, πλην όμως όλοι είναι υψηλής δυσκολίας κι επίσης στην ομάδα δεν έχουν και πολύ καθαρή εικόνα για την «συνταγή», που θα έκανε πιο εύκολη την πρόσβαση σε κάποιον ή κάποιους από αυτούς.

Στην πραγματικότητα, αυτοί οι στόχοι περισσότερο απομακρύνονται, παρά πλησιάζουν όσο περνούν οι μέρες. Μιλάμε για τις κομβικές μεταγραφές, Τον αντικαταστάτη του Αραούχο, τον αντικαταστάτη του Χριστοδουλόπουλου, αλλά κι αυτόν του Γιόχανσον. Που επιδιώχθηκε να αντικατασταθεί τον Γενάρη με την απόκτηση του Μοράν, αλλά αυτό μάλλον δεν επιτεύχθηκε…

Και φαίνεται πως σε συνδυασμό και με την αλλαγή στον πάγκο, που σημαίνει σε μεγάλο βαθμό και μια νέα διαδικασία «τσεκαρίσματος» μεταγραφικών στόχων, η ΑΕΚ είναι στην αφετηρία των κινήσεων της για τις μεταγραφές, χωρίς ακόμη να είναι ξεκαθαρισμένο προς τα πού θα πάει. Όχι για τις θέσεις, αλλά για τα πρόσωπα.

Φυσικά δεν πρόκειται για κάποια μη αναστρέψιμη κατάσταση. Είμαστε ένα μήνα πριν από την πρώτη συγκέντρωση της ομάδας και περισσότερο από δυο μήνες πριν την πρώτη επίσημη αγωνιστική υποχρέωση. Για τα προκριματικά του Champions League.

Αλλά η ιστορία έχει δείξει πως όταν οι πρώτες εβδομάδες μετά το τέλος της σεζόν, δεν σε βρίσκουν κατασταλαγμένο για το τι θες να κάνεις στις μεταγραφές, τουλάχιστον σε ένα 60-70 %, τότε γίνεται πιο εύκολο κάθε μέρα που περνάει, να σε αφήνει περισσότερο έρμαιο του τι θα βρεις μπροστά σου από προτάσεις μάνατζερ.

Και στην ΑΕΚ η ιστορία το έχει δείξει πρόσφατα. Το καλοκαίρι του 2016, μετά την κατάκτηση του κυπέλλου. Κάπως έτσι κατέληξε η ΑΕΚ στις όπως – όπως κινήσεις, με τον κάθε Αλμέιδα, που είχε μεν όνομα, αλλά τίποτε άλλο και δεν βγήκε.

Όπως – όπως πήγε και στον Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο, που βγήκε. Αλλά «τζόγος» ήταν και ο ένας, «τζόγος» και ο άλλος. 

Και προσέξτε: Αυτός που δεν βγήκε, κόστισε μισό εκατομμύριο τον χρόνο, ενώ αυτός που βγήκε, τα μισά. Κάτι που δείχνει αν μη τι άλλο, πως κάποιες φορές τον ελλειμματικό σχεδιασμό, δεν τον καλύπτουν τα χρήματα.