Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή πιο hot αθλητικός οργανισμός στην ευρωπαϊκή επικράτεια από τη Ρεάλ Μαδρίτης, αφού μέσα σε έξι ημέρες η «βασίλισσα» στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ. Αν στοιχειοθετεί κάτι την έννοια της κυριαρχίας αυτό σίγουρα είναι βαμμένο στα χρώματα της ομάδας της Μαδρίτης, είναι ευλογημένο από τα ατελείωτα πανηγύρια των αμέτρητων φίλων της, και επικυρωμένο από τις παραδοχές και τις υποκλίσεις των περισσοτέρων αντιπάλων.
H δικαίωση των προγραμματισμών, των επιλογών, της εμπιστοσύνης στον Ζιντάν, της σταθερής επιμονής στο να τίθεται ως βασική προτεραιότητα κάθε χρόνο το Champions League. Η Lady Hope ξέρει πως κάποια αγωνιστικά επιτεύγματα αφορούν στην ημέρα που έγιναν, κάποια κρατάνε ανοιχτές τις συζητήσεις τις εβδομάδες που ακολουθούν. Κάποια άλλα χαρακτηρίζουν ολόκληρες αγωνιστικές περιόδους, ενώ κάποια λίγα κερδίζουν δικαίως το δικό τους μερτικό στην ιστορία στο βάθος των δεκαετιών…
Βιώνουμε όσοι ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο εποχή Ρεάλ. Οποιεσδήποτε ομάδες και να υποστηρίζουμε, οφείλουμε να την αποδεχτούμε αυτή τη συνθήκη, γιατί είναι πλέον σήμα κατατεθέν των καιρών μας με εμβέλεια που φτάνει στο διηνεκές των αντίστοιχων καταγραφών… Αν, μάλιστα, ρωτήσεις αυτή τη στιγμή ποιος θα πάρει του χρόνου το Champions League, δύσκολα να βρεις κάποιον που δεν θα σου πει ως πρώτη πιθανή απάντηση «η Ρεάλ Μαδρίτης»…
Το 2014 ο ισπανικός αυτός κολοσσός επέστρεψε μετά από 12 χρόνια στο θρόνο. Το «δέκατο», που είχε καταστεί ευσεβής πόθος για πάνω από μία δεκαετία…, ήταν πια γεγονός. Από τότε μέχρι σήμερα, το κοντέρ έγραψε 4 στα 5! Το Μάη του 2014 η διαφορά από τη Μίλαν όσον αφορά στους τίτλους (στο πάλαι ποτέ Κύπελλο Πρωταθλητριών και νυν Champions League) ήταν μόνο δύο τρόπαια. Σήμερα είναι πια σχεδόν τα διπλάσια (13-7), και μιλάμε πως οι Ιταλοί είναι ο σύλλογος που βρίσκεται στη δεύτερη θέση της σχετικής λίστας…
Τα «δύο συνεχόμενα» έγιναν ο επόμενος στόχος, που πέρυσι κατακτήθηκε και αυτός. Τα «τρία συνεχόμενα» παραπέμπουν στην κυριαρχία της Μπάγερν και του Άγιαξ τη δεκαετία του 1970, λένε τα στοιχεία. Μα όλων ο νους -είτε φανερά, είτε μη- πάει κατευθείαν σε εκείνη της Ρεάλ Μαδρίτης που πήρε πέντε τρόπαια στις ισάριθμες πρώτες διοργανώσεις του θεσμού. Πού μπορεί να το φτάσει αλήθεια η Ρεάλ; Ποιος θα σταματήσει την αγριεμένη ομάδα της Μαδρίτης; Ποιος μπορεί να την αμφισβητήσει;
Σκιές, διαιτητικές αβάντες, ενστάσεις, αρνήσεις, προβληματισμοί, αντιπάθειες, (πάντα θα) υπάρχουν. Αλλά όλα αυτά έρχονται δεύτερα, πίσω από τα κατορθώματά της. Το μέλλον, πάντως, δεν θα αργήσει να γίνει παρόν και να θέσει τα νέα του ζητούμενα…
Στις μακρινές δεκαετίες των πρώτων θριάμβων ήταν η Ρέμς (δύο φορές), η Φιορεντίνα, η Μίλαν και η Άϊντραχτ Φρανκφούρτης που είδαν την πλάτη των Μαδριλένων και έγιναν μέρος της ιστορίας καλύπτοντας το «δευτερεύον» του πράγματος… Τώρα είναι η Ατλέτικο Μαδρίτης (δύο φορές), η Γιουβέντους και η Λίβερπουλ. Κάθε κατάκτηση είναι μία ξεχωριστή ιστορία, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, διαφορετική πλοκή, μα ίδια κατάληξη. Στον τελικό του 2018 στο Κίεβο η Λίβερπουλ μπήκε δυνατά και έδειξε ικανή να διεκδικήσει στα ίσια το πολυπόθητο τρόπαιο. Μετά το ατυχές συμβάν με τον Σαλάχ λύγισε στο πεπρωμένο που φέρθηκε άκρως ευνοϊκά στη Ρεάλ (για άλλη μία φόρα).
Στο δεύτερο ημίχρονο «ήρθε το ματς» που θέλαμε και περιμέναμε. Τέσσερα γκολ και δύο πρωταγωνιστές. Ο Μπέιλ με τις γκολάρες του και ο Κάριους με τις «πατάτες» του στο πιο τραγικό θέατρο σκιών που θυμόμαστε από τερματοφύλακα σε αυτό το επίπεδο… Η Λίβερπουλ «προδόθηκε», η Λίβερπουλ δεν άντεξε, η Λίβερπουλ δεν μπορούσε να τα βάλει και με τη Ρεάλ, και με το απίστευτο άστρο της ισπανικής ομάδας, και με τον τραυματισμό του Σαλάχ, και με το (άκρως προστατευτικό…) δοκάρι του Νάβας, και με τον Κάριους…, και με το πείσμα των έμπειρων παικτών της oμάδας του Ζινεντίν Ζιντάν.
Βέβαια, για τη Lady Hope, αν η Ρεάλ με αυτή τη νίκη μεγιστοποίησε ακόμα περισσότερο το μεγαλείο της, η ομάδα του μεγάλου λιμανιού δεν υποχώρησε από το δικό της ούτε σπιθαμή, αλλά προς ώρας η ήττα είναι ήττα και η απώλεια ενός τόσο κορυφαίου και σημαντικού τίτλου πληγή μεγάλη.
