Κρίκοι της ίδιας αλυσίδας είναι τα σχετικά συμπεράσματα. Κυρίως τις τελευταίες δυο δεκαετίες, μέσω επιστημονικής (αλλά και… άλλης-ύποπτης!) στήριξης και των ποδοσφαιριστών (όπως αρχικά, σε βάθος χρόνου, κυρίως των αθλητών του στίβου) οι ρυθμοί του παιχνιδιού, συχνότερα σε βάρος του θεάματος, άλλαξαν.
Οι ποδοσφαιριστές κινούνται σαν σπρίντερ σε κάθε γωνιά των γηπέδων, προσωπικές μονομαχίες με αστείρευτες δυνάμεις, άρα και αναπόφευκτα λάθη από τους διαιτητές.
Παρατηρήσαμε και χθες, εξέλιξη του διεθνούς διαλόγου για την αναγκαιότητα παρουσίας του Video Assistant Referee (VAR), όχι μόνο για την εύλογη ανάγκη απονομής δικαιοσύνης αλλά και επειδή οι διαιτητές, όπως, κραυγαλέα, φάνηκε πάλι και στο Μπαρτσελόνα – Ρεάλ είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να «πιάσουν» όλες τις φάσεις όπως παίζεται η μπάλα στις μέρες μας. Πόσο μάλλον σε τέτοιο υψηλό επίπεδο.
Η Ισπανία καλωσορίζει το VAR στο νέο πρωτάθλημα της, «σημαντικό το μέσο αλλά όχι πιο σημαντικό απ τη… φαντασία μας!» όπως, παιδιάστικα, είπε χθες ο επιθετικός της Λεβάντε Κάρλος Ντρέμο. Τα λάθη, όμως, σε καιρούς βασιλείας του στοιχηματισμού κοστίζουν πανάκριβα μικρέ!
