Αντε πάλι τα ίδια… Η Ρεάλ Μαδρίτης προκρίθηκε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά η κουβέντα για τον τρόπο με τον οποίον πέρασε την Μπάγερν καλά κρατεί. Είναι το περίφημο anti-madridismo, που γιγαντώνεται. Ανέκαθεν, η «βασίλισσα» της Ευρώπης είχε εχθρούς, πάντοτε ήταν η μεγαλύτερη ομάδα, αλλά στην εποχή των social media, που όλοι μπορούν να εκφράσουν δημόσια άποψη, το… κακό έχει παραγίνει. Ειδικά για έναν σύλλογο, που έχει πάει σε τέσσερις τελικούς τα πέντε τελευταία χρόνια και αποδεικνύει συνεχώς πως είναι ο κορυφαίος.
Αναμφίβολα, η φάση με το χέρι του Μαρσέλο είναι παράβαση. Πιθανότατα πέναλτι, διότι ο Βραζιλιάνος είναι στο όριο της μεγάλης περιοχής. Το παραδέχτηκε και ο ίδιος ο παίκτης της Ρεάλ. Αλλά μία φάση δεν μπορεί να κρίνει ένα διπλό παιχνίδι, ειδικά όταν αυτή συμβαίνει στο πρώτο ημίχρονο.
Ο μεγάλος θόρυβος άρχισε με το πέναλτι που κέρδισαν οι Μαδριλένοι στο τελευταίο λεπτό του επαναληπτικού με τη Γιουβέντους, όμως τότε η παράβαση υπήρξε. Απλά ήταν το timing τέτοιο που ξεσήκωσε θόρυβο.
Ουσιαστικά, για την πρόκριση της Ρεάλ δεν ευθύνεται ο (κάκιστος) διαιτητής Τσακίρ, αλλά η ίδια η Μπάγερν. Τριάντα εννιά τελικές σε 180 λεπτά είχαν οι Βαυαροί, όμως σκόραραν μόλις τρεις φορές.
Ο Λεβαντόφσκι με τον Μίλερ ήταν άφαντοι στα δύο παιχνίδια. Οι Βαυαροί ήταν αυτοί που είχαν τερματοφύλακα τον Ουλράιχ, ο οποίος έκανε το λάθος της ζωής του και μάλλον θα τον στοιχειώνει για την υπόλοιπη καριέρα του.
Οσο για την «καραμέλα» που θέλει τη Ρεάλ να ευνοείται συστηματικά, υπάρχει ένα ξεκάθαρο αντι-παράδειγμα. Ηταν οι ημιτελικοί του 2011, όπου είχαμε clasico. Η Μπαρτσελόνα επικράτησε 2-0 μέσα στο «Μπερναμπέου» και στη ρεβάνς του «Καμπ Νόου» πήρε το 1-1.
Γύρω στο 70ό λεπτό, ο Ντε Μπλέεκερε ακύρωσε ένα καθαρό γκολ του Ιγκουαϊν, που θα έδινε στους Καστιγιάνους τη δυνατότητα να κυνηγήσουν την πρόκριση. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη, η Ρεάλ φώναξε δικαιολογημένα, όμως η πρόκριση πήγε στους Καταλανούς, οι οποίοι πάντως ήταν γενικά ανώτεροι και δίκαια προκρίθηκαν.
Ο Σέρχιο Ράμος έχει τη δική του οπτική γωνία: «Αξίζαμε να προκριθούμε. Εχουμε στο DNA μας τη νίκη. Πολύς κόσμος μιλάει και λέει διάφορα, εμείς όμως προτιμούμε να μιλάμε μόνο μέσα στο γήπεδο», τόνισε ο αρχηγός της Ρεάλ, που, μετά το τέλος του αγώνα, πήγε στην εξέδρα των φανατικών, πήρε το μικρόφωνο του οργανωτή και άρχισε να φωνάζει συνθήματα.
Υπάρχει και μια άλλη άποψη με ιδιαίτερη βαρύτητα. Διότι την εκφράζει ο Μαρκ Κρόσας, ένας Καταλανός μέσος γέννημα-θρέμμα της «Μασία», που σήμερα αγωνίζεται στο Μεξικό:
«Στην Μπαρτσελόνα θα πρέπει να κυκλοφορούν με σκυμμένα τα κεφάλια από ντροπή. Στην εποχή του καλύτερου παίκτη στην ιστορία του συλλόγου (Μέσι), η μεγάλη αντίπαλος έχει τέσσερις τελικούς μέσα σε μια πενταετία. Ας μην μιλάμε για διαιτητές»…
Πάντως, όλη αυτή η κουβέντα περί εύνοιας της Ρεάλ είναι άδικη για μερικούς ανθρώπους.
Για παράδειγμα, για τον Ζινεντίν Ζιντάν που ανέλαβε την ομάδα και ουσιαστικά την πρώτη του προπονητική του δουλειά τον Γενάρη του 2016 και μέχρι σήμερα δεν έχει αποκλειστεί σε κανένα νοκ άουτ του Τσάμπιονς Λιγκ!
Επίσης, για τον Κέιλορ Νάβας, που προχθές κατέβασε τα ρολά, κάνοντας μια εμφάνιση εφάμιλλη με αυτή του Ιουνίου του 2014, όταν στο νοκ άουτ του Μουντιάλ ουσιαστικά απέκλεισε την Εθνική μας από τα προημιτελικά της διοργάνωσης.
Πριν φτάσουμε στην τελευταία πενταετία, που οι «μερένγκες» κυριαρχούν, είχαν προηγηθεί δώδεκα χρόνια δίχως τελικό και ευρωπαϊκό τρόπαιο, με πέντε σερί αποκλεισμούς στους «16», με ταπεινωτικές ήττες στα ημιτελικά (π.χ. 4-1 από Ντόρτμουντ).
Τότε μάλλον η Ρεάλ Μαδρίτης δεν ενοχλούσε. Τώρα, που ζούμε στη σύγχρονη χρυσή εποχή της, καλό είναι να την απολαύσουμε, όπως κάθε τι όμορφο προσφέρει αυτό το άθλημα…
