Από το 1996 ώς το 2018 έχουν αλλάξει πολλά στον κόσμο, σχεδόν τα πάντα. Για τη θητεία του Αρσέν Βενγκέρ στην Αρσεναλ θα μπορούσε κανείς να γράψει βιβλίο. Αλλωστε, 22 χρόνια είναι αυτά. Ολόκληρη ζωή.
Ο Γάλλος πήγε στο Λονδίνο τον Οκτώβριο του 1996 και κάνει το δικό του Brexit στο τέλος του Μαΐου. Μπορεί να φεύγει με αρκετές αντιπάθειες πια ακόμη και στον ίδιο του τον σύλλογο, όμως τόσο η Αρσεναλ όσο και το αγγλικό ποδόσφαιρο γενικά του χρωστούν πάρα πολλά.
Η «επανάσταση» του Βενγκέρ ξεκίνησε μόλις πάτησε το πόδι του στο Βόρειο Λονδίνο. Εκεί συνάντησε μια… μπρουτάλ ομάδα.
Οι παίκτες έπιναν αλκοόλ στα επίσημα γεύματα, έτρωγαν μπόλικο junk food, με μια προτίμηση στα μπέργκερ και στις σοκολάτες Mars, και όλα αυτά ήταν συνήθεια όλων σχεδόν των ομάδων της χώρας.
Σήμερα τα παραπάνω μοιάζουν με επιστημονική φαντασία, όμως τότε ήταν πραγματικότητα. Και ο Βενγκέρ τα άλλαξε όλα με το «καλημέρα». Κι άπαξ και το έκανε ένας σύλλογος που άρχισε να βιώνει επιτυχία, ακολούθησαν και οι υπόλοιποι.
Ταυτόχρονα άλλαξε και τον τρόπο προπόνησης, που προτιμάται ώς σήμερα στο «Νησί». Σύντομες προπονήσεις αλλά με τεράστια ένταση.
Και κάπως έτσι ακόμη και το 2018, οι αγγλικές ομάδες είναι οι πιο γυμνασμένες και η Πρέμιερσιπ το πρωτάθλημα με τον καλύτερο αγωνιστικό ρυθμό στον κόσμο.
Μαζί με κάποιες άλλες μικρότερες λεπτομέρειες, η Αρσεναλ μετατράπηκε από μια βαρετή και ξύλινη ομάδα, σε ένα σύνολο που χαιρόσουν να βλέπεις.
Σε αυτό βέβαια βοήθησαν και οι μεταγραφές εξωτερικού που έκανε ο Βενγκέρ: Πατρίκ Βιεϊρά, Μαρκ Οφερμαρς, Μανουέλ Πετί, Ρομπέρ Πιρές, Σεσκ Φάμπρεγας είναι μόνο μερικοί από τους παίκτες που ανέβασαν επίπεδο την Αρσεναλ μαζί με τον Ντένις Μπέργκαμπ, ο οποίος ήδη βρισκόταν εκεί.
Ομως, η μεγαλύτερη επιτυχία του Αλσατού προπονητή ήταν ο Τιερί Ανρί. Ο Γάλλος ήταν ένας εξτρέμ που είχε σκοράρει 31 φορές σε πέντε χρόνια με τις Μονακό και Γιουβέντους.
Στην Αρσεναλ έγινε ένας επιθετικός ολκής, που έβαλε 228 γκολ σε οκτώ χρόνια!
Μόνο στην άμυνά του έμεινε παραδοσιακός. Προτίμησε κλασικούς Αγγλους «ξυλοκόπους» σαν τον Ανταμς, τον Κίον, τον Ντίξον, τον Ουίντερμπερν. Κι εκεί κατάφερε να δέσει την ομάδα και να πάρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Κάπως έτσι κύλησε η πρώτη δεκαετία του στο «Χάιμπουρι». Μόλις έγινε η μετακόμιση στο μοντέρνο «Εμιρεϊτς» άρχισε και η μετάλλαξη.
Οχι, δεν φταίει το γήπεδο, άλλωστε ο Βενγκέρ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατασκευή του. Το ήθελε για να εκμοντερνιστεί ο σύλλογος, το πρότεινε, το επέβαλε, έγινε πράξη!
Μόνο που στις μέρες μας το ποδόσφαιρο προχωρά και εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς. Και ο Βενγκέρ έμεινε στάσιμος. Κι αυτό είναι το πρώτο μεγάλο του λάθος, που οδήγησε στο περίφημο #WengerOut.
Ο Βενγκέρ παρέμεινε κολλημένος. Στον τρόπο παιχνιδιού, που με τα χρόνια έγινε αφελής, στη «σφιχτή» μεταγραφική ενίσχυση και κυρίως στις εμμονές στους ίδιους παίκτες παρότι τα χρόνια περνούσαν.
Με την πάροδο των ετών, περιορίστηκε και η ικανότητά του να ανακαλύπτει νεαρούς παίκτες. Οι πρώτες φουρνιές βγήκαν χρυσάφι, οι επόμενες όχι και τόσο.
Ακόμη και σε δαπανηρές περιπτώσεις όπως του Θίο Ουόλκοτ, για τον οποίο ξοδεύτηκαν 15.000.000 ευρώ, όταν αυτός ήταν ακόμη 16 στα 17.
Μια άλλη εμμονή που δεν του βγήκε σε καλό ήταν αυτή στους συμπατριώτες του. Πολύ απλά γιατί οι αρχικές επιλογές των Ανρί, Βιεϊρά, Βιλτόρ, Πιρές, Πετί, Κλισί αποδείχθηκαν πολύ ανώτερες απ’ αυτές που ακολούθησαν: Φλαμινί, Ντιαμπί, Κοκλέν, Σκιλασί, Σιγκάν, Αλαντιέρ. Η μέρα με τη νύχτα…
Κάπως έτσι, ο «δάσκαλος» Βενγκέρ μετατράπηκε σε αποδιοπομπαίο τράγο για αρκετούς φίλους της Αρσεναλ, παρότι είναι δεδομένο ότι στο «αντίο» του θα αποθεωθεί από τους πάντες.
Αν και αποδεικνύεται πως η αποχώρησή του άργησε να συμβεί μερικά χρόνια, ο Βενγκέρ αφήνει πίσω του –πέρα από το έργο που αναφέρθηκε στην αρχή– και μερικές σπουδαίες στιγμές.
Τρία πρωταθλήματα, με το τελευταίο όμως να είναι το αήττητο του 2004. Τότε που κράτησε τους «κανονιέρηδες» δίχως ήττα για 49 σερί ματς πρωταθλήματος!
Στο Κύπελλο Αγγλίας τα πήγε καλύτερα, με επτά κατακτήσεις. Η τελευταία, τον περασμένο Μάιο, είναι αυτή που οδήγησε στη λανθασμένη ανανέωση του συμβολαίου του ώς το 2019, άσχετο που αυτή δεν θα τηρηθεί.
Επίσης, συνιστά μοναδικό επίτευγμα για την Αγγλία οι 20 συμμετοχές σε ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Από την άλλη, υπάρχει και η έλλειψη ενός ευρωπαϊκού τροπαίου. Μόλις ένας τελικός το 2006 και ήττα από την Μπαρτσελόνα με 2-1.
«Ακόμα δεν μπορώ να το ξεπεράσω», είπε πρόσφατα ο Βενγκέρ, που όλα δείχνουν ότι θα αφήσει την αγαπημένη του ομάδα χωρίς να σηκώσει μια ευρωπαϊκή κούπα.
Εκτός κι αν την ύστατη στιγμή ανατρέψει τα τωρινά δεδομένα και ο τελευταίος του αγώνας στον πάγκο της Αρσεναλ δεν είναι το ματς της 9ης Μαΐου στο Λέστερ, αλλά ένας τελικός. Εστω και του Γιουρόπα Λιγκ…
