Το βράδυ της περασμένης Κυριακής, στο lobby του ξενοδοχείου στην Αττική Οδό, που φιλοξενεί τις αποστολές της ΑΕΚ, τα πανηγύρια για τη μεγάλη νίκη στο Φάληρο είχαν μόλις κοπάσει.
Ο Δημήτρης Μελισσανίδης έφευγε, αλλά ξαφνικά γύρισε πίσω για να κάνει μια δήλωση… αυτοβούλως.
«Οταν ξεκινούσαμε στη Γ΄ Εθνική και ήδη κάποιοι ασχολούνταν μαζί μας πολύ, τους είχα πει να μην ανησυχούν, γιατί θα τους ειδοποιούσα εγώ για το πότε θα έπρεπε να αρχίσουν να φοβούνται. Ακόμη λοιπόν δεν έχω κάνει καν αυτή την ειδοποίηση. Λίγο ακόμη υπομονή…».
Στο πνεύμα του περιβόητου «Ερχόμαστε», προφανώς ο Μελισσανίδης ήθελε να πει πως γι’ αυτόν δεν ισχύει ακόμη το «Ηρθαμε».
Υπερβολή; Θεωρεί πως αναγκαστικά αυτό πρέπει να συνδεθεί με την κατάκτηση του τίτλου του πρωταθλητή; Ισως.
Η αλήθεια είναι, όμως, πως αυτά που έχει καταφέρει η ΑΕΚ από τις 22 Σεπτεμβρίου του 2013, όταν στο γήπεδο της Φυλής με αντίπαλο τον Μανδραϊκό για το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ξεκινούσε αυτός ο πρωτόγνωρος ανήφορος, μόνο λίγα δεν είναι.
Και μάλλον μη αναμενόμενα τα χαρακτηρίζει κάποιος, για ένα διάστημα 4,5 ετών περίπου, από τα οποία τα δύο ήταν στις χαμηλότερες κατηγορίες.
Η «ομάδα-απάτη», όπως τη χαρακτήρισε ο Βαγγέλης Μαρινάκης ύστερα από το 4-0 στο «Καραϊσκάκη», στο πρώτο ντέρμπι του Ολυμπιακού με την ΑΕΚ με την επιστροφή της Ενωσης στη Super League, ακριβώς 2,5 χρόνια έπειτα από εκείνη τη δήλωση, έχει καταγράψει επτά νίκες, μία ισοπαλία και δύο ήττες απέναντι στους «ερυθρόλευκους». Η μία νίκη του Ολυμπιακού, χωρίς αντίκρισμα, αφού σήμαινε αποκλεισμό από το Κύπελλο πέρυσι.
Εχει κερδίσει τον μεγάλο της αντίπαλο σε έναν τελικό Κυπέλλου, τον έχει αποκλείσει σε ημιτελικούς και φέτος και σε προημιτελικούς.
Κι άλλες τέσσερις φορές τον έχει νικήσει για το πρωτάθλημα. Από τις επτά συνολικά νίκες, οι δύο είναι μέσα στο «Καραϊσκάκη».
Φέτος, σε τέσσερα ματς, το χειρότερο αποτέλεσμα για την ΑΕΚ ήταν το 0-0 στο Φάληρο για το Κύπελλο. Στα άλλα τρία νίκησε.
Τον Φεβρουάριο του 2018, την Ελλάδα σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν συνεχίζουν να εκπροσωπούν ούτε ο Ολυμπιακός των εκατοντάδων εκατομμυρίων εσόδων από το Champions League εδώ και χρόνια ούτε ο ΠΑΟΚ των πανάκριβων μεταγραφών του Ιβάν Σαββίδη.
Ούτε φυσικά ο Παναθηναϊκός, που πάει… φουλ για εκεί που ήταν η ΑΕΚ πριν από τέσσερα χρόνια.
Την Ελλάδα εκπροσωπεί στους «32» του Europa League η ΑΕΚ. Χωρίς, μάλιστα, να έχει χάσει κάτι από τις ελπίδες της για κατάκτηση ακόμη και του νταμπλ εντός συνόρων.
Ναι, η ΑΕΚ. Που τα 3 εκατομμύρια, τα οποία σύμφωνα με τα ρεπορτάζ στοίχισε ο Εμενίκε στον Ολυμπιακό, δεν πρέπει να τα έχει δώσει συνολικά για όλους τους παίκτες που έχει πάρει με μεταγραφή από τότε που επέστρεψε στη Super League.
Που… βγάζει το λάδι στους μάνατζερ και για το τελευταίο ευρώ στη διαπραγμάτευση κάθε μεταγραφής.
Βλέπετε, την εποχή που κάποιοι είχαν πάρει τον ρόλο των «golden boys» στην πολύπαθη εταιρεία, μπορούσε ακόμη και το συμβόλαιο του Ενσαλίβα Τρίτη βράδυ να ήταν 300 χιλ. και Τετάρτη πρωί πριν από τις υπογραφές να είχε γίνει ξαφνικά 900 χιλιάδες.
Τα αποτελέσματα γνωστά. Κάποια διδάγματα φαίνεται να έμειναν από την εποχή που έσοδα ύψους150 εκατ. ευρώ κατέληξαν σε πτώχευση.
Και η ΑΕΚ που ακόμη κατά τον ίδιο τον διοικητικό της ηγέτη δεν έχει «έρθει», πραγματοποιεί αυτή την πορεία έχει κάνει πλέον πραγματικότητα το ξεκίνημα του έργου της κατασκευής του νέου της γηπέδου στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Ενώ έχει προχωρήσει στην αναβάθμιση των προπονητικών της εγκαταστάσεων στα Σπάτα. Μόλις πριν από λίγους μήνες πρόσθεσε και το νέο υπερσύγχρονο κέντρο αποκατάστασης εκεί.
Παρά το μέγεθος της ΑΕΚ, που σίγουρα από την αρχή αποτελούσε εγγύηση για κάποια πράγματα, ποιος θα μπορούσε να φανταστεί εκείνο το απόγευμα του Σεπτεμβρίου του 2013 στη Φυλή, όταν ο Σταθάκης άνοιγε το σκορ απέναντι στον Μανδραϊκό, πως τον Φεβρουάριο του 2018, οι ΑΕΚτζήδες θα ζούσαν καταστάσεις που θα προκαλούσαν τη ζήλια των παραδοσιακών τους αντιπάλων;
Κανείς δεν ξέρει αν η Ενωση θα κατακτήσει φέτος το «χρυσό δισκοπότηρο» του πρωταθλήματος, που δεν έχει αγγίξει επί 24 χρόνια.
Η αποστολή της είναι η πιο δύσκολη ανάμεσα στους τρεις μέχρι σήμερα διεκδικητές, αφού παίζει ακόμη στην Ευρώπη και η τύχη συνεχώς της δυσκολεύει το πρόγραμμα. Για να πάει στους «4» του Κυπέλλου, χρειάστηκε άλλες δυο σκληρές αναμετρήσεις με τον Ολυμπιακό.
Εχει χάσει ώς το τέλος της σεζόν τον καλύτερο Ελληνα ποδοσφαιριστή, τον Πέτρο Μάνταλο. Επίσης τον βασικό αμυντικό χαφ της Εθνικής Σουηδίας, Γιάκομπ Γιόχανσον.
Δύο «κολόνες» που δεν αντικαθίστανται. Αντέχει, κυριαρχεί, χαρίζει στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας. Να φτάσει ώς το τέλος δεν είναι εύκολο. Μπορεί ακόμη και να μην κατακτήσει τίποτε.
Αλλά οι πάντες έχουν καταλάβει πως όποια και να είναι η φετινή κατάληξη, αυτό το τρένο θα πάει μακριά. Εχουν καταλάβει πως είμαστε ακόμη στην αρχή…
