Κοιτώντας αυτό που έγινε χθες βράδυ στο Φάληρο, όσο πιο ψύχραιμα γίνεται, μπορεί κάποιος να πει πως αποδόθηκε δικαιοσύνη από την άποψη ότι θα ήταν κρίμα για τη φετινή ΑΕΚ να μείνει τόσο πίσω από την κορυφή με αυτόν τον άδοξο τρόπο.
Γιατί μια ήττα, με την οποία ήρθε… φάτσα, ήταν σίγουρα λιγότερο από αυτό που άξιζε με τη χθεσινή της εμφάνιση. Τακτικά, από πλευράς αγωνιστικής πειθαρχίας, αποφασιστικότητας και συγκέντρωσης, ήταν καλύτερη ομάδα.
Της έλειψε όλο αυτό να μετουσιωθεί σε περισσότερες φάσεις, από τις δύο μεγάλες ευκαιρίες που είχε, πριν βρει δίχτυα δύο φορές στο τέλος.
Μπορεί να έχει να κάνει με την ανάγκη να υπήρχε ακόμη ένας ποιοτικός γρήγορος ακραίος. Αυτός που έγινε προσπάθεια να έρθει στο τέλος των μεταγραφών, αλλά χωρίς επιτυχία.
Ωστόσο αυτό αδικεί, ειδικά για χθες, την τεράστια προσπάθεια και συνεισφορά που είχαν, ειδικά προς το τέλος, ο Μασούντ, ο Λάζαρος, ακόμη και ο Μπακασέτας πριν βγει. Αλλά κάτι παραπάνω φάνταζε αναγκαίο.
Μπορεί να μοιάζει περίεργο, αν σκεφτεί κανείς πως μιλάμε για την ομάδα που σε τρεις αναμετρήσεις με τον Ολυμπιακό έχει δυο νίκες και μία ισοπαλία κι έχει κερδίσει και τον ΠΑΟΚ, αλλά, με γνώμονα μια απαιτητική χρονιά σε τρία μέτωπα, ακόμη δεν είναι και τόσο.
Ομως, βραδιές σαν κι αυτή, ποιος δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες. Για να είμαστε ειλικρινείς κι ευθείς: είναι πολλά χρόνια που ο ΑΕΚτζής περίμενε να ζήσει τη στιγμή που οι αντίπαλοί του θα έμεναν «αγάλματα» μέσα στο γήπεδό τους με τρόπο τέτοιο όπως χθες και, στο τέλος, το σκηνικό θα θύμιζε και «κρανίου τόπο».
Πόσες φορές άλλωστε δεν το βίωσαν αυτό, τα προηγούμενα χρόνια. Ηττες δικές τους, κάποιες άδικες, με επεισόδια, με τιμωρίες κ.λπ.
Το σενάριο δεν θα μπορούσε πραγματικά να είναι καλύτερο για όλους αυτούς. Είναι κι αυτή μια όψη του ποδοσφαίρου, δεν μπορούμε να αγνοούμε τη σημασία της. Αλλωστε, σε σημαντικό βαθμό, το «προϊόν» σε οπαδούς απευθύνεται.
Η ΑΕΚ είναι η ομάδα – «θαύμα» της χρονιάς και ο Μανόλο Χιμένεθ, ο «μάγος της φυλής» που δεν ξέρεις από πού θα σου τη φέρει η ομάδα που έχει δημιουργήσει.
Οχι τόσο το κοουτσάρισμα του, που χθες ήταν πολύ καλό παρεμπιπτόντως, όσο η συνολική «στάμπα» που έχει βάλει σε αυτή την ομάδα.
Μπορεί να είναι πρώτος ο ΠΑΟΚ προς το παρόν, αλλά πραγματικά, θυμάται κάποιος έστω ένα παιχνίδι του που να έχει χαρίσει συγκινήσεις, που να έχει προσφέρει ποδοσφαιρική ένταση;
Δύο ντέρμπι, δύο ήττες με κάτω τα χέρια έχει άλλωστε. Για την ΑΕΚ ποιο να πρωτοθυμηθείς…
Είναι η δεύτερη φορά φέτος που η ομάδα του «σφιχτού» μπάτζετ, της ειρωνείας πολλών για τον τρόπο που κινείται, αφήνει «νεκρό» στο γήπεδο τον μεγάλο της αντίπαλο που θεωρείται το υπόδειγμα του σύγχρονου ποδοσφαιρικού μάρκετινγκ. Και αν στο πρώτο ματς ανέτρεψε το 0-2 στην έδρα της, εδώ το έκανε μέσα στο Καραϊσκάκη, ενώ δέχεται γκολ στο 81’!
Ποια ομάδα θα μπορούσε να το κάνει αυτό εκεί πέρα; Ποια στ’ αλήθεια το έχει κάνει ποτέ στο ελληνικό πρωτάθλημα; Εδώ μιλάμε για στιγμές τελικού Τσάμπιονς Λιγκ Μάντσεστερ – Μπάγερν το 1999…
Και ποια ΑΕΚ; Οχι η ΑΕΚ με Μάνταλο και Γιόχανσον, δηλαδή με τον καλύτερο Ελληνα ποδοσφαιριστή και τον βασικό αμυντικό χαφ της Εθνικής Σουηδίας.
Μια ΑΕΚ «πληγωμένη», με βαριά ψυχολογία συνεχώς μετά τις απώλειες με Απόλλωνα και Λάρισα και το ξέρουν καλά αυτό όσοι είναι κοντά στην ομάδα. Και βγάζει αυτό που έβγαλε, ενώ βρίσκεται στο «καναβάτσο» εννιά λεπτά πριν από το 90’.
Δεν υπάρχουν όσα ζουν οι ΑΕΚ-τζήδες με αυτή την ομάδα φέτος και πραγματικά θα είναι πολύ κρίμα να μη συνοδευτεί αυτό το ποδοσφαιρικό «αριστούργημα» με πανηγύρια για τίτλο στο τέλος.
Αλλά δεν είναι εύκολο, παρότι εξακολουθεί να είναι η πρωταγωνίστρια της χρονιάς. Και κάθε φορά γίνεται και δυσκολότερο.
Ο Λιβάγια είχε ενοχλήσεις στη δεξιά ποδοκνημική πριν από το ματς, «έσφιξε τα δόντια», μπήκε, έκανε μεγάλο ματς, αλλά τουλάχιστον για τη ρεβάνς του Κυπέλλου, πάλι με τον Ολυμπιακό την Τετάρτη, είναι «νοκ άουτ».
Αλλά η φετινή «Λερναία Υδρα»… έβγαλε κι άλλο κεφάλι χθες. Ο Γιώργος Γιακουμάκης, άλλος «πληγωμένος» στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν ώς τώρα, έρχεται την κατάλληλη στιγμή και δηλώνει παρών. Με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο που θα μπορούσε.
