Ενίοτε υπάρχουν και «0-0» που… σκοράρουν. Όπως αυτό που απέσπασε ο Ολυμπιακός απέναντι στην Μπαρτσελόνα των εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ από τη στιγμή που διαθέτει και τον κορυφαίο παίκτη του πλανήτη ή σαν κι εκείνο που έφερε η ΑΕΚ με τη Μίλαν, που ναι μεν μπορεί να μη διαθέτει την αίγλη του παρελθόντος, αλλά η φανέλα της παραμένει βαριά στο ευρωπαϊκό χρηματιστήριο.
Σαφώς και κρίνονται επιτυχημένες οι εμφανίσεις των εκπροσώπων μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και ας μη νίκησαν. Απλά το ζητούμενο από αυτούς είναι να συνεισφέρουν στη βιομηχανία του ποδοσφαιρικού θεάματος στις εντός συνόρων αναμετρήσεις, καθώς το να παίζεις πίσω από την μπάλα δεν είναι και το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο κι ας έχεις απέναντί σου τον Μέσι και τον Σουάρες.
Στη Super League, όπου το επίπεδο είναι σαφώς πιο χαμηλό και δεν τίθεται θέμα σύγκρισης, σε σχέση με τον πήχη της Ευρώπης, γιατί δεν μας παρουσιάζουν την εικόνα που περιμένουν οι οπαδοί τους; Μας λείπει το θέαμα από τα γήπεδα που εξακολουθούν να προσελκύουν το κοινό, αφού το ποδόσφαιρο αποτελεί από μόνο του πόλο έλξης, όμως οι παραστάσεις δεν είναι ανάλογες των προσδοκιών.
Δεν γίνεται να πας στο θέατρο και να είναι πρωταγωνιστής ο ταξιθέτης. Από τους ηθοποιούς περιμένεις να σε γοητεύσουν και στο ποδόσφαιρο έχεις τέτοια απαίτηση από τους ποδοσφαιριστές και όχι από τους… διαιτητές, που εξακολουθούν να έχουν τον «πρώτο ρόλο», επειδή αυτό βολεύει, όταν δεν επιτυγχάνεται ο στόχος. Και πραγματικά είναι τόσο δύσκολο να αποκτήσουμε διαιτητές με αξιοπιστία; Ή μήπως τα λάθη τους αποτελούν ένα είδος «συμβιβασμού» ακόμη και για το κοινό;
