Το «τρικ» για… Οσκαρ με τον Χίλιεμαρκ

Ο Παναθηναϊκός αποδεικνύεται μέσα στο γήπεδο πολύ σκληρός για να πεθάνει και είναι προφανές ότι η νίκη-θρίλερ που πέτυχε το βράδυ της Δευτέρας στο γήπεδο της Λεωφόρου σήμαινε για τον οργανισμό του πολύ περισσότερα πράγματα από μία απλή κατάκτηση τριών βαθμών στο πρωτάθλημα. 

Ο τρόπος με τον οποίο ήρθε το τρίποντο και τα ανεπανάληπτα πανηγύρια ομάδας και κόσμου, σαν μια γροθιά, αμέσως μετά το πέρας του αγώνα επιβεβαίωσαν κατ’ αρχάς ότι οι δύσκολες συνθήκες συσπειρώνουν.

Ενίοτε δε… απογειώνουν, δίνουν «φτερά» στα πόδια και μετατρέπουν το ανέφικτο σε εφικτό. 

Αμιγώς αγωνιστικά η προχθεσινή νίκη του Παναθηναϊκού είχε ως σημείο αναφοράς το «τρικ» για… Οσκαρ του Ουζουνίδη με τον Οσκαρ Χίλιεμαρκ: η αλλαγή της θέσης και του ρόλου του Σουηδού μέσου που για πρώτη φορά από την ημέρα που φόρεσε την πράσινη φανέλα αγωνίστηκε σε ελεύθερο ρόλο πίσω από τον στράικερ (Μολίνς) και είχε τόσο καθοριστική συμβολή στο παιχνίδι της ομάδας. 

Ο Χίλιεμαρκ ήρθε στο «τριφύλλι» σαν κάτι ανάμεσα σε 6άρι και 8άρι και εν ολίγοις συστήθηκε ως ένας σύγχρονος «box to box» μέσος.

Μαζί με τον Σιλά προορίζονταν θεωρητικά για το δίδυμο στον άξονα της μεσαίας γραμμής (με τον Κουρμπέλη να μετατίθεται στο κέντρο της άμυνας). 

Στην πράξη, ωστόσο, αποδείχθηκε ότι τα χαρακτηριστικά τους δεν μπορούν να υποστηρίξουν το ανάλογο περσινό δίδυμο των Κουρμπέλη – Ζέκα, κυρίως σε ό,τι αφορά το αμυντικό τρανζίσιον, με τις επιστροφές της ομάδας όταν χανόταν η μπάλα να είναι αργές και αναποτελεσματικές, χωρίς δηλαδή κλεψίματα και επαρκείς αναχαιτίσεις, κυρίως εξαιτίας του Σουηδού. 

Η συγκεκριμένη προφανής διαπίστωση ανάγκασε τον Ουζουνίδη να τροποποιήσει τον σχηματισμό της ομάδας σε 4-3-3, επαναφέροντας τον Κουρμπέλη στα χαφ και πλαισιώνοντάς τον από τους Σιλά και Χίλιεμαρκ στο ματς με τον ΠΑΣ Γιάννινα. 

Η νίκη ήρθε με σχετική άνεση, πλην όμως ο προπονητής του Παναθηναϊκού συνέχισε να το «ψάχνει», έβαλε στην εξίσωση τις απουσίες (Λουτσιάνο, Τσάβες) και αποφάσισε να επαναφέρει το 4-4-1-1 με το «τρικ» του Χίλιεμαρκ σε ελεύθερο ρόλο πίσω από τον επιθετικό. 

Το αγωνιστικό «πακέτο» του Σουηδού τον οδήγησε εκ του ασφαλούς σε αυτήν την επιλογή: χειρισμός της μπάλας και με τα δύο πόδια, ψηλά το κεφάλι, άρτια τεχνική, σωστή και διαρκής κίνηση ανάμεσα στις γραμμές, καλά «πόδια», αντίληψη για άμεσο ποδόσφαιρο. 

Ηταν προτιμότερο να τον εκμεταλλευτεί στο επιθετικό τρίτο του γηπέδου και να του δώσει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, όντας πλέον πιο κοντά στον επιθετικό κορυφής, δίχως να έχει τις ίδιες ανασταλτικές απαιτήσεις των Σιλά – Κουρμπέλη. Μπίνγκο!