Θα μπορούσε να είναι αντικείμενο μιας ωραίας χαλαρής συζήτησης πριν ένα μήνα περίπου, που μπορεί και να έφερνε και γέλιο σε όσους συμμετείχαν σε αυτή. «Σκέφτεσαι η ΑΕΚ, με την βαθμολογία που έχει τώρα στην Ευρώπη, να είναι το χειμώνα η μοναδική ελληνική ομάδα που θα συνεχίζει σε ευρωπαϊκή διοργάνωση;». Ναι, μάλλον γέλιο θα έβγαζε…
Αλλά σήμερα με την ΑΕΚ δεν γελάει κανείς. Εκτός μόνο αν είναι οπαδός της κι από χαρά. Και το φανταστικό σενάριο, είναι το πιο πιθανό αυτή τη στιγμή. Όχι σίγουρο, αλλά το πιο πιθανό. Ο Ολυμπιακός στο ματς – «κλειδί» για την τρίτη θέση στον όμιλο του στο Champions League, έχασε στο Φάληρο από την Σπόρτινγκ και για να έχει ελπίδες συνέχειας ψάχνει βαθμούς μέσα από ανεπανάληπτες υπερβάσεις, απέναντι σε Μπάρτσα, Γιούβε κι εκτός έδρας με τους Πορτογάλους.
Η ΑΕΚ αντίθετα, ξεκίνησε με εκτός έδρας νίκη, απέναντι ίσως στον πιο βασικό της ανταγωνιστή για την δεύτερη θέση πίσω από την Μίλαν στον όμιλο της στο Europa league. Την πρωταθλήτρια Κροατίας, τη Ριέκα.
Μια ΑΕΚ που μετά τις εμφανίσεις απέναντι στην Μπριζ, μπήκε και στα ματς του ομίλου – έξι χρόνια μετά την τελευταία φορά…- με αέρα ομάδας που έχει σταθερή ευρωπαϊκή παρουσία. Και που πάνω σε αυτή τη βάση, βγάζει ξεκάθαρα τα στοιχεία ποιότητας που είχαν υποτιμήσει μέχρι σήμερα και οι ίδιοι της οι οπαδοί.
Είναι σαφές πλέον, «μιλάει» το γήπεδο γι΄αυτό, πως η ΑΕΚ με αρκετά λιγότερα χρήματα από τους εγχώριους ανταγωνιστές της, έχει πετύχει αξιοσημείωτο επίπεδο ποιότητας και σε καίριες θέσεις ίσως και να υπερέχει. Θες με δανεισμό, θες με τύχη να βρεις κάποιους ελεύθερους την κατάλληλη στιγμή, θες με προσεκτικές επιλογές στο που θα δοθούν – λίγα- χρήματα για αγορά παικτών, δείχνει πως ο βαθμός επιτυχίας στον σχεδιασμό της τελευταίας διετίας είναι πολύ μεγαλύτερος απ’ όσο είχαμε όλοι την εντύπωση.
Αλλά για να βγει αυτό, υπάρχει κάτι άλλο από πίσω. Ένας προπονητής. Ο Μανόλο Χιμένεθ, ταυτισμένος πλέον με την αγωνιστική αναγέννηση της ΑΕΚ από τον Γενάρη του 2017 και μετά.
Ο Ισπανός τεχνικός παρέλαβε ένα σκορποχώρι από τα καταστροφικά περάσματα των Κετσπάγια και Μοράις. Περίπου 8,5 μήνες μετά το κοντέρ ήδη γράφει…
Εξασφάλιση συμμετοχής στα προκριματικά του Champions League μετά από δέκα χρόνια και κόντρα σε οποιοδήποτε προγνωστικό μέχρι τα μέσα της προηγούμενης σεζόν. Συμμετοχή στον τελικό κυπέλλου, με αποκλεισμό του Ολυμπιακού σε δυο ματς.
Άδοξος μεν, όχι παράλογος δε αποκλεισμός από την ΤΣΣΚΑ στο Champions League και μετά μια μάλλον απροσδόκητη αντεπίθεση που ακόμη δεν ξέρουμε που μπορεί να φτάσει, στο Europa League. Η Μπριζ στα play offs και η Ριέκα στην πρώτη αγωνιστική της φάσης των ομίλων, ακόμη ψάχνουν να βρουν τι τις χτύπησε.
Αναμφισβήτητα όλα αυτά ανεβάζουν τον πήχη. Κάθε σημαντική επιτυχία, ανεβάζει από μόνη της τα στάνταρ και η λογική λέει πως την ΑΕΚ την περιμένουν αρκετές δύσκολες στιγμές, όντας ασυνήθιστη στην προσπάθεια σε τρία μέτωπα πλέον, μετά από χρόνια και με όσα έγιναν μέσα σε αυτά τα χρόνια.
Πείθει όμως πλέον πως είναι μια ΑΕΚ κανονική. Μια ομάδα που έχει τις προϋποθέσεις να διεκδικήσει όσα είναι συνυφασμένα με το ιστορικό της μέγεθος, η οποία σίγουρα θα είναι πρωταγωνίστρια φέτος, όποιος και να είναι ο απολογισμός στο τέλος.
Μια ομάδα επίσης που εκτός από φιλότιμη προσπάθεια, μπορεί να σου προσφέρει και ποδοσφαιρικές συγκινήσεις, από ποιοτικούς ποδοσφαιριστές, Έλληνες και ξένους. Πέντε ήταν οι Έλληνες στο βασικό της σχήμα και στην Ριέκα. Οι τέσσερις τουλάχιστον, Μπακάκης, Μάνταλος, Χριστοδουλόπουλος και Κλωναρίδης, δεν είναι παράλογο να θεωρηθούν σαν ότι καλύτερο υπάρχει από την …εγχώρια αγορά στις θέσεις τους.
Όσον αφορά τους ξένους, ελάχιστοι μπορούν να αμφισβητήσουν πως Τσιγκρίνσκι που είναι απών αυτή την περίοδο, μαζί με Βράνιες και Τσόσιτς, είναι η καλύτερη σύνθεση από επιλογές στο κέντρο της άμυνας, που μπορείς να βρεις αυτή την περίοδο στην Super league.
Ο Σιμόες ανταγωνίζεται μόνο με τον Ρομαό του Ολυμπιακού για τον τίτλο του καλύτερο «6αριού – κόφτη» στο πρωτάθλημα μας και μετά στην επίθεση, είναι δύσκολο να αμφισβητήσει κανείς πως η ΑΕΚ διαθέτει ότι καλύτερο μπορείς να βρεις στα μέρη μας.
Πολύ απλά, Αραούχο και Λιβάγια ( όπως τον είδαμε στην Κροατία) δεν έχουν άλλες ομάδες στην Ελλάδα.
Ο ΑΕΚτζής, ο παλιότερος ΑΕΚτζής ειδικά, είναι συνηθισμένος να βλέπει όμορφα πράγματα στο γήπεδο, ανεξάρτητα από την κατάκτηση τίτλων. Η ομάδα στο μεγαλύτερο μέρος της προηγούμενης τριετίας, πρόσφερε μαχητικό πνεύμα, υπερβατικό χαρακτήρα κάποιες φορές (βλέπε κατάκτηση κυπέλλου με Ολυμπιακό), αλλά ποδόσφαιρο δεν έβλεπες. Πολύ απλά γιατί δεν υπήρχαν τα κατάλληλα υλικά.
Το ξεκίνημα της φετινής σεζόν, δείχνει πως αυτό πλέον έχει αλλάξει. Υπάρχουν οι παίκτες που θα σε κάνουν να σηκωθείς από τη θέση σου, που θα δώσουν χρώμα, που θα σε κάνουν να σκεφτείς να ξεκινήσεις για το γήπεδο με τη σκέψη «θα πάω να δω τον …».
Η ΑΕΚ χωρίς όλα αυτά δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ κανονική ΑΕΚ. Και το ότι αρχίζει πάλι να αποκτά αυτά τα χαρακτηριστικά, είναι κι αυτό στοιχείο της επιστροφής της στην κανονικότητα.
