Χάνει την επαφή του με τους άλλους…

Ο Παναθηναϊκός πήγε… ρακένδυτος και ξυπόλυτος για προετοιμασία στην Ολλανδία, όταν κάποτε άφηνε άναυδη την Ευρώπη με τις επιτυχίες του, σε εποχές που όλοι μιλούσαν με θαυμασμό γι’ αυτόν και του έβγαζαν το καπέλο ακόμη και οι μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές προσωπικότητες της Ηπείρου.

Τώρα, αναχώρησε με σκυμμένο το κεφάλι, αθόρυβα και χωρίς να τον πάρει… χαμπάρι κανείς! Σαν κυνηγημένος. Σαν… κλέφτης. Ποιος; Εκείνος που κάποτε έκανε υπερήφανους τους οπαδούς του και τώρα τους υποχρεώνει να κλείνουν τα μάτια από ντροπή προς την ίδια την ιστορία του κι όσους πότισαν με ιδρώτα και αίμα την πράσινη φανέλα με το τριφύλλι στο στήθος.

Τώρα πλέον δεν χρειάζεται να κρύβεται κανείς πίσω από το δάχτυλό του και να κάνει ότι δεν βλέπει τις στάχτες και τ’ αποκαΐδια που έχουν απομείνει από το άλλοτε λαμπρό, και δοξασμένο οικοδόμημα του Παναθηναϊκού που καταύγαζε, φωτίζοντας ακόμη και τα πλέον απάτητα μονοπάτια -από πλευράς επιτυχιών- του αθλητικού φάσματος της χώρας.

Αλλά για τους οπαδούς του «τριφυλλιού» δεν ταιριάζουν τα «περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις», έστω κι αν υπάρχει πρόβλημα συνείδησης για κάποιους, αφού για να φτάσει ο ΠΑΟ εδώ που έφτασε, μεσολάβησαν κάποια συλλαλητήρια αλλά και κάποιες ασχήμιες.

Ο Αλαφούζος θα μείνει στην παναθηναϊκή ιστορία ως ο άνθρωπος που πέταξε το σωσίβιο της σωτηρίας στον λαοφιλή σύλλογο και τον γλίτωσε από το ρεζιλίκι της Γ’ Εθνικής. Κάτι που του το αναγνωρίζουν όλοι οι Παναθηναϊκοί.

Δεν σταματάει όμως εκεί η ιστορία του Παναθηναϊκού!

Η πρώτη χρονιά της ενασχόλησης του Αλαφούζου υπήρξε ενθαρρυντική για τους φίλους του συλλόγου, που εντυπωσιάστηκαν με την μπάλα που έπαιξε στον β’ γύρο η ομάδα και την κατάκτηση του Κυπέλλου.

Κι ενώ η λογική απαιτούσε εκείνη η νεανική ομάδα ν’ αποτελέσει τον κορμό του μέλλοντος, άρχισε το ξήλωμά της με πρώτη κίνηση την απόλυση του Νταμπίζα που είχε αγαστή συνεργασία με τον προπονητή Αναστασίου.

Θα περίμενε κανείς ότι το πάθημα αυτό, που γύρισε πίσω τους δείκτες του ρολογιού της Ιστορίας, να γίνει μάθημα, οι φίλοι του «τριφυλλιού» ξαναβρέθηκαν στο ίδιο έργο θεατές!

■ Δεν είναι μόνο η αποχώρηση του Λυμπερόπουλου, που έχει κοινά χαρακτηριστικά με εκείνη του Νταμπίζα, για τον οποίο διαβάσαμε ότι έγινε κρούση να επανέλθει…

■ Είναι η τεράστια ζημιά που έγινε από τον Στραματσόνι, στον οποίο ο Αλαφούζος έδωσε τα πάντα και εισέπραξε την πλήρη διάλυση!

■ Κι ενώ ο Ιταλός έμεινε στο απυρόβλητο, το δίδυμο Ουζουνίδη-Λυμπερόπουλου, που άρχισε να ξαναζωντανεύει το «πράσινο» όνειρο, αφέθηκε μεσοπέλαγα χωρίς καμία απολύτως βοήθεια να παλεύει με τα τεράστια κύματα και με τον ένα από τους δύο, τον «Λύμπε», να… χάνει τις αισθήσεις του και να μένει μόνος κι έρημος πάνω στη σανίδα σωτηρίας ο Μαρίνος Ουζουνίδης!

Η μελαγχολία των οπαδών του «τριφυλλιού» δεν προέρχεται μόνο από το γεγονός ότι βλέπουν την ομάδα τους να καταποντίζεται και να χάνει την επαφή της με τους άλλους μεγαλοεπενδυτές, αλλά και ν’ αποτελεί και τον «τελευταίο τροχό» της τετράδας με τις μεγαλύτερες φιλοδοξίες για το μέλλον.

Τη στιγμή που οι άλλοι επενδύουν συνεχώς, ο Παναθηναϊκός για να επιβιώσει ξεπουλάει τον Μπεργκ, δεν δίνει 150.000€ για να κρατήσει τον Κλωναρίδη, δεν μπορεί να πάρει έναν παίκτη της προκοπής (ώς τώρα τουλάχιστον…) και ανασύρει από το συρτάρι για να συμπληρώσει την αποστολή για την Ολλανδία, παίκτες που τους είχε προ πολλού ξεγραμμένους και που δεν μπορεί τώρα να τους αποδεσμεύσει γιατί κι αυτό κοστίζει…

Ολα αυτά μέσα σ’ ένα ανεξήγητα ομιχλώδες διοικητικό τοπίο στο οποίο όχι μόνο ο Αλαφούζος, αλλά και κανένας εκ των υπολοίπων του Δ.Σ., δεν βγαίνει να ενημερώσει τον κόσμο για το ποια είναι η καινούργια «γραμμή πλεύσης» κι αν το καράβι έχει τη δυνατότητα ν’ αποφύγει τα βράχια ή πάει κατευθείαν για φούντο…

Γενικά σε ολόκληρο το «πράσινο» στρατόπεδο επικρατεί αμηχανία κι έκδηλη αγωνία γιατί δεν φαίνεται να υπάρχει φως από πουθενά! Φημολογείται από καιρό ότι ο Αλαφούζος ψάχνει για «συμπαίκτες», αλλά με τέτοιες συνθήκες ποιος να επενδύσει; Ακόμη και οι λεγόμενοι… Παναθηναϊκάρες το ‘χουν βάλει στα πόδια!

Κάποια κίνηση φάνηκε να κάνει ο Δημ. Γιαννακόπουλος που έχει ασφαλώς και «πράσινo» DNA, χωρίς καμιά όμως ανταπόκριση κι ο ίδιος φυσικά διστάζει… να τραβήξει μόνος του το κάρο, γιατί άλλο πράγμα είναι το ποδόσφαιρο κι άλλο το μπάσκετ!

Κάποιες φήμες τον ήθελαν να επιδιώκει σύμπραξη με έναν εκπρόσωπο της νεότερης γενιάς των Βαρδινογιάννηδων, κάτι όμως που δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Είναι γνωστό ότι τα πάντα σήμερα κινούνται γύρω από το χρήμα κι αν ο Παναθηναϊκός δεν βρει έναν επενδυτή της οικονομικής και της κοινωνικής εμβέλειας της οικογένειας Βαρδινογιάννη, δεν πρόκειται να ξαναγίνει Παναθηναϊκός.

Αν ζούσε ο μακαρίτης Νίκος Κούρκουλος, που είχε φορέσει και την πράσινη φανέλα με το Τριφύλλι, ίσως και να υπήρχε μια περίπτωση εμπλοκής της οικογένειας Λάτση. Οποιες και όσες άλλες προσπάθειες και να γίνουν, δεν πρόκειται να λύσουν το πρόβλημα του Παναθηναϊκού.

YΓ. Πολλοί βάζουν στοίχημα ότι ο Ουζουνίδης, μόνος του πάνω στη σχεδία, θα καταφέρει να δημιουργήσει μια νέα ομάδα αντάξια των φιλοδοξιών των φίλων του «τριφυλλιού» και της ιστορίας του συλλόγου.

Ο μόνος που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο έως τώρα είναι ο Στέφαν Μπόμπεκ με την περίφημη «ανανέωση» του 1965-66.

Τότε, έχοντας κι αυτός απέναντί του το διοικητικό και οικονομικό κατεστημένο του ΠΑΟ αλλά μαζί του τη συντριπτική πλειονότητα των φίλων του συν «στηρίγματα», όπως ο Δομάζος, ο Σούρπης, ο Οικονομόπουλος κ.ά., που έδωσαν μάλιστα και τον οβολό τους για να κάνει ο Παναθηναϊκός μεταγραφές, δημιούργησε τον προπομπό της ομάδας που πήγε στο Γουέμπλεϊ. Μιλάμε όμως για άλλες εποχές…