Οι ενδείξεις διάλυσης του Παναθηναϊκού και οι αναπόφευκτοι συνειρμοί με τον σταυρό του μαρτυρίου που κουβάλησε πρόσφατα στις πλάτες της η ΑΕΚ, μπορεί να έχουν μειωθεί σημαντικά τις τελευταίες ημέρες (και δη μετά το ξεπούλημα του Μάρκους Μπεργκ), πλην όμως τα μαύρα σύννεφα εξακολουθούν να υφίστανται και να απειλούν τον βάναυσα κακοποιημένο πράσινο Οργανισμό.
Το σκοτάδι στα διοικητικά δρώμενα του συλλόγου αποτελεί ξεκάθαρη πραγματικότητα και η στάση/στρατηγική που θα τηρήσει ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Γιάννης Αλαφούζος, είναι σαφές ότι θα καθορίσει και τις εξελίξεις στο παρόν και το άμεσο μέλλον του τριφυλλιού.
Κι αν για το μέλλον ουδείς μπορεί να γνωρίζει τι είδους εκπλήξεις, ευχάριστες ή δυσάρεστες, μπορεί να εμπεριέχει, για το παρόν τα δεδομένα είναι ξεκάθαρα: ο Γιάννης Αλαφούζος απέτυχε παταγωδώς –το παραδέχτηκε άλλωστε και ο ίδιος δημοσίως στην τηλεφωνική του παρέμβαση στο συνδρομητικό κανάλι της Nova– στο διάστημα της ενασχόλησής του με το ποδόσφαιρο και το κυρίαρχο πράγμα που βρίσκεται στο μυαλό του όσον αφορά τον Παναθηναϊκό είναι η ομαλή απεμπλοκή του από τα διοικητικά δρώμενα του συλλόγου.
Για την ακρίβεια, εδώ και πέντε και πλέον μήνες βρίσκεται σε αναζήτηση διάδοχης κατάστασης που θα επιτρέψει την ομαλή απεμπλοκή του, δίχως ωστόσο ουσιαστικό αποτέλεσμα μέχρι σήμερα, καθώς άπαντες οι επιφανείς Παναθηναϊκοί αλλά και οι πιθανοί ξένοι επενδυτές τού έχουν γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη.
Ουδείς επιθυμεί να πετάει τα χρήματά του σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο εν μέσω οικονομικής κρίσης, σε ένα ποδόσφαιρο στο οποίο χρόνια ολάκερα η διαφθορά ζει και βασιλεύει και που οι συνθήκες ανταγωνισμού μόνο υγιείς δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, με το ένα «καθεστώς» να διαδέχεται το άλλο και να κάνει τα ίδια και χειρότερα από το προηγούμενο.
Σε ποιο ποδόσφαιρο να «επενδύσει» κανείς, για ποιο λόγο και πώς ακριβώς θα απεμπλακεί σε περίπτωση που το κάνει και το μετανιώσει, εν μέσω της πίεσης που δεδομένα θα του ασκηθεί και με τη ρετσινιά της αποτυχίας να τον ακολουθεί σε όλο το επιχειρηματικό και κοινωνικό του εύρος;
Παρά τις επιχειρηματικές «άκρες» του Αλαφούζου, οι επαφές του δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Οι περισσότεροι του γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη χαμογελώντας και οι υπόλοιποι ήταν στο «ναι μεν αλλά» και στο «ίσως στο μέλλον, υπό άλλες συνθήκες»…
Ο μοναδικός που (του) έδειξε ενδιαφέρον ήταν ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, ο ηγέτης της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, με τον οποίο ο Αλαφούζος διατηρεί τον τελευταίο καιρό συχνή επικοινωνία.
Οχι στο επίπεδο του «μπαίνω στην ομάδα», αλλά στη λογική τού να αναζητήσει και αυτός με τη σειρά του λύσεις για την επόμενη μέρα του συλλόγου (στο σύνολό του), τον οποίο η οικογένειά του υπηρετεί με τη μεγαλύτερη σταθερότητα και συνέπεια από κάθε άλλη στην ιστορία του Παναθηναϊκού.
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος πρότεινε άλλωστε δημοσίως τη σύμπραξη όσο το δυνατόν περισσότερων παναθηναϊκών δυνάμεων για την εξασφάλιση επαρκών ετήσιων κεφαλαίων με στόχο τη βιωσιμότητα όλων των τμημάτων (ΠΑΕ, ΚΑΕ, Ερασιτέχνης), αλλά στις επαφές που (και) ο ίδιος έκανε, δεν βρήκε την ανταπόκριση που προσδοκούσε. Θετικός στην πρωτοβουλία του φάνηκε επί της ουσίας μόνον ο Αλαφούζος…
Μοιραία, η εφαρμογή του «plan b» της επόμενης μέρας για την ΠΑΕ Παναθηναϊκός μοιάζει να αποτελεί μονόδρομο. Ποιο είναι αυτό το «plan b»;
Να γίνει ο Παναθηναϊκός όσο το δυνατόν πιο «ελκυστικός» σε υποψήφιους επενδυτές προκειμένου να αυξηθούν οι πιθανότητες να αλλάξει διοικητικά χέρια.
Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μέσω της ελαχιστοποίησης ή και εξάλειψης του χρέους του συλλόγου, που υπολογίζεται αυτή τη χρονική στιγμή περί τα 25 εκατ. ευρώ.
Εξαρχής άλλωστε ο βασικός στόχος του Αλαφούζου ήταν η βιωσιμότητα του συλλόγου και τα πρώτα χρόνια όδευε προς αυτήν την κατεύθυνση, με την ειδοποιό διαφορά ότι όταν «γλυκάθηκε» μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας πριν από τρία χρόνια, άλλαξε ρότα, ρίσκαρε χωρίς επαρκείς ενδείξεις και το αποτέλεσμα ήταν το εξοργιστικό πισωγύρισμα στα «μνημόνια».
Πλέον ο Αλαφούζος δεν έχει άλλη επιλογή. Χρήματα για να πωλήσει τον Παναθηναϊκό δεν αξιώνει, αλλά ο οποιοσδήποτε υποψήφιος ενδιαφερόμενος θα πρέπει να «αγοράσει» τα υφιστάμενα χρέη, γεγονός που λειτουργεί προφανώς αποτρεπτικά.
Η λύση συνεπώς φαντάζει ως μία και μοναδική: το χρέος να μειωθεί σημαντικά ή ιδανικά να εξαλειφθεί σε βάθος διετίας, τριετίας, το γρηγορότερο δυνατόν εν πάση περιπτώσει.
Αυτό το «πλάνο» τίθεται ήδη σε εφαρμογή, έστω κι αν ξεκίνησε με άκομψο και επικίνδυνο, για τον ίδιο τον σύλλογο και την ύπαρξή του, τρόπο.
Με την προσδοκία απαλλαγής του Αλαφούζου από την ποδοσφαιρική του ενασχόληση, όσο πιο γρήγορα είναι αυτό εφικτό, αλλά και με την ελπίδα ο Παναθηναϊκός να ξαναβρεί τη χαμένη του αίγλη.
