Δεν είδαν με καλό μάτι την πρόσληψη του Μπέσνικ Χάσι οι περισσότεροι (αν και για να είμαστε ειλικρινείς δεν τους μετρήσαμε κιόλας) οπαδοί του Ολυμπιακού.
Περίμεναν κάτι καλύτερο από τη στιγμή που η αναζήτηση της ομάδας τους είχε επικεντρωθεί τον τελευταίο καιρό στους πάγκους της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, όμως όπως έχουμε σημειώσει σε προηγούμενες αναφορές μας η ποδοσφαιρική (και όχι μόνον) Ελλάδα δεν προσελκύει τους ξένους εργαζόμενους αλλά αποτελεί ιδανικό προορισμό μόνο για τους… τουρίστες.
Οι αιτίες είναι αρκετές και δεν προκύπτουν μόνον από την οικονομική κρίση, καθώς και ο υπόλοιπος κόσμος βλέπει τις εικόνες με τα όσα θλιβερά συμβαίνουν στα γήπεδα της χώρας μας και για αυτό και δεν την τοποθετεί στις προτεραιότητές του ,αλλά την κρατά στις εναλλακτικές επιλογές.
Για να αλλάξει αυτή η κατάσταση απαιτούνται περισσότερα… χρήματα στις προσφορές, όμως και πάλι είναι δύσκολο να φτάσουν σε κάτι τέτοιο οι ισχυροί του ποδοσφαίρου μας (για τις υπόλοιπες ομάδες ούτε λόγος να γίνεται) καθώς υπάρχει η φορολόγηση του 45% στα συμβόλαια των ποδοσφαιριστών, κάτι που αυξάνει κατά πολύ το κόστος εργασίας.
Οι ιδιοκτήτες των ΠΑΕ, παρά το γεγονός ότι εντάσσονται στην οικονομική ελίτ της Ελλάδας, εντούτοις αντί να επιδιώξουν να λύσουν αυτά τα βασικά προβλήματα, απεναντίας ασχολούνται με τον… διαιτητή που θα διευθύνει τον αγώνα ή τον παράγοντα που θα ψηφίσει στην ΕΠΟ και μέχρι εκεί.
Για αυτό και το ελληνικό ποδόσφαιρο όλο και θα υποχωρεί και είναι άγνωστο μέχρι που θα φτάσει.
Κατά τα άλλα για τον Χάσι ισχύει ότι για κάθε άλλον προπονητή που έρχεται σε μία ομάδα. Θα πρέπει απλά να τον δούμε και να τον κρίνουμε κι όχι να τον απορρίπτουμε εκ των προτέρων λόγω του βιογραφικού ή της καταγωγής του.
Μήπως έχουμε κανένα ιδιαίτερα προηγμένο ποδόσφαιρο ώστε να προβάλουμε και υψηλές απαιτήσεις;
