Η δυσκολία του Ολυμπιακού να βρει προπονητή σε αυτήν τη φάση, όπου δηλαδή η αγορά δεν έχει ανοίξει ακόμη ρολά, μπορεί να αποτελέσει και τροφή για σκέψη.
Μήπως δεν είναι πια τόσο ελκυστικό το ελληνικό ποδόσφαιρο για την υπόλοιπη Ευρώπη; Θα πει κανείς και πότε ήταν, όμως μέχρι τα προηγούμενα χρόνια υπήρχε έστω η παρουσία (του Ολυμπιακού) στη βιτρίνα του Τσάμπιονς Λιγκ και αυτό από μόνο του έδινε μεγάλο κίνητρο, ενώ μην ξεχνάμε ότι οι τελευταίες εικόνες που έχει να θυμάται η ποδοσφαιρική Ευρώπη από τα δικά μας γήπεδα ήταν τα «μαχαιρώματα» στον τελικό του κυπέλλου και το κουτάκι της μπίρας στο κεφάλι του Βλάνταν Ίβιτς.
Και η στατιστική όμως δεν βοηθάει στο να πάρει κάποιος την απόφαση για να έλθει να δουλέψει στην Ελλάδα, αφού δεν χρειάζεται να επιχειρήσει και καμία εκτεταμένη έρευνα για να καταλάβει ότι οι προπονητές απολύονται στην πρώτη ευκαιρία, καθώς στο ενδεχόμενο της αποτυχίας οι βασικοί υπεύθυνοι είναι αυτοί και οι διαιτητές, ενώ οι παράγοντες δεν έχουν ποτέ την παραμικρή ευθύνη.
Συμπέρασμα; Από τη στιγμή που το ελληνικό ποδόσφαιρο οπισθοχωρεί συνεχώς, τότε ο μοναδικός ίσως τρόπος για να φέρει στα γήπεδά μας την τεχνογνωσία των ξένων προπονητών είναι να… πληρώσει κάτι παραπάνω. Χωρίς αυτό να ισχύει για όλους, καθώς υπάρχουν κι αυτοί που βάζουν τις φιλοδοξίες τους πάνω κι από το χρήμα.
Κι όσο απομακρύνεται από την υπόλοιπη Ευρώπη, τόσο και στενεύει ο δρόμος για να έρθουν να δουλέψουν στη χώρα μας ξένοι προπονητές αλλά και παίκτες. Εκτός κι αν την αλλάξουν αυτήν την πραγματικότητα οι ιδιοκτήτες των ποδοσφαιρικών ανωνύμων εταιριών.
