Πόσο θα συμβάλουν οι (πρόσφατες) αποφάσεις της Σούπερ Λίγκας στην κατεύθυνση να γίνει πιο ελκυστικό το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα στη χώρα μας;
Καταρχήν είναι σημαντικό να καταγραφεί το γεγονός ότι οι αρμόδιοι κατάλαβαν, έστω και με καθυστέρηση, ότι κάτι θα πρέπει να αλλάξουν για να μη συνεχίσουν να παίζουν μπροστά σε μισοάδειες εξέδρες, όμως το σκεπτικό που επέλεξαν για να προσεγγίσουν την «αλλαγή» στηρίζεται στη βάση του «λιγότερες ομάδες, περισσότεροι αγώνες» και κάπως έτσι από τη μεθεπόμενη περίοδο θα μειωθούν οι μονομάχοι από 16 σε 14, ενώ ο πρωταθλητής (από εδώ και στο εξής) θα αναδεικνύεται μέσω της διαδικασίας των πλέι οφ, στην οποία θα συμμετέχουν οι έξι πρώτοι της κούρσας.
Θα αποτελέσει όμως κάτι τέτοιο «βήμα προόδου» για το ελληνικό ποδόσφαιρο; Αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτή η «πατέντα» εφαρμόζεται σε πρωταθλήματα όπως είναι αυτά της Σκωτίας του Βελγίου, της Δανίας ή της Πολωνίας και δεν την ασπάζονται σε κανένα από τα προηγμένα (Ισπανία, Αγγλία, Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Πορτογαλία) τότε αυτό από μόνο του έχει να μας πει αρκετά πράγματα.
Το Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός αποτελεί διαχρονικά το «κλασικό ντέρμπι» στα δικά μας γήπεδα αλλά θα παραμείνει στο ίδιο επίπεδο, από πλευράς ενδιαφέροντος, αν το βλέπουμε αντί για δύο, τουλάχιστον τέσσερις φορές το χρόνο; Δύσκολο δεν είναι αν θυμηθούμε και το τι συμβαίνει πριν και μετά τους μεταξύ τους αγώνες;
Η βελτίωση της ποιότητας που όλοι αναζητούν θα μπορούσε να προκύψει με πιο τολμηρές αποφάσεις από τον συνεταιρισμό του ποδοσφαίρου, αν για παράδειγμα θεσπίζονταν οι βασικοί κανόνες του ανταγωνισμού, με τους οποίους θα υποχρεώνονταν οι ομάδες που θα συμμετέχουν να έχουν αρκετά μεγαλύτερο προϋπολογισμό από τα ετήσια τηλεοπτικά έσοδα, στα οποία έχουν προσαρμόσει τις ανάγκες τους οι περισσότεροι από τους μικρομεσαίους, ώστε να φέρνουν καλύτερους παίκτες και πιο ικανούς προπονητές, οπότε τότε μπορεί και να βλέπαμε κάτι διαφορετικό.
Για να πάμε μπροστά δεν φτάνει να βελτιωθούν μόνον ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ αλλά θα πρέπει να ανέβουν επίπεδο και οι ομάδες της περιφέρειας, όπως αυτές που διαθέτουν και την πιο βαριά φανέλα και συγκινούν και πολύ κόσμο (Λάρισα, ΠΑΣ Γιάννινα) αλλά και εκείνες τύπου Παναιτωλικού, Αστέρα Τρίπολης, Ξάνθης, Πλατανιά, Λεβαδειακού.
Πώς να προβούν όμως σε τέτοιες κινήσεις οι πρόεδροι-ιδιοκτήτες των ΠΑΕ που συμμετέχουν στη Λίγκα και να μπούνε στη… δοκιμασία να ξοδέψουν περισσότερα χρήματα; Από την άλλη, είναι ποτέ δυνατόν να θέλουν να συγκινήσουν πιο πολύ κόσμο και μάλιστα σε μία χώρα μνημονίου, όταν δεν του προσφέρουν ούτε τα βασικά; Ποιος εγγυάται λοιπόν ότι οι λιγότερες, πλην όμως μέτριες, ομάδες θα προσφέρουν καλύτερο θέαμα;
