Εχουν περάσει οι μέρες, έχουν επιστρατευτεί όλα τα κοσμητικά επίθετα, έχουν εξαντληθεί όλες οι άναρθρες κραυγές, έχουν προστεθεί όλα τα θαυμαστικά πίσω από κάθε αντίδραση!
Γράφτηκαν τόσα μετά το 6-1 της Μπαρτσελόνα και την πρόκρισή της στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ σε βάρος της Παρί Σεν Ζερμέν.
Στα ελληνικά προτιμούμε τη λέξη «ανατροπή», όμως η ουσία βρίσκεται στις λέξεις που χρησιμοποιούν οι Αγγλοι και οι Ισπανοί. Comeback, remontada…
Comeback είναι η επιστροφή – και μιλώντας για αθλητισμό, η επιστροφή στο παιχνίδι ενώ διαφαινόταν η ήττα.
Remontada είναι η επιτυχημένη προσπάθεια να ανέβεις το βουνό, να πλοηγήσεις το σκάφος σου κόντρα στο ρεύμα ενός ορμητικού ποταμού.
Η πιο εντυπωσιακή ομάδα της τελευταίας δεκαετίας στο διεθνές ποδόσφαιρο κατάφερε να τα κάνει όλα αυτά, χωρίς να παίξει την μπάλα που μας έχει συνηθίσει, χωρίς να αφήσει για τις επόμενες γενεές φάσεις που θα διδάσκονται στις ακαδημίες των συλλόγων.
Τα κατάφερε γιατί διέθετε τον Νεϊμάρ, ίσως τον μοναδικό ποδοσφαιριστή του Λουίς Ενρίκε που πίστεψε στην πρόκριση επί 180 λεπτά, που δεν έσκυψε το κεφάλι όταν οι Παριζιάνοι πανηγύρισαν μία και δύο και τρεις και τέσσερις φορές στο «Παρκ ντε Πρενς».
Ηταν ο μοναδικός που διασώθηκε από το ναυάγιο του πρώτου αγώνα των «μπλαουγράνα», ο μοναδικός που κράτησε την μπάλα και περιόρισε τις διαστάσεις μιας καταστροφής πριν γίνουν ανεξέλεγκτες.
Από την παρέα των «μπλαουγράνα» τείνουμε να ασχολούμαστε περισσότερο με τον Λιονέλ Μέσι (το αξίζει, είναι η αλήθεια…) και δεν δίνουμε την πρέπουσα σημασία στον Νεϊμάρ, έναν παίκτη που έχει ζήσει στο πετσί του όσο λίγοι τι εστί «πίεση».
Ξεχνάμε ότι μόλις έκλεισε τα 25 χρόνια του, αλλά έχει ήδη περισσότερα από 200 γκολ στην καριέρα του!
Ηταν ακόμα τινέιτζερ όταν οι συμπατριώτες του τον βάφτισαν ο «νέος Πελέ» και του πέρασαν με το… καλημέρα τη θηλιά του διαδόχου και το βάρος των απαιτήσεων για να ξανακάνει τη Βραζιλία σπουδαία στον ποδοσφαιρικό χάρτη.
Παράλληλα όμως ανέπτυξαν και το… σπορ να τον περιμένουν στη γωνία για κάθε ατόπημα, για κάθε αποτυχημένη προσπάθεια.
Θυμηθείτε τα δάκρυα χαράς του, όταν ευστόχησε στο τελευταίο πέναλτι εναντίον της Χιλής στο Μουντιάλ 2014 και η ομάδα του με τα χίλια ζόρια προκρίθηκε στα προημιτελικά.
Αλλά και τα δάκρυα απελπισίας, όταν τραυματίστηκε σοβαρά στη σπονδυλική στήλη στον επόμενο αγώνα και έχασε την ευκαιρία τουλάχιστον να σώσει τη Σελεσάο από τον διασυρμό του 1-7 με τους Γερμανούς.
Την περασμένη Τετάρτη το αγόρι επίσημα έγινε άνδρας.
Δεν του δόθηκε η ευκαιρία να γίνει σωτήρας της Μπαρτσελόνα.
Δεν τον χρειάστηκε η ομάδα του, όπως λανθασμένα γράφτηκε. Η ομάδα του έμοιαζε απογοητευμένη, παραιτημένη.
Ο ίδιος δημιούργησε την ευκαιρία, ο ίδιος κράτησε το κεφάλι ψηλά και την ψυχραιμία του όταν οι υπόλοιποι συμπαίκτες του σχεδόν είχαν αρχίσει να κλαίνε μετά τη μείωση του σκορ από τον Καβάνι σε 3-1.
Μόνος του φόρεσε την μπέρτα του Σούπερμαν.
Και, μέσα σε 7 λεπτά και κάτι δευτερόλεπτα, πέτυχε ένα γκολ-όνειρο από χτύπημα φάουλ (4-1), πήρε την μπάλα που έκαιγε για να ευστοχήσει σε πέναλτι (5-1) και είπε στον Σέρτζι Ρομπέρτο ότι θα του στείλει την μπάλα για να κινηθεί προς αυτήν και να σκοράρει, ξέροντας ότι οι Γάλλοι θα επιχειρήσουν να κλείσουν τον «φονιά» Σουάρες ή το κεφάλι του Ζεράρ Πικέ, αφήνοντας τον μικρό ανενόχλητο.
Οπότε… 6-1 και βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου, σκηνοθεσίας και παραγωγής στον Νεϊμάρ.
Οι επικριτές του συχνά εστιάζουν στα «καραγκιοζιλίκια» του, όπως τα αποκαλούν, μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Την ανάγκη του όχι μόνο να ξεπεράσει τον αντίπαλό του, αλλά και να τον ρεζιλέψει με την ταχύτητα και την επιδεξιότητά του, εξαφανίζοντας την μπάλα μέσα από τα πόδια τους, πίσω από την πλάτη τους ή πάνω από το κεφάλι τους.
Οπως κάνουν τα παιδιά στην αλάνα. Μια ερμηνεία όμως είναι ότι δεν πρόκειται μόνο για σόου. Υπάρχει και ουσία.
Πώς να κλονίσεις την αυτοπεποίθηση του αντιπάλου σου (ρωτήστε τον Μενιέ τι μορφή παίρνουν οι εφιάλτες του τα βράδια).
Πώς να πάρεις το ψυχολογικό προβάδισμα στον αγώνα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως, όταν επιστρέψεις στα αποδυτήρια, οι αστράγαλοί σου θα είναι μαύροι από τις κλοτσιές!
Στην εξίσωση προσθέστε επίσης την αλεγρία του παιχνιδιού, την οποία ο Νεϊμάρ δεν χάνει ποτέ, ούτε όταν είναι ντεφορμέ (πριν από μόλις δύο μήνες, για παράδειγμα).
Επίσης, την εγγενή αισιοδοξία του που κατατροπώνει δυσοίωνες προβλέψεις και στατιστικά: «Αν υπάρχει έστω και 1% πιθανότητα, θα έχουμε 99% πίστη», είχε γράψει στον λογαριασμό του στο Instagram πριν από την αναμέτρηση της Τετάρτης, όταν η ποδοσφαιρική λογική (και προϊστορία) υπαγόρευε αποκλεισμό.
Η προσέγγισή του στα πράγματα παραμένει παιδική, ενθουσιώδης και ειλικρινής:
«Είναι το καλύτερο παιχνίδι που έκανα στη ζωή μου. Για όλα όσα σημαίνει, για όσα ζήσαμε και γιατί είμαι σε φόρμα», ήταν η πρώτη του αντίδραση μετά την πρόκριση της Μπαρτσελόνα.
Ηδη είχε παραδεχτεί από το περασμένο Σαββατοκύριακο ότι διανύει την καλύτερη σεζόν του στους «μπλαουγράνα», μολονότι υπήρξαν αρκετές δύσκολες στιγμές.
Οπως οι τρεις μήνες που είχε μείνει «άσφαιρος» σε εννέα σερί παιχνίδια στη βασική ενδεκάδα.
Τότε που έχανε την μπάλα με χαρακτηριστική ευκολία και το μυαλό του έδειχνε θολωμένο και δεν έπαιρνε σωστές αποφάσεις.
Ομως ποδόσφαιρο σημαίνει και ψυχολογία. Από τα μέσα Ιανουαρίου και μετά, ο Βραζιλιάνος βρήκε τον ρυθμό του, τα πατήματά του και πλέον πετάει.
Μολονότι ο Λιονέλ Μέσι είναι και θα είναι το μεγαλύτερο αστέρι στον γαλαξία των Καταλανών, ο Νεϊμάρ έγινε ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής στο μεγαλύτερο επίτευγμά τους, σε μια νύχτα ιστορική για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Και σίγουρα δεν θα σταματήσει εκεί…
