Αρκετά με όσους είναι ή παριστάνουν τους αφελείς-γοητευμένους με την εξάρα της Μπάρτσα. Ας πούμε και δυο υποψιασμένες κουβέντες για τον επαναληπτικό…
Είχες, λοιπόν, την αίσθηση πως ό,τι κι αν συνέβαινε στον αγωνιστικό χώρο -ακόμη κι όταν η Παρί πέτυχε το γκολ αλλά φλόγα στα μάτια των παικτών της δεν διέκρινες…- η Μπαρτσελόνα θα πετύχαινε τον στόχο της.
Η αύρα του παιχνιδιού δεν θύμιζε ντέρμπι αλλά συνωμοσία…
«Μα καλά τι μας λες; Για εξάρα μιλάμε» αν αντιτείνει κανείς, του απαντώ πως αυτό δεν αλλάζει τίποτα από την ουσία της ίδιας αίσθησης παρά μόνο προσδίδει αληθοφάνεια στο αποτέλεσμα.
Η Παρί δεν είχε διάθεση να «φάει» την μπάλα όταν πέτυχε το δικό της γκολ και στην ίδια αγωνιστική συγκυρία η Μπαρτσελόνα δεν έσπευσε να τα παίξει όλα για όλα.
Το έβλεπες στα μάτια των παικτών, το απέδειξε και η τακτική του Ενρίκε πως η πρόκρισή της ήταν προκαθορισμένη στο μυαλό τους. Συνηγορεί σ’ αυτό και το ψεύτικο δεύτερο πέναλτι.
Ερωτευμένος με την Μπαρτσελόνα από την εποχή του ποδοσφαιριστή Κρόιφ ο υπογράφων, αλλά δεν μπορώ παρά να ενοχλούμαι από αυτή την πρόκριση.
Ναι! Και είμαι σίγουρος ότι, μελλοντικά, θα μάθουμε πολλά για τον προχθεσινό επαναληπτικό.
