Η χρυσή μας «Kat-woman»

Μυαλό και σώμα. Γνωρίζει το απόλυτο κοντρόλ και στα δύο η νευροψυχολόγος με διδακτορικό και χρυσή ολυμπιονίκης, Κατερίνα Στεφανίδη.

Η επιστήμη της τέθηκε κι αυτή στην υπηρεσία του χρυσού μεταλλίου. Μαζί με την προπόνησή της φυσικά.

Τα ψυχολογικά τρικ που εφάρμοσε για να νικήσει ήταν πολλά.

Πέρασε τα 4,85 μ. και είχε πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων της στις προσπάθειες, όμως για να νικήσει δεν έπρεπε να περάσει τα 4,90 μ. η Αμερικανίδα Μόρις. 

Η 26χρονη Ελληνίδα πρωταθλήτρια του επί κοντώ δεν κοιτούσε τις προσπάθειες των αντιπάλων της. Αυτό ήταν ένα από τα κόλπα της.

Βέβαια, της στοίχισε μια στιγμιαία θλίψη, καθώς οι θεατές στο στάδιο χειροκρότησαν τη Μόρις, παρ’ όλο που έριξε τον πήχη, και η Κατερίνα νόμιζε ότι έχασε.

Αντιλήφθηκε ότι είναι χρυσή ολυμπιονίκης όταν είδε τον σύζυγό της και προπονητή της, Μίτσελ Κρίερ, να πηδάει το κάγκελο στις εξέδρες για να τρέξει να την αγκαλιάσει. 

«Διαπίστωσα ότι δεν κάνει καλό στην ψυχολογία μου να κοιτάζω τις προσπάθειες των αντιπάλων μου και τον τελευταίο χρόνο το αποφεύγω. Βέβαια δεν κατάλαβα τι έγινε», είπε η Κατερίνα μετά τη νίκη της. 

Δεν πανικοβλήθηκε όταν καθυστέρησαν τα κοντάρια της να πάνε στο Ρίο, ούτε επειδή ήταν επί δύο εβδομάδες απροπόνητη («με ανέλαβαν οι φυσικοθεραπευτές της αποστολής», είπε), ενώ διαχειρίστηκε σωστά και την ουρολοίμωξη που της προέκυψε στη Βραζιλία.

«Είμαι με αντιβιοτικά», τόνισε μετά την κατάκτηση του μεταλλίου και γελούσε. 

Εκανε ακόμα ένα τρικ την ώρα του αγώνα: «Ελεγα πριν από κάθε άλμα μου: “Αυτό είναι το τελευταίο σου στους Ολυμπιακούς Αγώνες, πρέπει να το περάσεις”. Λειτούργησε αυτό στα 4,80 μ. και στα 4,85 μ., αλλά όχι και στα 4,90 μ. Τότε άλλαξα κοντάρι».

Η σημαιοφόρος της Ελλάδας στην τελετή λήξης έχει παραδεχτεί: «Με αναλύω πριν από τους αγώνες». 

Η Κατερίνα είναι βοηθός καθηγητή και διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Ευτυχώς, δεν την παίρνει ο ύπνος στην έδρα της, όπως συμβαίνει σε κάθε έπιπλο του σπιτιού της ή όπου αλλού βολευτεί. Εχει μετάλλια και ύπνο στο τσεπάκι της.

Στο Στάνφορντ πήγε με υποτροφία και φυσικά το Πανεπιστήμιο πανηγύρισε τη νίκη της, λέγοντας ότι είναι η πρώτη του ολυμπιονίκης σε ατομικό αγώνισμα.

Η «Κατ», όπως τη φωνάζει ενίοτε ο σύζυγός της, Μιτς, είχε παραδεχτεί στο παρελθόν: «Οι προπονήσεις δεν είναι εύκολες στο Πανεπιστήμιο αν δεν είσαι Αμερικανίδα. Για παράδειγμα, δεν έχουμε κλειστό και όλο τον χρόνο κάνουμε προπόνηση σε ανοιχτό. Επίσης προπονούμαι στην αυλή του προπονητή μου και κάνω βάρη στο γκαράζ». 

Στην Αθήνα, αλλά της Τζόρτζια των ΗΠΑ, ζει και σπουδάζει η επίσης επικοντίστρια και κατά πέντε χρόνια μικρότερη αδελφή της, Γεωργία.

Και από το Σάββατο οι γονείς τους, Ζωή και Γιώργος, που βρίσκονται στο Ρίο, δέχονται την ευχή να τις δουν μια μέρα και τις δύο στο βάθρο. 

Η Στεφανίδη κατέκτησε το πρώτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο της Ελλάδας στο επί κοντώ.

Πριν από 60 χρόνια ο Γιώργος Ρουμπάνης είχε κρεμάσει στο στήθος του το χάλκινο ολυμπιακό μετάλλιο στη Μελβούρνη με άλμα πάνω από τα 4,50 μ.

Δηλαδή, είχε περάσει 35 πόντους πιο χαμηλά από την επίδοση της Κατερίνας. Το αγώνισμα εκτοξεύτηκε με τα χρόνια! 

Αυτή τη στιγμή τη χάρισε στην Ελλάδα ένα υψοφοβικό κορίτσι που δεν τολμάει να ανέβει ούτε σε σκάλα, ενώ μικρή φοβόταν να περάσει και τον δρόμο: «Μήπως με χτυπήσει κάποιο αυτοκίνητο και δεν μπορέσω να κάνω ρεκόρ». 

Το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα κατέκτησε μια εκπληκτική πιτσιρίκα που χαιρόταν τον αγώνα της!

Η 19χρονη Ελίζα ΜακΚάρτνι από τη Ν. Ζηλανδία πέρασε τα 4,80 μ. και ισοφάρισε το δικό της εθνικό ρεκόρ.

Η Μόρις (φέτος έχει καλύτερη επίδοση 4,93 μ.), που έμεινε δεύτερη με 4,85 μ., ήταν κυρία στον αγώνα.

Οταν ζητούσαν ρυθμό οι αντίπαλές της χτυπούσε κι αυτή τα χέρια της για τις βοηθήσει.

Ηταν ένας ωραίος αγώνας και θα ήταν ακόμη καλύτερος αν η απούσα, Γέλενα Ισινμπάγεβα (έχει φέτος 4,90 μ.), δεν ξεστόμιζε πικρόχολα σχόλια για τις αθλήτριες που συμμετείχαν στον τελικό, πριν από τον αγώνα.

Η ρωσική ομάδα στίβου αποκλείστηκε και δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής. «Δεν θα είναι γνήσιο χρυσό», είχε πει η Ρωσίδα.

Η Στεφανίδη σε σχετική ερώτηση απάντησε: «Από τη μία τη λυπάμαι, αλλά από την άλλη την καταλαβαίνω. Ηταν πάνω στη στιγμή και ήταν στενοχωρημένη. Ωστόσο, κάνει λίγο λες και φταίμε εμείς. Το θεωρώ και λίγο ασεβές προς τις αθλήτριες. Θέλαμε να είναι η Ισινμπάγεβα στον αγώνα για να έχουμε την ευκαιρία να τη νικήσουμε. Αν ήμουν δεύτερη με πρώτη την Ινσιμπάγεβα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες για μένα θα ήταν πάλι επιτυχημένοι, διότι θα είχα πάρει ασημένιο μετάλλιο και θα είχα χάσει από την Ισινμπάγεβα».

Ασέβεια, διαπίστωσε και η Μόρις.