Μετάλλιο ζωής, ανάσας, ελπίδας

Μέσα στην απόλυτη -κυριολεκτικά και μεταφορικά- μαυρίλα των ημερών για λίγο χθες ο κόσμος «έλαμψε». Η Εθνική ανδρών στο πόλο σημείωσε τη μεγαλύτερη επιτυχία της τεράστιας ιστορίας της. Νίκησε με 9-6 την Ουγγαρία και πέρασε στον τελικό του ολυμπιακού τουρνουά. Ενα αντιπροσωπευτικό συγκρότημα διαχρονικά σοβαρό, με μεγάλους παίκτες και με πολλές επιτυχίες κατά καιρούς, που όμως δεν είχε ποτέ ένα μετάλλιο σε Ολυμπιακούς. Δεν τα κατάφερε ούτε το 2004, εντός έδρας στην Αθήνα.

Από χθες το όνειρο αυτών που αγωνίζονται, αλλά κι εκείνων που πέρασαν από το μετερίζι της πισίνας έγινε πραγματικότητα. Με άλλη μια επιβλητική εμφάνιση των παικτών του Θοδωρή Βλάχου η Ελλάδα πάει τελικό με αντίπαλο τη Σερβία. Και αξίζει το ξύπνημα την Κυριακή στις 10.30 το πρωί.

Για ακόμα μία φορά το μεγάλο κλειδί στη νίκη ήταν η άμυνα. Η Εθνική συνεχίζει να «πνίγει» κάθε αντίπαλο και να μην έχει δεχτεί ακόμα διψήφιο αριθμό τερμάτων σε κάποιο της ματς στη διοργάνωση. Οπως και σε προηγούμενες αναμετρήσεις, το πρώτο οκτάλεπτο ήταν νευρικό και αναγνωριστικό. Η ομάδα μας βρήκε πρώτη τον δρόμο για τα αντίπαλα δίχτυα, όμως οι Ούγγροι έμεναν κοντά στο σκορ και ισοφάρισαν σε 5-5 στις αρχές της τελευταίας περιόδου. Τότε ήταν η στιγμή που δούλεψε αποτελεσματικά και η ελληνική επίθεση. Με απανωτά γκολ και «κερασάκι» ένα μακρινό του Σκουμπάκη η Εθνική επικράτησε με 9-6 και πήρε την πρόκριση δίχως άγχος στο φινάλε. Εν αντιθέσει με άλλα παιχνίδια, το βάρος στην επίθεση δεν το σήκωσαν οι συνήθεις ύποπτοι. Ούτε ο Φουντούλης (1/7 σουτ) ούτε ο Γενηδουνιάς (0-6). Ηταν ο 25χρονος Αργυρόπουλος που σκόραρε τέσσερις φορές προφανώς στο ματς της καριέρας του.

Η κατάκτηση ενός μεταλλίου δεν ήταν αναμενόμενη, όμως άπαξ και πήγαμε στον τελικό δεν τίθεται δίλημμα για το αν θέλουμε το χρυσό ή το αργυρό. Βέβαια ακόμα και η δεύτερη θέση θα είναι μια επιτυχία που θα μνημονεύεται, όμως, όπως είπε ο Θοδωρής Βλάχος, «εδώ που φτάσαμε θέλουμε μόνο το χρυσό».

Δίκιο έχει ο κόουτς, αλλά το έργο μας δεν είναι καθόλου εύκολο. Η Σερβία είναι μια ομάδα… εφτάψυχη και αυτό το απέδειξε ξανά αυτές τις μέρες. Μετά από μια μέτρια πορεία στη φάση των ομίλων, αφενός νίκησε τους Ιταλούς, αφετέρου χθες επικράτησε με 10-9 της Ισπανίας, ενώ έχανε με 7-4. Οι τύποι έχουν έντονο το ένστικτο της επιβίωσης…

Επίσης στις μεταξύ μας αναμετρήσεις έχουν εξελιχθεί σε κακό μας δαίμονα. Τους νικάμε σπάνια και μάλιστα η πιο σημαντική μας επικράτηση εναντίον τους ήταν σε ένα World League. Η αυριανή θα είναι η έκτη μας συνάντηση σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Μετράμε μόλις μία ισοπαλία (2016) και τέσσερις ήττες. Με πλέον οδυνηρή αυτή του 2004 στον ημιτελικό, τη μέρα που όλα πήγαν στραβά και χάσαμε με 7-3. Πάντως οι παραδόσεις είναι για να σπάνε. Οπως κάναμε με τους Ούγγρους, όπως και με τους Μαυροβούνιους.

Κάθε 17 χρόνια

Η Εθνική πόλο μπήκε σε ένα σπάνιο «κλαμπ» ελληνικών ομάδων, που σε μεγάλες διοργανώσεις νικούν δύο φορές τον ίδιο, πανίσχυρο αντίπαλο. Η Εθνική μπάσκετ το 1987 επικράτησε των Γιουγκοσλάβων του Ντράζεν Πέτροβιτς τόσο στη φάση των ομίλων όσο και στον ημιτελικό, ενώ το 2004 αυτή του ποδοσφαίρου νίκησε τους διοργανωτές Πορτογάλους και στην πρεμιέρα και στον τελικό. Τώρα, τα παιδιά του πόλο νίκησαν την Ουγγαρία στην πρώτη αγωνιστική, αλλά και χθες στον ημιτελικό. Στις δύο προηγούμενες συγκυρίες η κατάληξη είναι γνωστή. Ας ελπίσουμε και τώρα. Αλλωστε, αυτά τα πράγματα γίνονται κάθε 17 χρόνια: 1987-2004-2021!

Τα παιχνίδια της ζωής

Την ώρα που ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου πανηγύριζε την πρόκριση στον τελικό, η οικογένειά του περνούσε ένα δράμα. Οπως γνωστοποίησε ο πατέρας του παίκτη, Τάσος (ο παλιός γνωστός πολίστας με το προσωνύμιο Πιλότος), το σπίτι τους στην Αγία Αννα Εύβοιας κάηκε. Κι όπως είπε ο ίδιος, «δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω από χαρά ή από λύπη»…