«Στο Παρίσι, ξανά το χρυσό»

Τα δάκρυα χαράς που κύλησαν από τα μάτια του Κινέζου Γιάνγκ Λιου, μόλις συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτός που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο και όχι ο «άρχοντας των κρίκων», Λευτέρης Πετρούνιας, μαρτυρούν πόσο έχει κάνει τους αντίπαλούς του να υποφέρουν όλα αυτά τα χρόνια ο Ελληνας ολυμπιονίκης. Αυτή μπορεί να μην ήταν η βραδιά του 32χρονου πρωταθλητή μας, όμως αν λάβουμε υπόψη μας τις δυσκολίες που χρειάστηκε να ξεπεράσει την τελευταία πενταετία, το χάλκινο που τελικά κατέκτησε δεν είναι μικρό πράγμα. Το αντίθετο μάλιστα. Πόσω μάλλον αν αναλογιστεί κανείς πόσο μεγάλο κόπο χρειάστηκε για να ξεπεράσει τη δύσκολη εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε στον αριστερό ώμο, αμέσως μετά το Ρίο, και τη διαδρομή που διένυσε για να καλύψει το χαμένο έδαφος και να εξασφαλίσει, την τελευταία στιγμή, τη συμμετοχή του στο Τόκιο.

Ο Λευτέρης Πετρούνιας, λοιπόν, μετά το χρυσό στο Ρίο, πρόσθεσε άλλο ένα μετάλλιο στη συλλογή του. Με βαθμολογία 15.200, που προέκυψε από έναν συνδυασμό του βαθμού δυσκολίας του προγράμματός του (6,3), αλλά κυρίως ενός βήματος που έκανε για να σταθεροποιήσει την προσγείωσή του, βρέθηκε στην τρίτη θέση, πίσω από τους δύο Κινέζους. Τον χρυσό Γιάνγκ Λιού (15.500 βαθμοί) και τον ασημένιου Χάο Γιόου (15.300) που εκτέλεσαν προγράμματα με πολύ μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας (6,5 και 6,6 αντίστοιχα) για να ξεπεράσουν τον μεγάλο τους αντίπαλο.

Ο ίδιος μπορεί να προσπάθησε να κάνει τον ικανοποιημένο, αλλά οι περισσότεροι κατάλαβαν ότι δεν ήταν. «Είναι πολύ βαρύ το μετάλλιο κι η σημασία του είναι ακόμη πιο βαριά. Είμαι πολύ συγκινημένος γιατί πέρασα πάρα πολλά τα τελευταία χρόνια, κατάφερα να διαχειριστώ την πίεση όπως έπρεπε σε έναν πολύ μεγάλο και πολύ δύσκολο τελικό. Οι βαθμολογίες κάπου στα μισά με τους δυο Κινέζους ξέφυγαν, πήγαν πολύ ψηλά. Οπότε αντιλήφθηκα ότι η κατάσταση ήταν do or die. Πάνω στους κρίκους, μέχρι να τους αφήσω, ήμουν πολύ καλύτερος γιατί αντιλαμβάνομαι τι κάνω και πώς το κάνω. Η προσγείωση έκρινε τον νικητή. Αυτοί προσγειώθηκαν λίγο καλύτερα, εγώ λίγο χειρότερα κι έτσι ήρθε το αποτέλεσμα. Είμαι πολύ ευχαριστημένος. Υπήρχαν άλλοι πέντε αθλητές που δεν ήξερα ποιος θα πάρει μετάλλιο. Το γεγονός ότι βρέθηκα εντός μεταλλίων είναι ακριβώς ό,τι χρειάζομαι για να μου δώσει ψυχολογία να πάω στο Παρίσι πιο δυνατός. Και φυσικά δεν συζητάμε τι θα πάω να κάνω εκεί» υπογράμμισε ο Λευτέρης, ο οποίος απέσπασε ένα θερμό χειροκρότημα και μια σφικτή αγκαλιά από τη σύζυγό του, αποστρατευμένη πρωταθλήτρια της ενόργανης, Βασιλικής Μιλλούση.

«Φεύγω χαρούμενος και γεμάτος. Το μόνο που θέλω είναι να γυρίσω στην Ελλάδα, να δω τα παιδάκια μου και να κάνω διακοπές. Αφιερώνω το μετάλλιο στα κορίτσια μου, την οικογένειά μου και φυσικά όλους τους Ελληνες, που δεν έχουν πάψει να πιστεύουν σε μένα όσο δύσκολη κι αν ήταν η πορεία που είχα τα τρία τελευταία χρόνια» ήταν ο επίλογος μιας δέσμευσης ότι «ο μόνος τρόπος που μου ταιριάζει να αποσυρθώ δεν είναι το χάλκινο, αλλά το χρυσό».

«Διπλά περήφανη για σένα! Δυο ολυμπιακά μετάλλια ούτε να το σκεφτώ δεν μπορώ! Ηταν μια δύσκολη διαδρομή με ένα τεράστιο αποτέλεσμα για τη δύναμη της ψυχής σου… ξέρω ότι δεν είναι αυτό που ήθελες γιατί πάντα κοιτάς ψηλά και έτσι πρέπει να συνεχίσεις να κάνεις! Σ’ αγαπάμε. Βασιλική, Σοφία, Λένια», έγραψε χαρακτηριστικά η Μιλλούση στην πρώτη ανάρτησή της μετά τον αγώνα, ανεβάζοντας μια φωτογραφία, δίπλα στον άντρα της, να δαγκώνει το χάλκινο μετάλλιο.