Ελληνικό τελικό δεν θέλαμε; Ε, ελληνικό τελικό θα έχουμε. Μόνο που θα είναι ο μικρός, αυτός δηλαδή που δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει στο πρόγραμμα.
Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός απέτυχαν λίγο ως πολύ εδώ στο Αμπου Ντάμπι και αμφότερες οι αποστολές βιάζονται να γυρίσουν στην Ελλάδα, ώστε να προετοιμαστούν για τους τελικούς της Α1, που ξεκινούν την Παρασκευή 30 Μαϊου.
Από το αποτέλεσμα αυτών θα κριθεί ποιανού η χρονιά είναι πετυχημένη ή όχι. Ομως, με τα τωρινά δεδομένα, το μεγαλύτερο ποσοστό αποτυχίας βαραίνει τους “ερυθρόλευκους”. Οι λόγοι είναι απλοί: Η ομάδα πήγε για τέταρτη συνεχόμενη φορά σε φάιναλ φορ με τον ίδιο προπονητή και επιστρέφει πίσω με άδεια χέρια. Μόλις ένας τελικός, κι αυτός χαμένος.
Φέτος, είχε κάνει τη μεγαλύτερη επένδυση όλων των εποχών με τα συμβόλαια των Φουρνιέ και Βεζένκοφ να είναι από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη. Τα χρήματα έπιασαν τόπο, υπό την έννοια ότι ο Ολυμπιακός τερμάτισε πρώτος στην κανονική διάρκεια.
Ομως, στον ημιτελικό είδαμε άλλη ομάδα. Ανέτοιμη πνευματικά, φοβισμένη, άτολμη. Ο πολύς Βεζένκοφ για πρώτη φορά φέτος έμεινε σε μονοψήφιο αριθμό πόντων, οι ψηλοί του Ολυμπιακού (ειδικά ο Φαλ) ήταν σε άλλο γήπεδο και απέμεινε ένας Φουρνιέ με 31 πόντους να παλεύει μόνος του. Στο τέλος έκανε κι αυτός λάθη, όμως αυτά ήταν απόρροια κούρασης. Ουδείς άλλος έκανε ένα βήμα μπροστά για να βοηθήσει.
Αναμφίβολα, η ευθύνη βαραίνει τον Γιώργο Μπαρτζώκα, ο οποίος μετράει ένα σερί 0/4, που ήταν εμφανές ότι διευρύνθηκε την Παρασκευή λόγω πίεσης και άγχους. Σε κακή βραδιά ο coach και τσάμπα οι δηλώσεις που έκανε ότι δεν έχει άγχος, διότι πήρε το Ευρωπαϊκό του 2013. Με την ομάδα του Ιβκοβιτς βεβαίως-βεβαίως…
Αλλωστε, οι δηλώσεις του πολλές φορές κρύβουν και ειρωνεία ή έπαρση. Οπως συχνά-πυκνά αναφερόταν με τέτοιο τρόπο στον Σπανούλη, ο οποίος αν και άπειρος προπονητικά, τον τιμώρησε.
Στον Παναθηναϊκό, μπορεί να υπήρχε προσδοκία και λόγια για την κατάκτηση του 8ου ευρωπαϊκού, όμως αν κάποιος παρακολουθούσε την ομάδα μέσα στη σεζόν, θα καταλάβαινε ότι το ταβάνι της ήταν η συμμετοχή στο φάιναλ φορ. Η Φενέρμπαχτσε ήταν πιο ομάδα, ενώ οι “πράσινοι” προσπαθούσαν με ατομικές ενέργειες και το ανάλογο ταλέντο να μείνουν μέσα στο παιχνίδι. Εν τέλει δικαιώθηκε η ομαδικότητα των Τούρκων και η δουλειά του Γιασικεβίτσιους. Σε ένα βράδυ, που ο Ναν είχε σκαμπανεβάσματα ξανά, ο Σλούκας ήταν άφαντος, όπως και οι Χουάντσο-Μήτογλου. Η πλάκα είναι ότι στο τέλος το ματς πήγε να το γυρίσει ο Λεσόρ, που έκανε come back μετά από 5,5 μήνες.
Ο Αταμάν δεν επιφύλασσε κάποιο τρικ, δεν πήρε πολλά από τους παίκτες και όταν άρχισε το παιχνίδι να του στραβώνει απο νωρίς, έκανε συνέχεια αλλαγές. Δοκίμασε πάμπολλα σχήματα, όμως δεν του βγήκε κανέναν, διότι ουδέποτε απέκτησε συνοχή.
“Ολοι ήμασταν κατώτεροι των περιστάσεων, μηδενός εξαιρουμένου” δήλωσε ο Δ. Γιαννακόπουλος και αυτό είναι ένα μήνυμα προς πολλές κατευθύνσεις. Και προς τον Ναν που ανανέωσε το συμβόλαιό του και στον Αταμάν, που αναμφίβολα δεν είναι πια στο απυρόβλητο.
Πολλά θα φανούν, σε επίπεδο εντυπώσεων, και όχι μόνο στους τελικούς του πρωταθλήματος.
Προς το παρόν, οι φίλαθλοι που βρίσκονται στο Αμπου Ντάμπι συνεχίζουν τις βόλτες τους και ετοιμάζονται να πάνε πάλι την Κυριακή στην Etihad Arena με βαριά καρδιά. Εκτός κι αν βρουν κάποιο Τούρκο ή άλλο ενδιαφερόμενο και πουλήσουν το εισιτήριο, βγάζοντας τουλάχιστον ένα μέρος του δαπανηρού ταξιδιού.
