Η επιστροφή του Ολυμπιακού στην πρώτη γραμμή του ευρωπαϊκού μπάσκετ όχι απλά συνέπεσε, αλλά συνδέθηκε με την αναρρίχηση της Μονακό. Το λες και πεπρωμένο. Για να προκριθούν οι «ερυθρόλευκοι» στο φάιναλ φορ του Βελιγραδίου (2022) την απέκλεισαν με 3-2 σε μια σειρά συγκλονιστικών πλέι οφ. Για να φτάσουν στον τελικό του Κάουνας (2023) τη νίκησαν στον ημιτελικό, αφήνοντας στα βιβλία της Ιστορίας ένα τέλειο τρίτο δεκάλεπτο με το εκκωφαντικό επί μέρους σκορ, 27- 2.
Κι αν (μόνο) πέρυσι δεν διασταυρώθηκαν οι δρόμοι τους σε τόσο προχωρημένο στάδιο, το φετινό ραντεβού τους στον ημιτελικό του Αμπου Ντάμπι, έχει ήδη αποκτήσει ξεχωριστό χρώμα και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Στο τιμόνι τον Μονεγάσκων κάθεται από τα μέσα της περιόδου ο θρυλικός αρχηγός του Ολυμπιακού, Βασίλης Σπανούλης, ο οποίος, στην παρθενική παρουσία του ως προπονητής θα προσπαθήσει να κατακτήσει το τρόπαιο από άλλο μετερίζι. Γιατί ως παίκτης τα κατάφερε τρεις φορές και μάλιστα με το παράσημο του MVP. Μία με τον Παναθηναϊκό (2009) και δύο με τον Ολυμπιακό (2012, 2013).
Οι αναμετρήσεις των δυο ομάδων έχουν πολύ σασπένς. Ακόμη και στην κανονική περίοδο, ο Ολυμπιακός νίκησε στο Μόντε Κάρλο (89-80) και η Μονακό στο ΣΕΦ (80-77).
Σε κάθε περίπτωση, φέτος ο Ολυμπιακός είναι η ομάδα που νιώθει στις πλάτες της την μεγαλύτερη πίεση απ’ όλες. Αφενός γιατί θέλει να προσφέρει αυτή την κούπα στα 100 χρόνια του συλλόγου και αφετέρου διότι η φετινή του version είναι πιο ακριβή από εκείνες που παρουσίασε τα τρία προηγούμενα χρόνια. Παράλληλα θέλει να γίνει η πρώτη ομάδα που θα ξορκίσει την κατάρα που κουβαλάει ο πρώτος της κανονικής περιόδου. Πριν δυο χρόνια έφτασε πολύ κοντά να το κάνει, αλλά ο Σέρχιο Γιουλ και η Ρεάλ του άρπαξαν το τρόπαιο μέσα από τα χέρια. Η επιστροφή του Βεζένκοφ και η απόκτηση του Φουρνιέ ήταν κινήσεις αεροδρομίου. Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα που φέρει έντονη τη σφραγίδα του προπονητή της, του Γιώργου Μπαρτζώκα, ο οποίος το 2013 έγινε ο πρώτος Ελληνας προπονητής που κατέκτησε Ευρωλίγκα και παραμένει ο μόνος που τα έχει καταφέρει με ελληνική ομάδα. Η κυκλοφορία της μπάλας, η κίνηση και τα σκριν μακριά από αυτή, του έχουν προσδώσει μια ξεχωριστή αγωνιστική ταυτότητα η οποία υπογραμμίζεται από την υποστήριξη της μιας σκληρής άμυνας, που βασίζεται κυρίως στην ικανότητα του «τερματοφύλακα» Μουστάφα Φαλ και την προσήλωση σε ρόλο εξολοθρευτή, του Τόμας Γουόκαπ. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι Πειραιώτες, μέσα στη σεζόν, αντιμετώπισαν… τσουνάμι τραυματισμών, αλλά δεν λύγισαν. Το θέμα είναι πόσο έτοιμοι θα φανούν αυτοί που γύρισαν τελευταίοι και ειδικότερα ο Γουόκαπ που έμεινε έξω τρεις μήνες.
Η συνολική εμπειρία δεν λείπει. Και θεωρητικά έχει απαντηθεί και το ερώτημα ποιος μπορεί να πάρει το κρίσιμο σουτ όταν η μπάλα θα «καίει». Φουρνιέ, Βεζένκοφ είναι οι πρώτες επιλογές, με τον Γκος και τον Πίτερς να έρχονται από το κάγκελο.
Η Μονακό, μετά την απομάκρυνση του Σάσα Ομπράνοβιτς και την πρόσληψη του Σπανούλη, άρχισε να μιλάει περισσότερο ελληνικά, αν προσθέσουμε τους συνεργάτες του κοουτς (Καντζούρης, Χαραλαμπίδης) στους δυο που ήταν ήδη εκεί: τον Καλάθη και τον Παπαγιάννη. Ο «Kill Bill» προσπάθησε να περιορίσει τον αυθορμητισμό και την κατάχρηση στο «ένας εναντίον ενός», να βελτιώσει τις επιδόσεις στο σετ παιχνίδι και γι αυτό άρχισε να χρησιμοποιεί περισσότερο παίκτες με αμυντικές αρετές (π.χ. Τάρπεϊ) και να δίνει χρόνο στον Μάθιου Στραζέλ, που ως πλει μέικερ είναι πιο ομαδικός. Νιώθοντας ότι τα προηγούμενα χρόνια έλειπε ένα σέντερ με οντότητα, έπεισε την διοίκηση που του έχει δώσει «λευκή επιταγή», να αποκτήσει τον Γερμανό ΝΒΑer, Ντάνιελ Τάις για να κάνει τη διαφορά. Είναι μια ομάδα που διαθέτει παίκτες με μεγάλη αθλητικότητα για να τρέξουν το γήπεδο (Μποσονγκέιμ, Ντιαλό, Ζαϊτέ), να πιέσουν και να ορμήσουν στο επιθετικό ριμπάουντ. Στο «οπλοστάσιό» της διαθέτει δυο γκαρντ που μπορούν να βγουν μπροστά (Οκόμπο, Λόϊντ) αν το απαιτήσει το παιχνίδι. Επίσης, αλήθεια είναι ότι τα χρόνια άρχισαν να βαραίνουν τον Μάικ Τζέιμς ο οποίος θεωρείται και είναι ο ηγέτης, αφού παραμένει ο παίκτης που θα πάρει την μπάλα για το τελευταίο σουτ. Με αντίστοιχο τρόπο έδωσε την πρόκριση με την Μπαρτσελόνα και τράβηξε την ομάδα του από το χείλος του γκρεμού.
Αυτή είναι η δεύτερη συμμετοχή της Μονακό σε φάιναλ φορ και είναι φυσιολογικό να θέλει κάτι παραπάνω, όσο κι αν θεωρητικά είναι η πιο άπειρη και ως εκ τούτου πιο ασταθής από τις άλλες τρεις. Φάνηκε στα πλέι οφ, που… έφτυσε αίμα για να αποκλείσει την Μπαρτσελόνα. Στην πράξη επίσης θα φανεί αν θα είναι μειονέκτημα γι’ αυτήν το γεγονός ότι στις κερκίδες θα έχει τον λιγότερο κόσμο, χωρίς να μετράμε τον πρίγκιπα Αλβέρτο και την παρέα του…
