Και στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στις ψυχές μας…

Αυτή τη φορά η παγκόσμια μπασκετική κοινότητα μας έκανε βούκινο, αλλά για τους σωστούς λόγους. Για λόγους που μας κάνουν να χαιρόμαστε με την ψυχή μας εμείς πρώτοι. Χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό γιατί πιστεύω ακράδαντα πως η μπασκετική εθνική ακόμα και στις αποτυχίες της δεν έπαψε ποτέ να είναι κάτι που αισθανόμαστε οι περισσότεροι ως κάτι το κοινό. Αμέσως μετά τη λήξη του τελικού του Προολυμπιακού τουρνουά του Φαλήρου η Lady Hope διάβασε στο facebook της παγκόσμιας ομοσπονδίας μπάσκετ τα εξής: Hellas are back in the @Olympics for the first time since 2008! ??How far can they go in #Paris2024?#FIBAOQT. Τι ωραίες λέξεις θα αναφωνήσουν όλοι οι εγχώριοι μπασκετόφιλοι…

Η Εθνική προκρίθηκε και στους Ολυμπιακούς αγώνες και στις ψυχές μας. Ανακαίνισε με πολύ ωραία υλικά και χρώματα ένα σπίτι που στέγαζε μία παλιά σχέση… Φυσάει πλέον άλλου είδους άνεμος…

Το καλοκαίρι του 2024 έμελλε να ήταν εκείνο της λύτρωσης για την Εθνική μπάσκετ στους άνδρες. Το εγχώριο μπάσκετ έτσι και αλλιώς προερχόταν από μία σπουδαία χρονιά όσον αφορά στα διασυλλογικά δρώμενα. Το ελληνικό στίγμα όχι μόνο εδραιώθηκε, αλλά ήταν από τα κυρίαρχα στην αγωνιστική περίοδο που τελείωσε: ο Παναθηναϊκός πρωταθλητής Ευρώπης (για έβδομη φορά στην ιστορία του), ο Ολυμπιακός τρίτος στη Euroleague, το Περιστέρι στο Final Four του FIBA Champions League. Μη στεκόμαστε μονάχα στο χρυσάφι, και τα άλλα δύο επιτεύγματα είναι σημαντικά και μην τα υποτιμάει κανείς. Επίσης, κι άλλες ελληνικές ομάδες πήγαν καλά στην Ευρώπη πέρυσι…

Μιλάνε όλοι πλέον για τον Βασίλη Σπανούλη. Να το πω κάπως χαριτολογώντας, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο βρήκε ανταγωνιστή στην πίτα των εντυπώσεων. Στα σοβαρά τώρα, δεν νομίζω να ενοχλείται. Ίσα ίσα, γιατί ο Γιάννης μάλλον πρώτος ξέρει πως με την προπονητική καθοδήγηση του Βασίλη Σπανούλη θα μπορέσει και αυτός να διεκδικήσει με καλύτερους όρους μία σπουδαία διάκριση με τη «γαλανόλευκη» φανέλα. Ίσως αυτή να έχει αργήσει, έτσι ώστε όταν έρθει να είναι πιο γλυκιά από κάθε άλλη. Ίσως, δεν ξέρω…

Από την άλλη, δεν θέλω να κάνω συγκρίσεις με τους προηγούμενους προπονητές αλλά φαίνεται πως στο πρόσωπο του Βασίλη Σπανούλη η Εθνική βρήκε τον άνθρωπο που χρειαζόταν. Έλληνας, επιτυχημένος τα μάλα ως παίκτης, γνώστης των βασικών και των κρίσιμων λεπτομερειών του αθλήματος, σεβάσμιος στους παίκτες του και στη διεθνή κοινότητα, «μαμούνι» και νοητικά και σε όλα, γεννημένος νικητής. Από το Περιστέρι έδειξε δείγματα γραφής και στην Εθνική απλά το συνέχισε. Ο άνθρωπος το ΄χει με την προπονητική…

Λυτρώθηκε και η ψυχή μας για όλες τις χαμένες ευκαιρίες του παρελθόντος. Εξιλέωση, λοιπόν, για μία ομάδα που πάντα είχε ταλέντο, αλλά κάτι της έλειπε στην κρίσιμη στροφή. Την υπερεκτιμούσαμε; Δεν είχαμε καταλάβει σωστά το βεληνεκές των αντιπάλων; Δεν ξέρω. Και είναι δύσκολο να καταλάβει όποιος είναι απ΄έξω. Το θέμα είναι πως στο φετινό Προολυμπιακό η ομάδα έδειξε πως είναι σε πολύ καλό μπασκετικό επίπεδο και πως μπορεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες να δώσει τις μάχες της με πολλές πιθανότητες για κάτι καλό. Βρέθηκε ένα καλό αγωνιστικό σχέδιο, ο όμιλος ήρθε για φιλοξενία από την ΕΟΚ στο Φάληρο, ο κόσμος ήταν εκεί. Αλλά αν η ομάδα δεν ήταν καλή, όλα αυτά θα πήγαιναν στράφι. Ήταν καλή, για αυτό αξιοποιήθηκαν…

Αλλά, ξέρετε κάτι; Και μόνο η πρόκριση στο Παρίσι συνιστά διάκριση. Γιατί αυτή η version «σμπαράλιασε» κάθε κακοδαιμονία και έδιωξε όλη τη σκόνη που είχε κατακαθίσει πάνω στη λάμψη του παρελθόντος και την είχε φθείρει κάπως. Όμως, οι Έλληνες αγαπούν και ξέρουν μπάσκετ. Και όταν βρουν το κλειδί, όταν τους ευνοήσουν οι συγκυρίες, κάνουν σημαντικά πράγματα. Τώρα στη Γαλλία, χωρίς άγχος και χωρίς τη «δαμόκλειο σπάθη» της αποτυχίας, αρκεί να φροντίσουν τα σώματά τους, να δουλέψουν σκληρά πάνω στα πλάνα του Σπανούλη, να αφομοιώσουν τα θέλω του, να διατηρήσουν καθαρή τη σκέψη τους και να ευχαριστηθούν το μπάσκετ. Δύσκολη και σύνθετη συνταγή εκ πρώτης όψεως, αλλά είπαμε: οι Έλληνες ξέρουν από μπάσκετ, άρα και από τέτοια. Αμφιβάλλει κανείς; Ούτε στις αποτυχίες δεν χάσαμε εντελώς αυτή την πίστη…

ΥΓ. Μακάρι με αφορμή την σπουδαία πρόκριση που ήρθε το βράδυ της Κυριακής στο ΣΕΦ απέναντι σε μία αξιόμαχη Κροατία να πιάσουν μπάλες του μπάσκετ ολοένα και περισσότεροι Έλληνες και να ξεχυθούν να παίξουν το άθλημα στα ανοιχτά γηπεδάκια της χώρας (όσα έμειναν…). Μακάρι να γραφτούν σε συλλόγους και ακαδημίες παραπάνω παιδάκια. Μακάρι να λάβει σύντομα χώρα ένας καινούργιος ελληνικός μπασκετικός οργασμός. Οι αγωνιστικές επιτυχίες είναι και κίνητρα και παραδείγματα που αυξάνουν τις ορέξεις. Αρκεί να χαλιναγωγούμε στο μέτρο του εφικτού τα τρωτά της φάρας μας, που όπως είναι λογικό υπάρχουν και στο μπάσκετ, όπως και σε κάθε τομέα δημόσιας κοινωνικής δραστηριοποίησης. Το μπάσκετ στην Ελλάδα δημιούργησε ξανά το δρόμο του. Το πόσο μακρύς και φαρδύς θα είναι αυτός, θα κριθεί από την ποσότητα σοβαρότητας που θα επιδείξουμε. Η ικανότητα από μόνη της δεν φτάνει…