Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος με την τρέλα που μπήκε στη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού και ο Εργκίν Αταμάν με την αυτοπεποίθηση που εξέπεμπε ακόμη και όταν δεν υπήρχε βάσιμο επιχείρημα ήταν οι πρωταγωνιστές για τη μεταμόρφωση ενός ασχημόπαπου σε κύκνο. Ο Παναθηναϊκός, που 12 χρόνια παράδερνε προσπαθώντας και αποτυγχάνοντας με κάθε τρόπο, φέτος βρήκε τη φόρμουλα για την ολική επαναφορά. Από προτελευταίος τις προηγούμενες δύο σεζόν, με διαδικασίες fast truck, μέσα σε χρόνο-ρεκόρ βρέθηκε ξανά στην κορυφή της Ευρώπης, να ράβει το έβδομο με τον πιο πειστικό τρόπο. Πολλοί λένε πως ό,τι πληρώνεις παίρνεις. Τελικά μπορεί να πάρεις ακόμη περισσότερα αν υπάρξει συγχρονισμός. Γιατί η ευτυχία που έζησε και πρόσφερε χθες ο MVP, Κώστας Σλούκας, και τίποτα άλλο να μην κάνει από εδώ και πέρα, δικαιούται να ισχυριστεί ότι έκανε ήδη την απόσβεσή του. Και στο παρκέ και σε επικοινωνιακό επίπεδο.
Η Ρεάλ κάτοχος και πολυνίκης του θεσμού που έπεσε θύμα της κατάρας του πρώτου της κανονικής περιόδου. Περισσότερο όμως αιχμαλωτίστηκε από τη σκληρή άμυνα που μπόρεσε να παίξει ο Παναθηναϊκός και να της χαλάσει το μυαλό, ειδικά όταν βρέθηκαν στην άβολη συνθήκη να βλέπουν να φορτώνονται με φάουλ οι Ταβάρεζ και Καμπάτσο και την παλιά φρουρά να μην μπορεί να αντισταθεί στο σφρίγος και την αυτοπεποίθηση που έπαιζαν ο Γκραντ (το μυστικό «όπλο» αυτής της ομάδας), ο Λεσόρ, ο Παπαπέτρου, ο Μήτογλου.
Το ματς αυτό ήταν το φινάλε μιας πορείας που θύμισε το ταξίδι ενός σέρφερ. Από το τρίποντο του Γκριγκόνις στο Μονακό, βρήκε το κατάλληλο κύμα και βγήκε στον αφρό. Ενα κύμα που φούσκωσε την καθοριστική στιγμή που αποκτήθηκε (31 Οκτωβρίου) ο Κέντρικ Ναν. Ο Παναθηναϊκός στα χέρια ενός προπονητή που ξεκίνησε να παίζει με έξι και έφτασε να παίρνει κάτι κι από τους δώδεκα. Για να ξορκιστούν πολλά φαντάσματα, που έφταναν μέχρι την εποχή του Ομπράντοβιτς.
