Μετά το προηγούμενο μπασκετικό ντέρμπι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός (στο οποίο είχαν επικρατήσει πολύ δύσκολα στο τέλος οι «ερυθρόλευκοι» με 68-66) είχαν ελπίσει πολλοί μπασκετόφιλοι πως τα ανταγωνιστικά ντέρμπι ανάμεσα στους δύο «αιώνιους» επέστρεψαν. Αλλά, ήρθε το πολύ πρόσφατο 71-95 υπέρ του Ολυμπιακού μέσα στην κατάμεστη από 20.000 ανθρώπους έδρα του Παναθηναϊκού για να διαψεύσει με παταγώδη τρόπο μία τέτοια προσδοκία. Τουλάχιστον προς το παρόν, γιατί κανένας δεν μπορεί να ξέρει τι θα γίνει στα επόμενα ντέρμπι (οτιδήποτε κι αν «υποπτεύεται» ο καθένας και η κάθε μία σε ενεστώτα χρόνο).
Eκτός έδρας διαφορά είκοσι τεσσάρων πόντων, λοιπόν, υπέρ των νταμπλούχων του Γιώργου Μπαρτζώκα, κυρίως γιατί κανένας ανταγωνιστικός Παναθηναϊκός δεν εμφανίστηκε πάνω στο παρκέ στη συγκεκριμένη αναμέτρηση. Οι «πράσινοι» είχαν παραδοθεί φαίνεται για τα καλά στο εορταστικό κλίμα των ημερών ή -για να το σοβαρέψουμε- φρόντισαν να εμφανιστούν με όλα τα μειονεκτήματά τους «καρφιτσωμένα στο πέτο τους»… Ο Ολυμπιακός δεν έκανε μονάχα έναν υγιεινό περίπατο, δεν πήρε μονάχα άλλο ένα σπουδαίο ευρωπαϊκό διπλό στην προσπάθειά του για το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα στην τελική κατάταξη της κανονικής περιόδου της Ευρωλίγκα. Κυρίως, πέτυχε «τετράποντο» γοήτρου…
Γιατί κλόνισε την πίστη στο εσωτερικό των οπαδών του Παναθηναϊκού και αυτό είναι το χειρότερο. Γιατί μία μεμονωμένη ήττα δεν σημαίνει τίποτα, ακόμα και αν είναι η δέκατη συνεχόμενη, αν πείθεις πως μπορείς να ανταπεξέλθεις στις μπασκετικές απαιτήσεις. Με βάση το τελευταίο δείγμα, όταν ο Ολυμπιακός κάνει στο παρκέ αυτά που μπορεί, ο Παναθηναϊκός φαίνεται σαν κομπάρσος… Καμία ανταγωνιστικότητα, καμία ουσιαστική αντίδραση, κανένα ποιοτικό ισοστάθμισμα, καμία πνευματική ισορροπία, κανένα σωματικό «ισοζύγιο», καμία μπασκετική απάντηση, καμία προπονητική «ευρεσιτεχνία»…
Και μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, είναι πολύ λογικό να αρχίζουν οι αναρτήσεις του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και οι ανακοινώσεις της Θύρας 13. Και να τα παράπονα και οι οργισμένες κουβέντες στα ραδιόφωνα, και να οι συγκρίσεις με το ποδοσφαιρικό τμήμα, και να οι εξειδικευμένοι δημοσιογράφοι να επιδίδονται σε αναλύσεις επί αναλύσεων (οι περισσότερες οξυδερκέστατες). Ως προς το είδος των συμπτωμάτων, όλοι συμφωνούν. Αλλά και όλοι, ευλόγως, ψάχνουν τα πραγματικά αίτια. Σε μία αναζήτηση που κρατάει καιρό, και έχει ήδη αρχίσει να κουράζει πολλούς, και εντός και εκτός Παναθηναϊκού…
Το μεγάλο ερώτημα είναι ένα και βασανίζει τους πάντες: Γιατί δεν μπορεί ο μπασκετικός Παναθηναϊκός να ορθώσει ανάστημα ξανά; Ποια είναι η αιτία ή οι αιτίες; Είναι η γενικότερη οικονομική πολιτική της ΚΑΕ; Είναι η μη ποιοτική σύσταση του ρόστερ; Είναι οι αποτυχημένες επιλογές στη θέση του προπονητή; Είναι άλλοι παράγοντες, όπως η ΕΟΚ και η διαιτησία; Είναι το σπουδαίο φεγγάρι που βρίσκεται ο Ολυμπιακός; Είναι ο Αργύρης Πεδουλάκης; Είναι η αδυναμία να χαραχτεί μία γενικότερη στρατηγική που να μπορεί να αντιμετωπίσει τα βασικά προβλήματα; Υποτιμούν οι διοικητικοί του μπασκετικού Παναθηναϊκού τα εμπόδια; Υπερτιμούν τις δυνατότητές τους; Τους έχει ξεπεράσει το ίδιο το μπάσκετ και δεν μπορούν να βρουν την κατάλληλη συνταγή; Μπορεί όλα αυτά να είναι πρόσκαιρα και να έχει ξεκινήσει μία διαδικασία αλλαγής ρότας και να ξεγελιόμαστε όλοι; Μήπως συνειδητά δεν δόθηκε έμφαση στο συγκεκριμένο αγώνα, με σκοπό να παρουσιαστεί μια άλλη εικόνα στα (πραγματικά κρίσιμα) ντέρμπι των play offs ή ενδεχομένως και του Κυπέλλου Ελλάδας; Η Lady Hope καταλαβαίνει πως κάθε τι που δίνει ελπίδα θα έρθει στην επιφάνεια, αλλά η ουσία πάντα θα καθορίζει την τελική εικόνα…
Το ζητούμενο στο οποίο αίφνης μπορούν να απαντήσουν οι περισσότεροι είναι τα μπασκετικά δεδομένα που αναδύονται από τα ίδια τα δρώμενα πάνω στα παρκέ του ΣΕΦ και του ΟΑΚΑ. Γιατί φερ΄ειπείν στο 71-95 έκαναν την εμφάνισή τους όλα όσα θα έπρεπε να αποφύγει ο Παναθηναϊκός (και τα οποία ήξερε πολύ καλά πριν το τζάμπολ…). Δεν μπόρεσε η ομάδα του Ράντονιτς να σταματήσει τους ψηλούς του Ολυμπιακού, δεν απέτρεψε το να κάνουν με άνεση το παιχνίδι τους οι «ερυθρόλευκοι», δεν μπόρεσε η ίδια να οργανώσει σωστά τις επιθέσεις της, δεν έβαλε ποτέ στο ματς με σωστό τρόπο τα μεγάλα της όπλα (πλην του Μπέικον), δεν έπαιξε πληθωρικό και απαιτητικό μπάσκετ. Εμφανίστηκε σαν μαθητούδι, που όχι μόνο δεν διάβασε το μάθημά του, αλλά δεν ξέρει καν που έχει παρατήσει τα βιβλία του… Είναι δυνατόν επαγγελματίες και ακριβοπληρωμένοι μπασκετάνθρωποι, όπως ο προπονητής και οι παίκτες του νυν «πράσινου» ρόστερ, να παρουσιάζονται τόσο ανέτοιμοι για ένα τέτοιο αγώνα; Τα ερωτήματα είναι πολλά, καίρια, συνήθως εύστοχα και σχεδόν πάντα σημαντικά. Οι απαντήσεις είναι εκείνες που αναζητούνται περιπαθώς, και στο «πράσινο» στρατόπεδο, και σε σύσσωμη την εγχώρια μπασκετική κοινότητα…
