Σαν σκηνή από «ταινία προσεχώς» έμοιαζε το σενάριο το οποίο διατύπωσαν ομαδόν τουρκικά sites την περασμένη Τετάρτη σχετικά με την πιθανότητα μετακίνησης του Κώστα Σλούκα στη Φενέρμπαχτσε. Ανεξάρτητα αν η ίδια η ομάδα βγήκε και το διέψευσε, κανείς δεν αμφιβάλλει ότι όσο ο 25χρονος γκαρντ δεν υπογράφει την επέκταση της συνεργασίας του με τους «ερυθρόλευκους» θα αποτελεί ένα πολύ ελκυστικό πακέτο για τις ομάδες που θέλουν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ευρωλίγκα.
Πέρα από το γεγονός ότι είναι ένας παίκτης ο οποίος σε σχετικά μικρή ηλικία έχει αποκτήσει τεράστια εμπειρία με την ουσιαστική συμμετοχή του στην εξαιρετική ευρωπαϊκή πορεία του Ολυμπιακού την τελευταία τετραετία, θεωρείται ένα πολύτιμο «εργαλείο». Αφενός γιατί μπορεί να λύσει τα χέρια του κάθε προπονητή και αφετέρου γιατί είναι προσιτός οικονομικά, ειδικά για τις ομάδες που έχουν ξοδέψει πολύ μεγαλύτερα ποσά σε παίκτες αμφιβόλου ανθεκτικότητας για τα δεδομένα της διοργάνωσης. Συν τοις άλλοις, σε δεύτερο επίπεδο, η διεκδίκησή του εξυπηρετεί και τη σκοπιμότητα της διατάραξης της χημείας του Ολυμπιακού, ο οποίος έχει μπει για τα καλά στο ρουθούνι των αντιπάλων του.
Διαρκής απειλή
Ενώ ο Σλούκας εμφανίζεται ως ρολίστας που έρχεται από τον πάγκο για να αλλάξει τον ρυθμό, συχνά-πυκνά αναλαμβάνει χρέη πρωταγωνιστή, γιατί του το επιτρέπουν και ο χαρακτήρας του και τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του, που είναι περιζήτητα στο μοντέρνο μπάσκετ.
Το βασικότερο είναι ότι μπορεί να παίξει σε δύο θέσεις: σούτινγκ γκαρντ, αλλά και πλέι μέικερ. Αποτελεί διαρκή απειλή για το αντίπαλο καλάθι τόσο λόγω των εκτελεστικών δυνατοτήτων του, που εκφράζονται είτε με μακρινά σουτ είτε με διεισδύσεις, όσο και λόγω της ικανότητάς του να δημιουργεί για τους συμπαίκτες του. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλά ματς έχει πάρει αυτός το τελευταίο σουτ.
Η ιδιαιτερότητα και η δυσκολία της αποστολής του στους «ερυθρόλευκους» εκπορεύεται από το γεγονός ότι έχει καθιερωθεί πλέον ως το «back up» του σταρ της ομάδας, Βασίλη Σπανούλη, ο οποίος τραβάει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας.
Μαζί με τον Μάντζαρη δείχνουν συνειδητοποιημένοι στον ρόλο του supporting cast. Γι’ αυτό και πολλές φορές η κοινή γνώμη δεν μπορεί να εκτιμήσει πόσο πολύτιμος έχει αποδειχτεί σε βραδιές που καλείται να σταθεί στο πόδι του αρχηγού, να τον ξεκουράσει ή ακόμη και να τον υποκαταστήσει μέχρι να βρει τον ρυθμό του.
Για παράδειγμα, o Σλούκας ήταν από τους βασικούς συντελεστές της ανατροπής του -17, στο πρώτο ημίχρονο του τελικού του Λονδίνου κόντρα στη Ρεάλ Μ., μέχρι ο «Kill Bill» να ξεκινήσει -στο δεύτερο ημίχρονο- το κρεσέντο των 5 τρίποντων. Το ίδιο καθοριστική ήταν η συνεισφορά του ώστε να «γυρίσει» ο πρόσφατος ημιτελικός της Μαδρίτης με την ΤΣΣΚΑ.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι τρεις αλλαγές που εκτόξευσαν τον Ολυμπιακό του 2012 μέχρι τον άθλο της Πόλης ήταν η απόκτηση των Λο, Ντόρσεϊ και η προώθηση του Σλούκα, ο οποίος στο ξεκίνημα εκείνης της σεζόν έμενε εκτός 12άδας από τον Ιβκοβιτς.
Ολα στη… ζυγαριά
Από εκεί και πέρα, όπως αποκάλυψε ο ίδιος στο τσάρτερ της επιστροφής από τη Μαδρίτη, έχουν ήδη γίνει δύο συναντήσεις με τους προέδρους και στη ζυγαριά της τελικής του απόφασης, που θα ληφθεί μετά το τέλος του πρωταθλήματος, θα μπουν πολλά δεδομένα.
Ως βασικότερο έθεσε το θέμα του ρόλου του στην ομάδα. Μάλιστα, πέρασε στα ψιλά αυτό που διευκρίνισε ότι πρώτα θα επιδιώξει να συναντηθεί και να μιλήσει με τον προπονητή του, Γιάννη Σφαιρόπουλο, ο οποίος το καλοκαίρι θα έχει την ευκαιρία να κάνει από την αρχή τις δικές του επιλογές, αφού όταν ανέλαβε φέτος, το πρωτάθλημα και η Ευρωλίγκα είχαν ξεκινήσει.
Δεν έκρυψε επίσης ότι το οικονομικό μπορεί να μην παίξει τον βασικό ρόλο, αλλά τον απασχολεί, από τη στιγμή που όλα δείχνουν ότι θα έχει την ευκαιρία να βγει στην αγορά διεκδικώντας συμβόλαιο πολύ υψηλότερο από τα περίπου 400.000 ευρώ που αποτελούν το καταληκτικό ποσό του πολυετούς συμβολαίου που είχε υπογράψει με τον Ολυμπιακό.
Από την άλλη, στον Ολυμπιακό έχουν αντιληφθεί πόσο δύσκολο είναι να προσαρμοστεί ένας ξένος περιφερειακός σε μια περιφέρεια όπου κυριαρχεί η ηγετική μορφή του Σπανούλη, αλλά παράλληλα έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να παρασυρθούν σε οικονομικές υπερβολές που θα ξεφεύγουν από τη γραμμή που χάραξαν το 2011. Τα υπόλοιπα, επί της οθόνης…
