Αν δεν κέρδιζε αυτόν τον τίτλο, δεν κινδύνευε μόνο να χάσει τη θέση του, αλλά και να γίνει το νέο «ανέκδοτο» των φάιναλ φορ.
Για εκείνους που θεωρούν ότι ο δεύτερος «είναι τίποτα», ο Πάμπλο Λάσο δεν ήταν ο προπονητής που οδήγησε τη Ρεάλ Μαδρίτης στους δύο προηγούμενους τελικούς, αλλά εκείνος που τους έχασε. Η τρίτη θα ήταν η φαρμακερή.
Την Κυριακή το βράδυ, ο 48χρονος, νέος πρωταθλητής Ευρώπης, έδειχνε ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη Γη.
Και ο πιο ταπεινός επίσης:
«Με πλησίαζαν τα παιδιά, με αγκάλιαζαν και μου ψέλλιζαν: “Πάμπλο, σ’ ευχαριστώ”. Νόμιζα ότι είχα παραισθήσεις. Τους απαντούσα: “Μα τι λέτε; Εγώ πρέπει να σας πω ευχαριστώ γιατί αντέξατε”. Περάσαμε πολλά τα τελευταία χρόνια, μέχρι να τα καταφέρουμε. Μείναμε όμως ενωμένοι στα δύσκολα και αυτό ήταν το κλειδί».
Για να δώσει ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στην ανθεκτικότητα που χρειάστηκε, περιέγραψε τη σκηνή που ακολούθησε την κόρνα της λήξης, που έμοιαζε με κόρνα της λύτρωσης:
«Ο πρώτος που έπεσε στην αγκαλιά μου ήταν ο Τρεμέλ Ντάρντεν, που μέχρι πέρυσι ήταν μαζί μας, αλλά φέτος ήταν παίκτης του Ολυμπιακού: “Συγχαρητήρια, κόουτς. Το άξιζες. Ξέρω τι έχεις περάσει” μου είπε στο αυτί. Εχει κι αυτός μερίδιο γιατί συμμετείχε στις πίκρες του Λονδίνου και του Μιλάνου. Οταν φτάνεις στο τέλος μιας διαδρομής, δεν πρέπει να ξεχνάς τη διαδρομή. Αλλάξαμε παίκτες, αλλάξαμε συνεργάτες και τελικά πετύχαμε. Ετσι είναι οι ομάδες. Αλλάζουν. Μόνο ο Αλεξ Φέργκιουσον είναι εξαίρεση. Τα συγχαρητήρια αξίζουν σε όλους. Παλιούς και νέους».
Του αρέσει να μιλάει με ιστορίες. Στις περισσότερες πρωταγωνιστής είναι ο γιος του:
«Πριν από μερικές ημέρες καθόμουν με την οικογένειά μου και συζητούσαμε για τους φίλους του γιου μου από το σχολείο. Ξαφνικά γυρίζει και μου λέει: «Μπαμπά, δεν περίμενα να μείνουμε τόσο καιρό στη Μαδρίτη”. Ποιος; Ο ίδιος μου ο γιος».
Η αλήθεια είναι ότι από τη συνέντευξη Τύπου, παραμονές του μεγάλου τελικού, ο κόουτς της Ρεάλ έδειχνε ότι είχε φροντίσει να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς του με το παρελθόν:
«Δεν είμαι άνθρωπος που μένει στο τι έχει γίνει. Μου αρέσει να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες με κουράγιο. Ούτως ή άλλως είμαι άνθρωπος που προτιμώ να μένω στην καθημερινότητα και να μη βλέπω τόσο μακριά ή τόσο πίσω. Μας πλήγωσαν οι τελικοί, γι’ αυτό και τώρα είμαστε πολύ χαρούμενοι. Για μένα προσωπικά όμως, αυτός ο τίτλος δεν είναι σημαντικότερος από τη δουλειά που κάνουμε κάθε μέρα».
Στα τέσσερα χρόνια που κάθεται στο τιμόνι της Ρεάλ Μ., μετράει ήδη 8 τίτλους σε 12 τελικούς από τους 15 στους οποίους θα μπορούσε να βρεθεί. Ως παίκτης, παραμένει πρώτος στην ιστορία της ισπανικής Λίγκας στις ασίστ. Γεννημένος πρωταγωνιστής:
«Δεν πρόκειται αλλάξω μετά από αυτή την επιτυχία. Το μόνο που θα κάνω είναι να διασκεδάσω τη σημερινή ημέρα. Αν χάσουμε την Τετάρτη που παίζουμε το πρώτο ματς για τα πλέι οφ, θα εκνευριστώ πολύ. Τα τέσσερα αυτά χρόνια κατακτήσαμε όλους τους τίτλους (πρωτάθλημα, Κύπελλο, σούπερκαπ, ευρωπαϊκό), αλλά δεν είμαι ευχαριστημένος. Ποτέ δεν θα είμαι. Ετσι είναι και η Ρεάλ. Είναι μια ομάδα που κυνηγάει όλους τους στόχους και καμιά φορά η επίτευξή τους μοιάζει περισσότερο με ανακούφιση παρά με ευτυχία. Ξέρω όμως τι σημαίνει Ρεάλ. Μεγάλωσα βλέποντας τον Κλίφορντ Λιουκ και τον Κορμπαλάν. Στη συνέχεια έπαιξα κιόλας με τη φανέλα της. Γνωρίζω καλά την αξία της συγκεκριμένης ομάδας».
Κι έκλεισε με το μυστικό της εξουδετέρωσης του Σπανούλη:
«Αυτό που θέλαμε να κάνουμε είναι να αλλάξουμε πολλούς παίκτες πάνω του. Τον μάρκαραν ο Κάρολ, ο Τσάτσο (Σέρχιο Ροντρίγκεθ), ο Γιουλ, ο Ρίβερς, μέχρι και ο Ρούντι. Δεν θέλαμε να συνηθίσει έναν παίκτη, γιατί είναι τόσο καλός που μέσα σε λίγες φάσεις θα έβρισκε την αδυναμία του. Ηταν συνολικά μια πολύ αποτελεσματική δουλειά».
