Ασταθής ισορροπία

Υπό φυσιολογικές συνθήκες και για προφανείς λόγους, όλοι θα στοιχημάτιζαν ότι οι ομάδες που τερμάτισαν με τη μικρότερη βαθμολογική απόσταση την κανονική περίοδο, θα συνέθεταν την πιο αμφίρροπη από τις τέσσερις σειρές των πλέι οφ της Ευρωλίγκας, που ξεκινούν την ερχόμενη Τρίτη με έπαθλο την πρόκριση στο φάιναλ φορ της Βιτόρια.

Στην προκειμένη περίπτωση, τον ρόλο αυτό θα είχε… αβλεπεί η μονομαχία της, εντυπωσιακής φέτος, τουρκικής Εφές, η οποία από την τελευταία θέση που κατέλαβε πέρυσι, σκαρφάλωσε στην 4η θέση και εξασφάλισε το πλεονέκτημα έδρας, με την αναγεννημένη Μπαρτσελόνα, που έκανε πολυδάπανες μεταγραφές, βρέθηκε 5η και θέλει να επιστρέψει με δόξα και τιμή σε ένα φάιναλ φορ μετά το 2012. Ή τουλάχιστον θα υποσχόταν να προσφέρει το μεγαλύτερο σασπένς από τις άλλες τρεις (σειρές), που είχαν μεν τις ιδιαιτερότητές τους, είχαν όμως και ξεκάθαρα φαβορί.

Ελα όμως που ο τραυματισμός του Σέρχιο Γιουλ, του αδιαφιλονίκητου ηγέτη της Ρεάλ, και η ορατή πλέον πιθανότητα να μην προλάβει να την ενισχύσει στα περισσότερα αν όχι σε όλα τα ματς που θα χρειαστούν, σε συνδυασμό με την αγωνιστική μεταμόρφωση και την ξέφρενη πορεία που έχει κάνει ο Παναθηναϊκός το τελευταίο δίμηνο (7 νίκες σε 8 ματς), υπό την καθοδήγηση του Ρικ Πιτίνο, έχουν βάλει «ψύλλους στ’ αυτιά» στην μπασκετική Ευρώπη…

Ακόμη και οι Ισπανοί δημοσιογράφοι δεν βάζουν το χέρι τους στη φωτιά ότι η Ρεάλ, χωρίς τον Γιουλ, εμπνέει σιγουριά, την ίδια ώρα που παραδέχονται ότι τον Παναθηναϊκό, που μέχρι πρότινος δυσκολευόταν να κάνει «διπλό», ειδικά με τις πρόσφατες εμφανίσεις του, τον… έχει φοβηθεί το μάτι τους.

Οι περισσότερες μπασκετικές αναλύσεις χωρίζουν τα σημεία της «κρίσης» σε τρεις βασικούς άξονες, από τους οποίους οι δύο φαίνονται να ευνοούν την ελληνική ομάδα.

Ο πρώτος είναι ότι σε τέτοιου είδους καταστάσεις, το timing ή momentum έχει αποδειχθεί σημαντικότερο αβαντάζ από το πλεονέκτημα έδρας. Kι αυτό είναι ξεκάθαρα υπέρ του Παναθηναϊκού.

Το «τριφύλλι» διανύει μια περίοδο τρομερής φόρμας (χαρακτηρίζεται η πιο φορμαρισμένη ομάδα της Ευρώπης) και αυτοπεποίθησης, που χτίστηκε μέσα από τις αλλαγές τακτικής και ψυχολογίας που επέβαλε ο Πιτίνο.

Γρήγορος ρυθμός, περισσότερη σκληρότητα στην άμυνα, ξεκάθαροι ρόλοι και πάνω απ’ όλα ετοιμότητα όλων των παικτών, αν συμφωνήσουμε ότι η απουσία του Παππά έχει γίνει πλέον συνήθεια, σε σημείο να μην προσμετράται στα μείον.

Αντίθετα, η Ρεάλ στα τελευταία ματς, ειδικά μετά τον τραυματισμό του Γιουλ, έχει αρχίσει να… χάνει λάδια, να παίζει άσχημα και να δείχνει μια ευάλωτη ομάδα χωρίς σιγουριά, που έχει αρχίζει να γνωρίζει ήττες τις οποίες υπό άλλες συνθήκες δεν θα ανεχόταν.

Η προβληματική εικόνα της επιβεβαιώθηκε στα χαμένα ματς της Ευρωλίγκας με την Μπασκόνια (εκτός) και τη Ζαλγκίρις (εντός), που μπορεί να μην της στοίχισαν στην Ευρώπη γιατί είχε… λίπος να κάψει, αλλά δεν μπορεί να υποστηρίξει το ίδιο και για την ήττα που υπέστη στο «classico» από την Μπαρτσελόνα μέσα στη Μαδρίτη και η οποία ουσιαστικά την απομάκρυνε από την πιθανότητα να έχει το πλεονέκτημα έδρας σε ένα ενδεχόμενο ραντεβού τους στον τελικό της ACB.

Μέσα από αυτό το πρίσμα για το «τριφύλλι» έχει μεγάλη σημασία να την προλάβει, τώρα που Ρεάλ δείχνει ακόμη ζαλισμένη και να πετύχει ένα «μπρέικ» στα δύο πρώτα παιχνίδια που θα γίνουν στην «Wizink Arena» την ερχόμενη Τετάρτη ή την Παρασκευή. Αν τα καταφέρει θα δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις να κλείσει τη σειρά μέσα στο ΟΑΚΑ.

Ο δεύτερος (άξονας) είναι ότι ο Παναθηναϊκός, αυτή τη στιγμή, υπερέχει μακράν στη μάχη της περιφέρειας και ειδικά στη νευραλγική θέση του πλέι μέικερ.

Η δαιμονιώδης φόρμα του Νικ Καλάθη σε συνδυασμό με την απουσία του Γιουλ (και όχι μόνο) κάνουν τον Πάμπλο Λάσο να βλέπει εφιάλτες.

Από τη μία γιατί φέτος δεν έχει στη φαρέτρα του τον Λούκα Ντόντσιτς που πέρυσι του έδινε άλλο αέρα.

Ούτε μπορεί να ποντάρει με συνέπεια σε κάποιον άλλον που να μπορεί να θεωρηθεί επαρκής για τη θέση «1», ώστε να μην πέσει όλο το βάρος στον βραχύσωμο, ψυχωμένο και σκληροτράχηλο-προβοκάτορα Φακούντο Καμπάτσο.

Ο Αργεντίνος είναι αναγκασμένος να σηκώσει το βάρος για περισσότερο χρόνο απ’ όσο έχει συνηθίσει την τελευταία διετία και σε μια σειρά συνεχόμενων αγώνων το ζητούμενο είναι αν θα αντέξει.

Πίσω του, ως εναλλακτική λύση, επιστρατεύονται ο Γάλλος Φαμπιάν Κοσέρ, ο οποίος όμως δεν είναι καθαρόαιμος οργανωτής και ως εκ τούτου έχει καλές και κακές στιγμές, δοκιμάζει και ο Σλοβένος Πρέπελιτς, ο οποίος όμως στα τελευταία ματς ως πλέιι μέικερ τα έκανε θάλασσα, γιατί η θέση του είναι «δυάρι».

Επιπλέον ο Λάσο πρέπει να φροντίσει να προστατεύσει τον Καμπάτσο, που έχει συνηθίσει να παίζει σκληρά, από φθορά των φάουλ.

Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι εκείνος που θα δοκιμάσει να σταματήσει τον οίστρο του Καλάθη θα είναι ο άνθρωπος των ειδικών αμυντικών αποστολών, Τζέφρι Τέιλορ.

Από τη άλλη, η σωματοδομή του Καμπάτσο δίνει το δικαίωμα στον Πιτίνο να χρησιμοποιήσει για περισσότερο χρόνο τον Λούκας Λεκάβιτσιους για να δώσει ανάσες στον Νικ.

Στον τρίτο (άξονα) η Ρεάλ υπερέχει ξεκάθαρα. Διαθέτει, ίσως, την πληρέστερη και πιο βαθιά γραμμή ψηλών στην Ευρώπη. Εχει παίκτες με μέγεθος, ταλέντο, αθλητικότητα – με δυο κουβέντες, ψηλούς για όλα τα γούστα.

Ο θηριώδης Ταβάρεζ δεσπόζει κάτω από το καλάθι και δεν σε αφήνει να πλησιάσεις χωρίς να φοβηθείς το κόψιμο.

Την ίδια ώρα, η αδυναμία του να κινηθεί μακριά από τη ρακέτα θα προσφέρει στους σέντερ του Παναθηναϊκού ευκαιρίες για μακρινά σουτ, που δεν θεωρούνται και το δυνατότερό τους σημείο, ειδικά όταν αναφερόμαστε στον Παπαγιάννη και τον Βουγιούκα.

Εκτός αν το τρικ που έγινε στο Ντέζιο, κόντρα στο Μιλάνο, με τον Γκιστ στο «πέντε» αποδώσει και πάλι καρπούς.

Το θέμα είναι ότι γύρω από τον Ταβάρεζ υπάρχουν παίκτες (Ράντολφ, Ρέγες, Τόμπκινς) που έχουν την ικανότητα να «καθαρίσουν» το αμυντικό ριμπάουντ, να διεκδικήσουν το επιθετικό, να τρέξουν, να σουτάρουν (Ράντολφ, Τόμπκινς) από μακριά και να «κυνηγήσουν» τον Τόμας στο τρίποντο.

Κι εδώ είναι που καλείται να επιστρατεύσει την ευρηματικότητά του ο Πιτίνο, για να μη χαθεί η καθοριστική μάχη του αέρα.

Ειδικά τον τελευταίο καιρό που ο Παναθηναϊκός έχει γίνει ομάδα που τρέχει και εκδηλώνει επιθέσεις στα πρώτα 8 δευτερόλεπτα, το ριμπάουντ είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο.

Χαρακτηριστική ήταν η εκτίμηση που έκανε ο σχολιαστής του «Es Radio», Χοσέ Μανουέλ Πουέρτας, όταν κλήθηκε από το «gazzetta.gr» να παρουσιάσει τα προγνωστικά του για τη σειρά.

Είπε λοιπόν: «Τον Σεπτέμβριο θα έλεγα 70-30 υπέρ της Ρεάλ, τον Φεβρουάριο 60-40, πλέον όμως είμαι κοντά στο 50-50. Το πολύ, 52-48 υπέρ της “βασίλισσας”».