Mε μια γλυκόπικρη γεύση στα χείλη έφυγαν από το πολιτιστικό κέντρο «Δαΐς» όσοι παρακολούθησαν την εκδήλωση μνήμης και τιμής που οργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία του Μπάσκετ για τα 30 χρόνια από την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωμπάσκετ του ‘87.
Από τη μία, γιατί ξετυλίχτηκαν γλυκά οι αναμνήσεις από εκείνο τον αξέχαστο θρίαμβο που αποτέλεσε σταθμό, όχι μόνο για το μπάσκετ ή τον αθλητισμό, αλλά για ολόκληρη τη χώρα.
Από την άλλη, γιατί ούτε αυτή τη φορά εκείνη η σπουδαία ομάδα μπόρεσε να μαζευτεί ολόκληρη.
Εκτός από τον σταθερά απόντα, Νίκο Γκάλη, έλαμψε διά της απουσίας του (για πρώτη φορά) και ο αρχηγός Παναγιώτης Γιαννάκης.
Καμία επίσημη δικαιολογία δεν δόθηκε. Είναι όμως κοινό μυστικό ότι οι σχέσεις τους με τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας, Γιώργο Βασιλακόπουλο, είναι πλέον ανύπαρκτες.
Ελειψε επίσης ο Μέμος Ιωάννου, ο οποίος τις τελευταίες μέρες «τρέχει» με τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο πατέρας του.
Υπό αυτό το πρίσμα, το πιο συγκλονιστικό μήνυμα της βραδιάς το έστειλε από μικροφώνου ο Νίκος Φιλίππου:
«Νιώθω χαρά, αλλά κι ένα αγκάθι στην καρδιά, το οποίο δεν μπορώ να το κρατήσω μέσα μου. Αυτή η ομάδα μπορεί να είναι ευλογημένη για όσα πέτυχε, αλλά έχει και μια κατάρα. Τελευταία φορά που βρέθηκε όλη μαζί, είναι στο βάθρο. Νέοι είμαστε ακόμη, ελπίζω στο μέλλον να τα καταφέρουμε να συναντηθούμε και οι δώδεκα».
Με μουσική υπόκρουση το θρυλικό «Final Countdown» και πλάνα από εκείνες τις μεγάλες βραδιές να παίζουν στη γιγαντοοθόνη, βραβεύτηκαν οι συντελεστές της επιτυχίας που έδωσαν το «παρών».
Τον ευρωκόουτς Κώστα Πολίτη («δεν φτάνει μόνο να βάζεις την μπάλα στο καλάθι»…) βράβευσε ο Γιάννης Ιωαννίδης, ο οποίος του θύμισε ότι κορμός της Εθνικής ήταν ο δικός του Αρης και του έριξε τη σπόντα για τον τρόπο που χειρίστηκε την απόφαση του Γκάλη να αποσυρθεί από το μπάσκετ όταν τον είχε παίκτη στον Παναθηναϊκό.
«Και γκρίνιες υπήρχαν, αλλά μόλις ξεκίνησαν οι αγώνες γίναμε μια γροθιά» τόνισε ο Νίκος Σταυρόπουλος.
«Οι ομάδες γίνονται μέσα από σκληρή δουλειά» πρόσθεσε ο Φάνης Χριστοδούλου.
«Το θέμα είναι ότι οι επιτυχίες συνεχίζονται, 30 χρόνια μετά» εξήγησε ο Παναγιώτης Φασούλας, που παρέλαβε το βραβείο από τον θρυλικό «Νουρέγιεφ», Κώστα Πετρόπουλο, ο οποίος παραδέχτηκε ότι το βράδυ του τελικού «έκλαιγα σαν μικρό παιδί».
Ο Νίκος Λινάρδος μνημόνευσε τους αφανείς ήρωες, φτάνοντας μέχρι τον οδηγό του πούλμαν.
Τον τίμησε ο αρχηγός της χρυσής ομάδας του 2005, Μιχάλης Κακιούζης, λέγοντας: «Για μας ήσασταν θεοί».
«Δεύτερους γονείς» τους χαρακτήρισε ο Θοδωρής Παπαλουκάς βραβεύοντας τον Λιβέρη Ανδρίτσο («δείξαμε ότι δεν υπάρχει ταβάνι στο όνειρο. Ακόμη δυσκολεύομαι να το εξηγήσω στον γιο μου»).
«Μας δώσατε έμπνευση» τόνισε ο Φραγκίσκος Αλβέρτης που πρόσφερε τα αναμνηστικά στον «τίμιο γίγαντα», Αργύρη Καμπούρη.
«Είμαι ευλογημένος που το έζησα» εξομολογήθηκε ο Μιχάλης Ρωμανίδης ενώ στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και ο Παναγιώτης Καρατζάς.
Τον επίλογο τον έγραψε ο Γιώργος Βασιλακόπουλος, πρόεδρος της ΕΟΚ και ισχυρός άνδρας του ελληνικού μπάσκετ τα τελευταία 40 χρόνια, αφού πήρε το δικό του βραβείο από τον αρχηγό της τωρινής ομάδας, Γιάννη Μπουρούση:
«Πρωταγωνιστές ήταν οι παίκτες και οι προπονητές. Εμείς ήμασταν σκηνοθέτες.
Μια τέτοια αθλητική επιτυχία δεν λύνει εθνικά προβλήματα. Ομως δίνει διέξοδο σε εκφυλιστικά προβλήματα, όπως αυτό που προέκυψε στο Μενίδι».
Συγκινητική ήταν η παρουσία του προέδρου της ΕΟΚ, το 1987, Ζαχαρία Αλεξάνδρου, ο οποίος μνημόνευσε τους «εργάτες» εκείνης της εποχής που, στο μεταξύ, έφυγαν από τη ζωή (Καπαγέρωφ, Μαστρογιάννης).
Επίσης η στιγμή που ο μικρός Φίλιππος Συρίγος παρέλαβε το βραβείο για τον αείμνηστο παππού του, που περιέγραψε το έπος δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο.
Τέλος, ο υφυπουργός Αθλητισμού, Γιώργος Βασιλειάδης, αφού εξέφρασε το χρέος που ένιωθε για τα ινδάλματα των παιδικών του χρόνων, έδωσε στον Γιώργο Βασιλακόπουλο μια ευχή, με πολύ χιούμορ: «Πρόεδρε, να είσαι γερός να τσακωνόμαστε».
