Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε πει ή σκεφτεί ότι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της… Και ειδικά στον αθλητισμό. Και πόσες φορές έχουμε αναφωνήσει ή γράψει κι απ’ αυτές εδώ τις σελίδες ότι πρέπει να στηρίξουμε τα δικά μας παιδιά, με αφορμή μια επιτυχία κάποιας εθνικής ομάδας Ελπίδων, Νέων, Εφήβων, σε οποιοδήποτε σπορ. Αλλά στο τέλος δεν κάνουμε τίποτα. Μας έχει φάει και εμάς η ξενομανία. Οχι μόνο τους δημοσιογράφους, αλλά (κυρίως) τους φιλάθλους/οπαδούς. Σώνει και καλά η ομάδα μας να πάρει δεξί μπακ από το εξωτερικό, λες και εδώ δεν έχουμε παίκτες. Δηλαδή στη συνείδηση των περισσοτέρων είναι προτιμότερο να μην πάει σε μια ομάδα του Big-4 ο Ελληνας του Αστέρα Τρίπολης ή του ΟΦΗ, αλλά ο αναπληρωματικός της 15ης ομάδας της Γερμανίας. Και στο μπάσκετ τα ίδια γίνονται, όπου ο ανταγωνισμός έχει κατακερματιστεί. Κι αντί οι ομάδες που υπολείπονται των Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού να επενδύσουν σε ταλέντα, προτιμούν να φέρνουν κάθε λογής ξένους με συμβόλαια 2-3 μηνών.
Στην ίδια κατάσταση τείνει να περιέλθει και το βόλεϊ. Που μπορεί να μην έχει τη δημοφιλία του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ, ούτε τις επιτυχίες του πόλο, αλλά πάντοτε καταφέρνει να συγκεντρώνει τα βλέμματα των φιλάθλων. Αφενός γιατί οι περισσότερες παραδοσιακές δυνάμεις της χώρας κατά καιρούς έχουν δημιουργήσει ανταγωνιστικά σύνολα (Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Αρης, Ηρακλής, ΠΑΟΚ κ.λπ.) κι αφετέρου διότι στο πέρασμα των χρόνων προέκυπταν ομάδες που έδιναν πνοή και όραμα σε ξεχασμένες -αθλητικά- περιοχές.
Οπως τώρα ο Φοίνικας Σύρου, όπως παλιότερα η θρυλική Ορεστιάδα.
Στην παρούσα φάση, στο πρωτάθλημα Α1 βόλεϊ ανδρών ή αλλιώς Volleyleague, επιτρέπονται τέσσερις ξένοι. Ομως, η διοργανώτρια αρχή (ΕΣΑΠ) επιθυμεί την αύξηση του αριθμού σε πέντε, κάτι που σημαίνει ότι αυτόματα μειώνονται οι διαθέσιμες θέσεις για Ελληνες πετοσφαιριστές.
Και όπως αναφέρει ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Πετοσφαιριστών, «η αιτούμενη αύξηση των ξένων αθλητών δυνάμενων να συμμετέχουν σε αγώνες από 4 σε 5, σε ένα άθλημα όπου οι βασικοί παίκτες είναι 6 και οι αλλαγές κατά τη διάρκεια ενός αγώνα περιορισμένες, όχι μόνο δεν δύναται να προαγάγει την ανταγωνιστικότητα του αθλήματος και το μέλλον αυτού, αλλά αντίθετα θα το υποβαθμίσει».
Από τη μεριά της, η ΕΣΑΠ ισχυρίζεται ότι αν περάσει ο 5ος ξένος, τότε οι ομάδες στη μεγάλη κατηγορία θα αυξηθούν από 10 σε 12, οπότε δεν θα χαθούν θέσεις Ελλήνων παικτών στα ρόστερ. Παρ’ όλα αυτά, ο ένας ξένος παραπάνω συνήθως θα πάρει μια θέση βασικού και ο ντόπιος βολεϊμπολίστας θα έχει μικρότερο χρόνο συμμετοχής. Αυτό σημαίνει πρακτικά λιγότερα χρήματα και φυσικά περιορισμένες δυνατότητες ανέλιξης. Διότι ένα θέμα που απασχολεί είναι η στελέχωση της εθνικής μας ομάδας. Που στο βόλεϊ δεν έχει τις επιτυχίες π.χ. του πόλο ή του μπάσκετ. Κι εδώ υπάρχει ένα point, καθώς στα δύο συγκεκριμένα αθλήματα υπάρχει περιορισμός στους ξένους. Αν και στο μπάσκετ αυτός ο κανονισμός… ξεχειλώνεται συνεχώς.
Από ’κεί και πέρα, εκτός από το βασικό πρόβλημα που αναφέραμε παραπάνω, υπάρχουν και τα… γνωστά που μαστίζουν τα σπορ εδώ στην Ψωροκώσταινα: ανύπαρκτες εγκαταστάσεις, επαγγελματικά συμβόλαια για όλο τον χρόνο, τήρηση πληρωμών κ.λπ.
Στο βόλεϊ υπάρχει μια… παράδοση που ισχύει σε πολλές ομάδες. Για παράδειγμα, ένας παίκτης συμφωνεί να παίξει σε έναν σύλλογο. Ομως, δεν πληρώνεται από το καλοκαίρι που ξεκινά η προετοιμασία, αλλά υπογράφει το συμβόλαιο λίγες ημέρες πριν αρχίσει το πρωτάθλημα. Ετσι οι σύλλογοι γλιτώνουν χρήματα, όμως παράλληλα οι αθλητές γυμνάζονται όντας ανασφάλιστοι για εκείνο το διάστημα. Ενα άλλο φαινόμενο που παρατηρείται, είναι τα… φέσια στο τέλος της σεζόν. Ειδικά οι ομάδες που τυχαίνει να υποβιβάζονται, σχεδόν ποτέ δεν πληρώνουν τα δεδουλευμένα των τελευταίων μηνών στους αθλητές, Ελληνες και ξένους… Το μόνο καλό στην όλη ιστορία είναι ότι υπάρχουν και αρκετοί παράγοντες που επενδύουν στο σπορ. Ετσι, η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων αθλητών στη Volleyleague δεν αναγκάζεται να κάνει και δεύτερη δουλειά για να βιοποριστεί. Κάτι που συμβαίνει, κατά κόρον όμως, στη Β’ κατηγορία.
Τις επόμενες ημέρες αναμένεται να γίνει η κρίσιμη συνάντηση ανάμεσα σε ΕΣΑΠ, ΠΑΣΑΠΠ και φυσικά την ΕΟΠΕ, την ελληνική Ομοσπονδία. Μέχρι πρότινος απαιτούνταν η ομοφωνία για να περάσει μια απόφαση. Τώρα δεν ισχύει αυτό. Αρκεί μια νομοθετική ρύθμιση από τον υπουργό Αθλητισμού, ώστε να περάσει μια απόφαση, ακόμη κι αν δεν υπάρχει πλήρης σύμπνοια απόψεων. Σύμφωνα με πληροφορίες που προκύπτουν από το ρεπορτάζ, ΕΟΠΕ και ΕΣΑΠ τα έχουν βρει μεταξύ τους και πιέζουν την κυβέρνηση και τον Γ. Βρούτση, δίχως βέβαια να ρωτήσουν τους άμεσα ενδιαφερόμενους, δηλαδή τους ίδιους τους παίκτες και τον Σύνδεσμό τους!
Εδώ και αρκετό καιρό, ο ΠΑΣΑΠΠ προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον αρμόδιο υπουργό, ζητώντας κατ’ επανάληψη συναντήσεις. Οπως… αναμενόταν, απάντηση δεν έχει πάρει, ενώ ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά, αφού όπως είπαμε το περίφημο ραντεβού για να παρθούν οι αποφάσεις θα γίνει πολύ σύντομα, πιθανότατα μέσα στην εβδομάδα που έρχεται.
Ακόμα και προχθές, ο Σύνδεσμος έστειλε νέα επιστολή στον Βρούτση, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Παρακαλούμε, έστω και την ύστατη ώρα, να μας δεχτείτε προκειμένου να σας εκφράσουμε με τη σειρά μας τις δικές μας θέσεις επί των ζητημάτων του ανδρικού βόλεϊ, το οποίο κινδυνεύει από δυσμενείς συνέπειες». Η -ελληνική- λογική λέει πως απάντηση δεν θα έρθει ποτέ, οπότε όντως οι συνέπειες αναμένονται δυσμενείς για το συγκεκριμένο άθλημα και τους εγχώριους αθλητές του.
