Η υπερδιέγερση της τομής στο νερό με τα κουπιά δεν αναιρεί τη νηφαλιότητα. Ο 24χρονος Στέφανος Ντούσκος, κάτοχος του χρυσού ολυμπιακού μεταλλίου στο μονό σκιφ με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (6.40.45), το εξέπεμψε όταν μας συστήθηκε με πανηγυρικό τρόπο από το Τόκιο. Το επιβεβαίωσε η συνομιλία σε συμβολική στιγμή.
Τον βρήκαμε πριν γίνει η προγραμματισμένη για την Τετάρτη συνάντηση με παιδιά από την πόλη του. Θα συνομιλούσαν στις εγκαταστάσεις του τοπικού Ναυτικού Ομίλου, στα νερά όπου σπαργανώθηκε με κόπο η κορυφαία επιτυχία. Τι θα τους έλεγε, με αντανάκλαση προσώπων και εκφράσεων στη νηνεμία της Παμβώτιδας λίμνης των Ιωαννίνων;
«Κυρίως μαθητές περιμένω, θα ακούσω με προσοχή τις ερωτήσεις, τις παρατηρήσεις τους. Πριν τους πω «σηκώστε τα κεφάλια από το ίντερνετ και τις υπόλοιπες συσκευές, έχουν και αυτές τη σημασία τους αλλά όταν και όπως πρέπει» και «βγείτε έξω, μη χαραμίζετε τη ζωή σας κολλημένοι σε οθόνες από τις οποίες κινδυνεύετε, όσοι δεν είστε ήδη, να γίνετε παχύσαρκοι, παχύσαρκοι στο σώμα και στη σκέψη σας. Αθληθείτε ή απλά κινηθείτε, όχι στην ηλεκτρονική αποβλάκωση, ναι στη φυσιολογική επικοινωνία, όπως αυτή που κάνουμε εμείς τώρα». Ελπίζω να τους πείσω με κατάλληλο τρόπο πως δεν πρέπει να χαραμίζουν τη ζωή τους επειδή αυτό θέλει η εποχή μας».
Προφανώς και θα είχε μαζί του το πιο δυνατό επιχείρημα, το ολυμπιακό μετάλλιο! Το ζηλευτό μεν, μόνο προφανές δε της αναρρίχησης στην κορυφαία αθλητική κορυφή:
«Ηταν δύσκολο, πάλευα σκληρά πέντε χρόνια, οκτώ-εννιά ώρες προπόνηση καθημερινά, τα δύο χρόνια ήταν του κορονοϊού και έκοψαν τον ρυθμό που ξαναβρήκα. Δόξα τω Θεώ! Αυτή είναι η προσωπική αξία του μεταλλίου αλλά όχι η μόνη. Οι αθλητές στη δύσκολη εποχή μας οφείλουμε να σκεπτόμαστε ως πολίτες. Αν, με την επιτυχία μου, βοήθησα για μια στιγμή να αλλάξει η σκέψη του πιεσμένου συμπατριώτη που με έβλεπε από το σπίτι του, είμαι χαρούμενος. Οι αθλητές, σήμερα, πρέπει να κάνουμε πράξη και στην κοινωνία το ήθος, την αγωνιστικότητα που οφείλουμε να έχουμε στον αγωνιστικό χώρο».
● Παραίνεση σαν προσευχή ακούγεται. Αναφερθήκατε πριν και στον Θεό.
Χωρίς τη βοήθειά του δεν θα είχα καταφέρει τίποτα, ούτε θα καταφέρω μελλοντικά.
● Μηνύματα κωπηλάτη προς πολίτες που «τραβάνε κουπί» στην καθημερινότητα!
Και λίγο μετά το χρυσό μου, η σκέψη δεν ήταν στραμμένη μόνο στην επιτυχία. Οταν ξέρεις πως στη χώρα σου υπάρχει τέτοια δοκιμασία… Λογική είναι η έκφραση «τραβά κουπί» για κάποιον που δυσκολεύεται. Επειδή η κωπηλασία είναι πολύπλευρο, απαιτητικό άθλημα, με… έδαφος το νερό! Απόλυτη συνεργασία όλου του σώματος, όσο για την ώρα της κορύφωσης, νιώθεις πως θα λιποθυμήσεις! Στην κορύφωση ανεβαίνει το γαλακτικό οξύ και καίγεται το σώμα σου! Μια λέξη θα πω: Επιβίωση! Αυτό νιώθεις πως καταφέρνεις, είναι αφόρητα ο πόνος και το κάψιμο! Η άσκηση επιβίωσης λοιπόν, επιμένω επειδή αυτή είναι η κωπηλασία, χρειάζεται καλή τεχνική για να μην πετρώσει το σώμα σου.
● «Επιβίωση» λοιπόν. Ούτως ή άλλως κοινός στόχος στη δίνη της εποχής μας.
Αλήθεια είναι αυτό. Είμαι νέος, ενηλικιώθηκα με την αγωνία του απλού πολίτη δίπλα μου.
● Οδηγίες προς κωπηλάτες της καθημερινότητας από χρυσό κωπηλάτη του νερού παρακαλώ…
Κουράγιο, τι άλλο να πω. Μια στιγμή… Υπάρχει και κάτι άλλο σημαντικό. Κάθε ένας μόνος του «κωπηλατεί» στη δύσκολη καθημερινότητα, γιατί μόνος του; Αν πούμε πως η προσωπική ζωή είναι μια… βάρκα, τότε ας βγει κάθε ένας από τη βάρκα του για να «τραβήξουμε κουπί» όλοι μαζί, θα φτάσουμε πιο εύκολα στον στόχο. Ολοι μαζί, συνεννόηση, αγάπη…
● Πρέπει να βρεθεί και κοινό… σκάφος.
Ναι. Αν η προσωπική ζωή είναι… βάρκα, η πορεία όλων μαζί στη δύσκολη εποχή είναι, είναι. Ενα μεγαλύτερο σκάφος. Είναι γαλέρα! Αρα θέλει πολλούς κωπηλάτες μαζί, με δύναμη και συνεννόηση την ώρα που κάνουν κουπί. «Επιβίωση» είπα πριν για εμένα, προορισμός της γαλέρας όλοι ξέρουμε στην εποχή μας πως είναι, αρχικά, επίσης η επιβίωση.
● «Κόποι μιας ζωής» λέτε όσοι παίρνετε ολυμπιακό μετάλλιο, αλλά ηχεί υπερβολικό.
Το ξέρω. Ομως έτσι είναι, αλήθεια λέμε. Σέβομαι κάθε εργαζόμενο, όλους όσοι μιλούν για «κόπους μιας ζωής», αλλά κι εμείς δίκιο έχουμε, επίπονη προσπάθεια, αφοσίωση. Είμαι κωπηλάτης, ερασιτεχνικό είναι το άθλημά μου, δεν είναι ποδόσφαιρο, μπάσκετ που στηρίζονται διαρκώς από το κράτος. Εμείς; Ούτε 200 ευρώ τον μήνα όταν προετοιμαζόμαστε εξαντλητικά. Αν δεν υπήρχαν οι εταιρείες-χορηγοί μας στην προετοιμασία δεν θα τα καταφέρναμε.
● Το «μετά» έθιξε και ο Ιακωβίδης.
Και μίλησε σωστά! Κοπιάζεις, αθλείσαι, προσφέρεις διάκριση στην πατρίδα σου και μετά τα 30-35 χρόνια σου είσαι άνεργος, ίσως δεν έχεις για να πιεις έναν καφέ. Ξέρω ότι το ολυμπιακό μετάλλιό μου θα φέρει και αμοιβή, αλλά δεν κρύβω πως νιώθω, όπως πολλοί άλλοι αθλητές, ανασφάλεια. Οταν κοπιάζεις για την πατρίδα σου και προσφέρεις διακρίσεις, σου αξίζει μια κατάλληλη ανταμοιβή.
