«Η ιστιοπλοΐα σε κάνει καπετάνιο της ζωής σου»

Ιδιαίτερες συστάσεις για τον Κώστα Τριγκώνη δεν χρειάζονται. Οι τέσσερις συμμετοχές σε Ολυμπιακούς Αγώνες (1996, 2000, 2004, 2008) τα λένε όλα από μόνες τους.

Ο 47χρονος ιστιοπλόος ετοιμάζεται να ανοίξει ξανά τα πανιά του, αυτή φορά όμως ως καπετάνιος και όχι ως μέλος πληρώματος.

Αφησε τις κατηγορίες 470 και Tornado (καταμαράν) και επειδή «απλά ήθελα να πετάξω» αποφάσισε να μεταπηδήσει στην A-Class Catamaran καθώς «τα ιπτάμενα σκάφη είναι ένας άλλος κόσμος και δεν θα μπορούσα να είμαι απών».

Μπροστά του έχει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Πολωνίας (12-26 Αυγούστου), όπου μπορεί να καταφέρει «πολλά και τίποτα».

• Αρχικά, θα θέλαμε να μας εξηγήσετε τι σας «τράβηξε» στην ιστιοπλοΐα.

Από μικρός είχα μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με το νερό. Oλα τα υπόλοιπα ήταν καθαρά θέμα συγκυριών!

• Τι είναι αυτό που σας παρακινεί να συνεχίσετε;

Για μένα η ιστιοπλοΐα δεν είναι μια απλή διαδικασία ή απλά ένα άθλημα. Είναι τρόπος ζωής. Είναι ένα άθλημα που μεταμορφώνεται και εξελίσσεται συνεχώς. Ενα άθλημα που απαιτεί από εσένα όχι μόνο να ανακαλύψεις νέες ικανότητες και πράγματα, αλλά να προσαρμοστείς και στις συνεχείς αλλαγές που επιφέρει η εξέλιξή του.

• Γιατί αποφασίσατε να αλλάξετε κατηγορία επιλέγοντας την A-Class Catamaran;

Γενικά το καταμαράν είναι κάτι που ταιριάζει στον χαρακτήρα μου ως ανθρώπου. Μια νέα αρχή που φέρνει έναν νέο τρόπο σκέψης και αντίληψης του αθλήματος. Είναι το μέλλον.

• Τι διαφορές υπάρχουν μεταξύ του παλιού και του καινούργιου σας ρόλου;

Η βασικότερη είναι ότι ουσιαστικά κρατώ και το τιμόνι του σκάφους μου πια. Κοινώς προσπαθώ να μετατρέψω τον εαυτό μου σε κυβερνήτη ύστερα από 27 χρόνια που έχω να πιάσω τιμόνι στο χέρι. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση, αλλά από εκεί και πέρα ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η αναμέτρηση με τον εαυτό μου. Είμαι εγώ και το σκάφος και όλα περνούν αποκλειστικά και μόνο από τα δικά μου χέρια.

• Τι μπορείτε να καταφέρετε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Πολωνίας;

Πολλά και τίποτα. Ολα θα εξαρτηθούν από το αν θα καταφέρω να ξοδέψω χρόνο στον χώρο όπου θα γίνουν οι αγώνες, ώστε να δοκιμάσω εξαρτήματα που εξελίσσω μέσα από τη συνεργασία μου με την ομάδα μου. Δυστυχώς, σε σχέση με τον ανταγωνισμό έχω δύο μειονεκτήματα.

Πρώτον, προπονούμαι μόνος, χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικά μέσα μέτρησης της επίδοσής μου, πράγμα που αρκετές φορές δεν μου δείχνει την απόλυτη αλήθεια. Δεύτερον, έχω αρκετά περιορισμένο μπάτζετ που μου στερεί τη δυνατότητα να προπονηθώ με άλλους αθλητές στο εξωτερικό, μια και στην Ελλάδα είμαι ο μοναδικός ο οποίος αγωνίζεται με αυτού του τύπου το σκάφος.

Στις τελευταίες δοκιμές που έκανα, ήμουν σε πολύ καλό επίπεδο και αυτό με κάνει αισιόδοξο. Είναι πολύ ισχυρό το κίνητρό μου παρά τα προβλήματα. Στόχος μου είναι να πλασαριστώ στην πρώτη δεκάδα. Κρυφός μου πόθος, ένα μετάλλιο! Οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος μου και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τον συγκεκριμένο στόχο άκρως «προκλητικό».

• Πόσο διαφορετική είναι σήμερα η ιστιοπλοΐα σε σχέση με τις… δικές σας μέρες;

Δεν έχει καμία σχέση. Σήμερα υπάρχει πληθώρα υλικών παρά τη δύσκολη οικονομική συγκυρία που διανύουμε. Το επίπεδο των αθλητών βρίσκεται σε άλλη σφαίρα σε σχέση με την εποχή που ξεκίνησα εγώ. Η εξέλιξη του αθλήματος σε όλα τα επίπεδα είναι ραγδαία.

• Υπάρχει βοήθεια από την πολιτεία για την ανάπτυξη της ιστιοπλοΐας;

Θα έλεγα πως όχι. Οπως δεν υπάρχει και σε πολλά άλλα πράγματα…

• Πόσο σημαντική είναι η συμβολή των χορηγών στο άθλημα;

Σήμερα που μιλάμε δεν είναι απλά σημαντική, αλλά καθοριστική! Με ένα κράτος το οποίο αδυνατεί να ορίσει προτεραιότητες και στρατηγικές, η εμπλοκή χορηγών είναι η μόνη ελπίδα ώστε όλο το ταλέντο που υπάρχει στην ελληνική ιστιοπλοΐα να εξελιχθεί και να διεκδικήσει κάτι καλύτερο από ό,τι πετύχαμε εμείς και οι προκάτοχοί μας.

• Πώς βλέπετε το μέλλον του αθλήματος στην Ελλάδα;

Η Ελλάδα παρά τα «παράδοξά» της έχει μια μακροχρόνια παράδοση στο άθλημα. Ολυμπιονίκες, παγκόσμιους πρωταθλητές και άλλες επιτυχίες. Είναι ένα άθλημα το οποίο ταιριάζει στον ανήσυχο χαρακτήρα μας, επειδή είναι απρόβλεπτο και επηρεάζεται από πολλούς αστάθμητους παράγοντες. Ταλέντο υπάρχει μπόλικο. Οι οικογένειες στηρίζουν τα παιδιά τους. Αυτό που χρειάζεται είναι μια συγκεκριμένη στρατηγική ανάπτυξης του αθλήματος

• Πιστεύετε ότι μπορεί να γίνει ακόμα πιο δημοφιλής η ιστιοπλοΐα; Αν ναι, με ποιον τρόπο;

Η ιστιοπλοΐα έχει γίνει δημοφιλής, αν αναλογιστεί κανείς ότι πριν από μερικά χρόνια δεν μας γνώριζε ούτε η μάνα μας! Σ’ αυτό έχει βοηθήσει πολύ η τεχνολογία, όπως και το ίντερνετ μαζί με τα social media. Αυτά τα εργαλεία έφεραν το άθλημα μπροστά στα μάτια των απλών ανθρώπων οι οποίοι το κατανοούν. Υπάρχει πολλή δουλειά ακόμη να γίνει, αλλά πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε ακόμη περισσότερα πράγματα ώστε το άθλημα να γίνει ακόμη πιο γνωστό.

• Ποια τα οφέλη τού να ασχοληθεί κάποιος με το άθλημα της ιστιοπλοΐας;

Από πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω. Το άθλημά μας αναπτύσσει συνολικά και αρμονικά όλες τις δεξιότητες-ικανότητες του ατόμου. Σε κάνει αυτόνομο και αυτάρκη, καπετάνιο της ζωής σου. Ξέρετε, εκεί έξω στη θάλασσα τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Και αυτή η δυσκολία είναι που αναγκάζει τον νου να βρει τρόπους να αντεπεξέλθει σε όποια κατάσταση κληθεί να αντιμετωπίσει.

• Υστερα από 38 χρόνια καριέρας, τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες και πάνω από 30 τίτλους, τι περιμένετε για το μέλλον;

Οσον αφορά την προσωπική μου αγωνιστική εμπλοκή, δεν σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο. Θέλω όσο μπορώ και αντέχω να συνεχίσω να απολαμβάνω τη σχέση μου με το άθλημα. Για μένα πια η ιστιοπλοΐα δεν είναι ένας χώρος προσωπικής διάκρισης και αυτοεπιβεβαίωσης.

Είναι αυτό που αγάπησα, αυτό που μου έδωσε μια ζωή μοναδική. Καλές και άσχημες στιγμές, όλες τους όμως μοναδικές. Από κει και πέρα θέλω να πάρω κι άλλα παιδιά κάτω απ’ τα «φτερά» μου. Να περάσω την όποια τεχνογνωσία μου στους νέους. Νιώθω την ανάγκη να το κάνω αυτό γιατί πιστεύω ότι η Ιστορία δεν θα μας κρίνει για τα μετάλλια και τις διακρίσεις μας, αλλά για το κατά πόσο μπορέσαμε πραγματικά να βοηθήσουμε τα νέα παιδιά.

• Ποιο είναι το μήνυμά σας δηλαδή;

Αφού οι μεγάλοι απαιτούν από τα παιδιά να «σοβαρευτούν» και να δουν τη ζωή με λογική και πρακτικότητα, θα τα παρότρυνα να συνεχίσουν να ονειρεύονται. Θα τα συμβούλευα να παλέψουν ώστε τα όνειρα να μετατραπούν σε στόχους που θα οδηγήσουν τη ζωή τους βάσει των επιθυμιών τους. Οχι από τα «πρέπει», τα «ίσως» και όλα τα αλλά που υπάρχουν στη ζωή μας. Να δουλέψουν σκληρά ώστε να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Η δουλειά δεν είναι ντροπή, αλλά το μέσο για να φτάσει κάποιος στην προσωπική ευτυχία και επιτυχία. «Living life in a fast lane, boys and girls».