Οι μεγαλύτερες νίκες είναι οι αθέατες

Ενας αθλητής παίζει μπάλα, μπάσκετ ή οτιδήποτε άλλο με στόχο να βιοποριστεί, αλλά κι επειδή αγαπάει αυτό που κάνει από μικρός. Πάνω απ’ όλα όμως για να νικά. Στον χώρο του αθλητισμού ποιες μπορεί να είναι οι αθέατες νίκες; Αυτές που κανείς δεν τις ξέρει, αλλά είναι πιο σημαντικές από τις αγωνιστικές;

Για παράδειγμα ο Αντώνης Νικοπολίδης που έχει κατακτήσει ένα EURO με την Εθνική και ένα σωρό άλλους τίτλους, τι μπορεί να θεωρεί σημαντικότερο απ’ αυτό;

Οι απαντήσεις δίνονται στο βιβλίο «Αθέατες Νίκες» που κυκλοφορεί από την MVP Publications εδώ και λίγες μέρες. Πρόκειται για 22 διηγήσεις-καταθέσεις ψυχής από ισάριθμους ανθρώπους των σπορ. Πολύ γνωστούς ή λιγότερο προβεβλημένους, άντρες και γυναίκες, Ελληνες και ξένους…

Η αλήθεια είναι πως δεν πρόκειται για ένα ανάλαφρο ανάγνωσμα, αλλά αυτό το γνωρίζει κανείς εξ αρχής. Ενας σοβαρός τραυματισμός, μια ασθένεια, μια απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, η κατάθλιψη και άλλα πολλά. Πράγματα που ο οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να αντιμετωπίσει στη ζωή του. Και οι αθλητές (όσο γνωστοί και πλούσιοι κι αν είναι) δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση.

Κι αυτό ακριβώς εξηγούν οι συγκεκριμένοι σε αυτό το βιβλίο. Πώς νίκησαν κάποιον «δαίμονα», πώς υπερπήδησαν ένα εμπόδιο που έμοιαζε ανυπέρβλητο. Οι δικές τους προφορικές διηγήσεις αποτυπώθηκαν στο χαρτί με την πένα του Αλέξη Σπυρόπουλου και κυρίως του Γιώργου Αδαμόπουλου, που έχει μεταφέρει στις 200+ σελίδες του πονήματος τις περισσότερες ιστορίες.

Αθλητικοί δημοσιογράφοι αμφότεροι, όπως και ο εκδότης Θανάσης Ασπρούλιας, γνωρίζουν καλά πώς πρέπει να μας μεταδώσουν «τις προσωπικές μαρτυρίες αθλητών για τις μάχες που κανείς ποτέ δεν είδε», όπως γράφει και ο υπότιτλος της έκδοσης.

Δίχως προλόγους, εισαγωγές και φιοριτούρες, από την πρώτη αφήγηση του παλιού μπασκετμπολίστα Ντούσαν Σάκοτα μεταφερόμαστε στη μονάδα εντατικής θεραπείας ενός νοσοκομείου στο Πέζαρο της Ιταλίας. Εκεί που πάλευε για τη ζωή του ως 24χρονος παίκτης.

Ολες οι ιστορίες έχουν κάτι να πουν, να διδάξουν να θυμίσουν. Δεν θα αναφέρουμε τα πάντα παρά μόνο μερικά spoilers.

Την ιστορία της Ιωάννας Χρονοπούλου που αναγκάστηκε να παίξει μπάσκετ με αμαξίδιο, αφού τα απανωτά χειρουργεία στα πόδια δεν της επέτρεπαν να αγωνιστεί όρθια στο παρκέ. Ενα άλλο ζήτημα που απασχολεί πολλούς αθλητές είναι το τι θα κάνουν όταν τελειώσουν την καριέρα τους. Ενα μεγάλο κενό που μπορεί να φέρει κατάθλιψη και απασχόλησε τον Νίκο Νταμπίζα όταν σταμάτησε την μπάλα.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το κεφάλαιο -το πιο μακροσκελές στο βιβλίο- που αφορά τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Μιλάει με αφορμή την 9ετή εξορία του αριστερού πατέρα του όταν αυτός ήταν μικρός, αλλά ουσιαστικά πρόκειται για ένα ψυχογράφημα του προπονητή του μπασκετικού Ολυμπιακού. Πρόκειται για ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα αθλητικά πρόσωπα στη χώρα. Οχι μόνο λόγω των επιτυχιών του, αλλά -κυρίως- λόγω της συμπεριφοράς του στα γήπεδα που έχει δημιουργήσει πολλούς fans μα και μπόλικους haters. Διαβάζοντας γνωρίζουμε έναν διαφορετικό Μπαρτζώκα, πιο συγκροτημένο, με άποψη για πολλά θέματα και με αυτογνωσία όσον αφορά τη δημόσια εικόνα του.

Για το τέλος του κειμένου αφήσαμε την πλέον συγκλονιστική ιστορία. Την οικογενειακή τραγωδία του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή της Ξάνθης, Μάκη Τζάτζου, ο οποίος μόλις τελείωσε την καριέρα του είδε το 2,5 ετών παιδί του να χτυπιέται από τον καρκίνο. Δυστυχώς η ιστορία δεν είχε happy end, όμως ο Τζάτζος και η γυναίκα του κατάφεραν να μείνουν όρθιοι και να κάνουν άλλα δύο παιδιά. Το μεγαλύτερο εξ αυτών, φοιτητής πια, ήταν προχθές στον «Ιανό» στην παρουσίαση του βιβλίου. Και στον σύντομο λόγο του είπε πως «στην οικογένειά μου είδα μεγάλη δύναμη και όχι δάκρυα. Γνώρισα τον χαμένο αδερφό μου από φωτογραφίες και πάντα με χαμόγελο…».