«Νόμος καρδιάς εναντίον νόμου βαρύτητας!»

Αγία, αθλητική, τριάδα! Προς το ιερατείο: πριν αφορίσετε τον υπογράφοντα για την ταυτοποίηση του ιερού τρίπτυχου της ορθοδοξίας με τους Μόντο Ντουπλάντις, Εμμανουήλ Καραλή και Κέρτις Μάρσαλ, τους τρεις πρώτους του άλματος επί κοντώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Τόκιο, ας ανακαλέσετε την αρμονική συνύπαρξη, την κοινή χαρά, τα πλατιά χαμόγελα, τα λόγια και των τριών αντιπάλων μετά την απονομή των μεταλλίων. Πρόκειται για την αμοιβαιότητα, την ειρήνη που εσείς διδάσκετε από άμβωνος, την ίδια που οι δάσκαλοι προτρέπουν τους μαθητές να ακολουθούν στη ζωή τους… Δεν είναι συχνή η ίδια εικόνα. Σε παρόμοιο επίπεδο η διεκδίκηση είναι ανηλεής, η δόξα συνοδεύεται με πολλά χρήματα, εκείνοι όμως, οδηγούμενοι θαρρείς από αόρατο χέρι, συνυπήρχαν ως ομάδα και όχι ως διεκδικητές του παγκόσμιου θρόνου λίγη ώρα νωρίτερα.

Από εκεί ξεκινήσαμε τη σύντομη, περιεκτική -επειδή «ό,τι είχα να πω το είπα με τα άλματα μου»- συζήτηση με τον 28χρονο Αυστραλό, κάτοχο του χάλκινου μεταλλίου (5,95 μ.), Κέρτις Μάρσαλ. Λίγες ώρες μετά την επιστροφή του στην Αδελαΐδα αναγνώρισε με έμφαση τις ιδιότητες της συντροφιάς των καλών φίλων. Ετσι έμοιαζε η αρμονία της κοινής γιορτής για τα μετάλλια: «Επίσης, σε άλλες διοργανώσεις και οι τρεις βρεθήκαμε μαζί μετά το τέλος της προσπάθειας και αστειευόμασταν, λέγαμε «μπράβο» ο ένας στον άλλο… Συμβαίνει αυθόρμητα! Καταλαβαίνω πως η ίδια αναγνώριση της αξίας του, των μεγάλων αντιπάλων σπανίζει. Οχι μόνο στον αθλητισμό, γενικότερα στη ζωή. Πριν από λίγες ώρες, μόλις πάτησα τα πόδια μου στην πατρίδα, συνάδελφός σας με ρώτησε «ειλικρινά, όσο κι αν χαμογελούσες μαζί με τους άλλους δύο, δεν σκέφτηκες να είχα εγώ το χρυσό»; Του είπα ότι «το ένα δεν απαγορεύει το άλλο». Το λέω και σε εσάς από την πατρίδα του φίλου μου Καραλή: Θέλω, θέλουμε το καλύτερο την ώρα του αγώνα. Αξία όμως, αληθινή αξία στην όποια επιτυχία δίνει η αναγνώριση του αντιπάλου. Είναι και κίνητρο ώστε και εσύ ο ίδιος να εμφανιστείς καλύτερος μελλοντικά, στον επόμενο αγώνα και όχι μόνο».

● Μάθημα προς πολίτες και πολιτικούς σε μια εποχή ποτισμένη από αίμα…

Ο αθλητισμός μπορεί να το πετύχει αυτό, ακόμη κι αν τα σπορ στην εποχή μας έχουν περιέλθει σε επαγγελματική σφαίρα. Συχνά μαθαίνω στις χώρες όπου πηγαίνω για αγώνες αλλά και στην πατρίδα μου την Αυστραλία πως δάσκαλοι αξιοποιούν παρόμοιες στιγμές ως παράδειγμα σε θέμα συζήτησης με τους μαθητές τους. Βοηθά πως ο αθλητισμός είναι κοινό βίωμα αθλητών-θεατών, άρα καταλαβαίνουν όσα βλέπουν και παρόμοιος παραλληλισμός μπορεί να αποδώσει προς τα παιδιά στην -όπως σωστά είπατε- «δύσκολη εποχή» που ζούμε.

● Η κυριαρχία του Ντουπλάντις…

Θαυμαστή! Εχει προσήλωση στον στόχο, ρίχνει πολλή δουλειά, έχει και φυσικά χαρίσματα! Μπράβο του για το νέο παγκόσμιο ρεκόρ (σ.σ. 6,30 μ.). Το ίδιο, μαζί του, το χαρήκαμε εγώ και ο Καραλής, επειδή το νέο ρεκόρ του φίλου μας κάλεσε και τους δυο μας να δουλέψουμε σκληρά στην προπόνηση από την επόμενη μέρα. Κίνητρο…

● Σπάνιες για τον ελληνικό αθλητισμό η συνέπεια και η διάρκεια του Καραλή.

«Σπάνιο» και το πλατύ χαμόγελότου! Ανθρωπο που χαμογελά πηγαία μην τον… φοβάστε. Καλεί με τη σκέψη, με το χαμόγελό του την επόμενη επιτυχία.

● Συνεχίστε να νικάτε τον νόμο της βαρύτητας!

Λιγότερο σημαντικός από τον νόμο της καρδιάς και της θέλησης…