Μία πραγματική άνοιξη

Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που παρακολουθεί επισταμένα τα εγχώρια αθλητικά δρώμενα να μείνει ανεπηρέαστος από το ενεστωτικό κρεσέντο ελληνικών επιτυχιών σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ στην Ευρώπη; Φέτος, ο ελληνικός ομαδικός αθλητισμός βιώνει μία πραγματική άνοιξη. Μία κατάσταση βγαλμένη από τους μύχιους πόθους, από εύρος συσσωρευμένων απωθημένων πολλών χρόνων, από τα πιο απομακρυσμένα όνειρα κάθε οπαδού ξεχωριστά και όλων μαζί. Από εκείνα τα θέλω των διοικητικών παραγόντων που διατυπώνονται εσωτερικά σε ανύποπτο χρόνο και σχεδόν κανένας δεν τολμάει να ξεστομίσει δημόσια…

Εδώ είναι θέμα να επιλέξεις πού θα σταθείς. Γιατί μπορείς να μιλήσεις για πολλά: π.χ. για τους δύο «αιώνιους» στο μπάσκετ και την κοινή συμμετοχή τους στο επερχόμενο Final Four της φετινής Euroleague, για τον Ολυμπιακό στο ποδόσφαιρο και τη συμμετοχή του σε έναν ευρωπαϊκό τελικό για πρώτη φορά στην ιστορία του. Αλλά, μήπως είναι αγένεια και έλλειψη αυτοσεβασμού το να μη μιλήσεις για το γεγονός πως ο Ολυμπιακός φέτος διακρίθηκε στην Ευρώπη σε διάφορα πολύ δύσκολα μέτωπα: στο μπάσκετ, στο πόλο, στο χάντμπολ, στο ποδόσφαιρο (μην ξεχνάμε, άλλωστε, και το πρόσφατο κατακτημένο Youth League)…

Ο ορισμός του πολυαθλητικού μεγαλείου πραγματώθηκε μέσα σε λίγους μήνες και αυτό οφείλουμε να το πιστώσουμε όλοι, ακόμα και εκείνοι που δεν υποστηρίζουν τον πειραιώτικο σύλλογο. Όχι για να κακολογήσουν, όχι για να αλλοιώσουν και να διαστρεβλώσουν, όχι για να ζηλέψουν, όχι για να βγάλουν στην επιφάνεια άσχημες πτυχές του εγώ τους. Αλλά, για να μάθουν να αναγνωρίζουν και ταυτόχρονα να πεισμώνουν για να πετύχουν κάτι ανάλογο από του χρόνου κιόλας με τις δικές τους ομάδες…

Αν το συγκεκριμενοποιήσουμε στο κατόρθωμα της Πέμπτης, η συμμετοχή του Ολυμπιακού σε έναν ποδοσφαιρικό ευρωπαϊκό τελικό είναι μία πολύ μεγάλη υπόθεση που αφορά και στον ίδιο (ιδιαίτερα στην ενίσχυση της ιστορικής του σημειολογίας, ελάχιστα πριν τα δικά του 100 χρόνια) και στο ίδιο το ελληνικό ποδόσφαιρο (που οι «ερυθρόλευκοι» με την επιτυχία τους αποδεδειγμένα αναβάθμισαν). Μένει να δούμε πώς θα το διαχειριστούν όλο αυτό τα επόμενα χρόνια και οι άνθρωποι που έχουν τα κουμάντα του συλλόγου και οι οπαδοί (οργανωμένοι και μη). Κυρίως μέσα στο μυαλό τους, από εκεί δηλαδή που ξεκινάνε όλα τελικά σε αυτή τη ζωή…

Μία σπουδαία αγωνιστική επιτυχία αυξάνει αυτόματα τον πήχη για το σύλλογο που την πετυχαίνει. Για παράδειγμα, ο μπασκετικός Παναθηναϊκός, ανεξάρτητα από το τι θα κάνει στο Βερολίνο σε λίγες εβδομάδες, μπορεί να προκριθεί και στα επόμενα Final Four της Euroleague; Ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός θα σταθεροποιηθεί στις υψηλές πτήσεις φτάνοντας πια συχνά π.χ. σε προημιτελικούς ευρωπαϊκών Κυπέλλων; Οι οπαδοί του θα αντιληφθούν τη μεγάλη χαρά των τελευταίων εβδομάδων (όταν πια έγινε ορατή η συμμετοχή στον τελικό της Νέας Φιλαδέλφειας…) ως μία αφορμή για να αποκτήσουν μια διαφορετική σύγχρονη και ευρωπαϊκής κοπής νοοτροπία αφήνοντας στην άκρη τα όποια σημάδια νεοελληνικού «επαρχιωτισμού»; Να λοιπόν ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα που δημιούργησαν τα επιτεύγματα των τελευταίων ημερών και που θα κρίνουν το είδος του μέλλοντος σε πολλά…

Ο ελληνικός ομαδικός αθλητισμός μόνος του δημιούργησε φέτος προοπτικές, ας το αξιοποιήσει… Μπόλικες σχετικές ευκαιρίες πήγαν χαμένες στο παρελθόν, ίσως στο παρόν να κυοφορείται ένα διαφορετικό μέλλον. Ας το δούμε αισιόδοξα, μήπως τελικά γίνει κάτι το μόνιμο και το σημαντικό συνάμα…

ΥΓ. Για το (όποιο…) επίδικο της έδρας του τελικού του φετινού UEFA Conference League προσωπική μου άποψη είναι πως όχι μόνο πρέπει να γίνει εκεί που έχει οριστεί, αλλά πρέπει ΟΛΟΙ να δείξουν τον καλύτερό τους εαυτό: και οι οπαδοί των δύο φιναλίστ, και οι διοικήσεις δύο συγκεκριμένων μεγάλων ΠΑΕ της χώρας μας, και η Ελληνική Αστυνομία, και η UEFA και η κυβέρνηση. Γιατί το πιστεύω ακράδαντα πως στη ζωή τελικά δεν είμαστε οι αντιφάσεις μας, αλλά ΚΥΡΙΩΣ οι υπερβάσεις μας: είτε τις διαπράττουμε, είτε όχι…

ΥΓ1. Η 29η Μαΐου του 2024 πρέπει να γίνει αντιληπτή κυρίως από όλες τις εγχώριες «συνιστώσες» ως μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να δείξει ο σύγχρονος Ελληνισμός πτυχές ικανές να συγκεντρώσουν τα εγκωμιαστικά σχόλια όλων των υπολοίπων μελών της «διεθνούς κοινότητας». Όταν κάτι το μπορείς, είναι λάθος να το αγνοείς ή να το παραμελείς προτάσσοντας τη φτήνια και την ένδεια του εγώ σου… Αυτοσυγκράτηση, πολιτισμός, σεβασμός, λοιπόν. Ένα τρίπτυχο που το έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία και το ποδόσφαιρο μπορεί να της το παρέχει. Αν το αφήσουμε ήσυχο…