«Η χώρα όπου ζούμε δεν είναι η Ελλάδα!»

Ασφαλές ορμητήριό του ώστε, με διαφορά λίγων ημερών, ν’ ανυμνεί με έμπνευση αλλά και να καυτηριάζει με απαίτηση, είναι η υψηλή, αδιαπραγμάτευτη, αισθητική του! Την ίδια, ο Γιάννης Ζουγανέλης, έθρεψε από παιδί μέσω της σκληρής οικογενειακής εμπειρίας, την καλλιέργησε, σε βάθος χρόνου, μέσω της αμοιβαιότητας στη σχέση αγάπης με τον κόσμο και, 59 χρόνων πλέον, την καρπώνεται και ως οικογενειάρχης!

Μεταξύ άλλων, λοιπόν, η ίδια προσωπική γραμμή εκκίνησης του επέτρεψε να τραγουδήσει τη μοναδικότητα του Νίκου Γκάλη και μέσω της «Εφ.Συν.» να καταγγείλει πατριδοκάπηλους, να καλέσει σε εγρήγορση ώστε να σώσουμε την απειλούμενη εθνική φυσιογνωμία! Και όχι μόνο…

Οι εκφάνσεις του λόγου του είναι ποταμός! Καίριος, χωρίς περιστροφές, αρχικά μας μίλησε για την απονομή τιμών στον… γαλαξία Γκάλη την περασμένη Κυριακή, στη Θεσσαλονίκη:

Ο Γκάλης είναι ιδιαίτερη μορφή της νεότερης Ελλάδας! Πρότυπο αγωνιστικότητας, λάμψης, συγκρότησης, αφοσίωσης στον στόχο και παράλληλα λιτός στη συμπεριφορά. Λίγα λόγια και αξιοποίηση με πολλή δουλειά του μοναδικού ταλέντου του! Ετσι ξεπέρασε το μέτρο. Τον χαρακτήρισα “μορφή της εποχής μας” επειδή βοήθησε να θυμηθούμε ότι η Ελλάδα δεν είναι η… Ψωροκώσταινα, όπως επιμένουν κάποιοι, εντός εισαγωγικών, διανοούμενοί μας! Υπενθύμισε με διεθνή απήχηση ότι αυτά τα χαρακτηριστικά του είναι τμήματα της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας. Αυτό είναι το πιο σημαντικό, επειδή η Ελλάδα δεν είναι απλώς όνομα χώρας αλλά είναι έννοια-οντότητα, με ξεχωριστή σημασία και αξία! Παρουσίες όπως του Γκάλη συνιστούν υπενθύμισή της.

• Μεταξύ άλλων, όμως, η λιτή αφοσίωσή του στους στόχους εντός γηπέδου σάρκασε και τη στάση ζωής του απείθαρχου μέσου Ελληνα…

Δεν συμφωνώ με τη γενίκευση. Τα στοιχεία του Γκάλη υπάρχουν και σε άλλους σημαντικούς Ελληνες, αλλά δεν προβάλλονται! Υπάρχουν Ελληνες σοφοί, δημιουργικοί και σε άλλους τομείς, με ταλέντο και ανάλογες ικανότητες. Στην επιστήμη, στις τέχνες και όχι μόνο, αλλά δεν τους προβάλλουν. Στις επιστήμες, συνεχίζουν να πρωτεύουν οι Ελληνες στον διεθνή χώρο! Γνωρίζω νέα παιδιά που πρωτεύουν στη νομική, στη φωτογραφία, και βραβεύονται στο εξωτερικό, αλλά κανείς, εντός συνόρων, δεν το μαθαίνει!

• Εξαιρέσεις, ίσως φωτεινές, και όχι κανόνας όμως, είναι οι ίδιες παρουσίες…

Ναι, αλλά πάντα οι εξαιρέσεις, όσοι δηλαδή διαφέρουν από το κοινό μέτρο, όπως ήταν και ο Γκάλης, βοηθούν ώστε να προχωρούμε, να διακρινόμαστε! Υπάρχουν εξαιρέσεις, πρόσωπα-διαμάντια και στην εποχή μας, αλλά χρειάζεται αναζήτηση για να τον εντοπισμό τους, όπως άλλωστε χρειάζεται και για την ανακάλυψη των αληθινών διαμαντιών!

• Με τον Γκάλη, γνωρίζεστε και προσωπικά.

Ναι, εδώ και πολλά χρόνια. Βεβαιώνω ότι, αντίθετα με την αίσθηση που πάντα υπήρχε, ότι δηλαδή ήταν και παραμένει απομακρυσμένος από κοινωνικές δράσεις, ο Γκάλης, πάντα με χαμηλούς τόνους, έχει τάση για συνολική προσφορά!

Παλιότερα, με ισχυρή θέληση του ίδιου, τη συνδρομή του Γιαννάκη και όχι μόνο, είχαμε οργανώσει παιχνίδια-εκδηλώσεις για τον κοινωνικό ρατσισμό και άλλα καίρια θέματα της κοινωνίας μας και είχαν συγκεντρωθεί χρήματα για κοινωφελείς σκοπούς.

Η εσωστρέφεια που του καταλογίζεται, ναι, υπάρχει στον χαρακτήρα του, αλλά είναι το άλλο όνομα της αυτοσυγκέντρωσης και της αφοσίωσής του στους στόχους που έθετε, εντός κι εκτός γηπέδου, και ποτέ δεν επηρέασε τη διάθεσή του να προσφέρει, πάντα διακριτικά όμως… Συμπεριφορά που παραδειγματίζει.

• Υπάρχουν κι άλλοι… Γκάληδες, είπατε. Υπάρχει, δηλαδή, Γκάλης στην πολιτική ζωή του τόπου;

(Γελάει). Μια στιγμή… Να σκεφτώ… Να προσπαθήσω μήπως βρω… Οχι! Με κριτήριο την αφοσίωση στον στόχο που είπα πριν. Οχι! Γκάλης στην πολιτική ούτε υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ ώς τώρα στη χώρα μας!

• Στην τέχνη; Με ταλέντο, παρόμοια προσήλωση και δημιουργικό αποτέλεσμα…

Υπάρχει! Ο μεγάλος, παγκόσμιος, Μάνος Χατζιδάκις!

• Ναι, έτσι είναι! Επειδή η δημιουργία του Μάνου διευρύνει τη σκέψη, την ευαισθησία μας, ενισχύει την αισθητική μας.

Συμφωνώ. Και όχι μόνο ως μουσικός, αλλά και ως διανοούμενος, στοχαστής! Οποιος διαβάσει τα κείμενα, τα σχόλια του Μάνου, το καταλαβαίνει. Ο Χατζιδάκις είχε, όπως και ο Γκάλης, μια μυστήρια εσωστρέφεια και όταν αποφάσιζε να μιλήσει, είχε κάτι σημαντικό να πει. Ηταν σοβαρός και όχι σοβαροφανής.

Κάποιοι λένε μέχρι σήμερα ότι ήταν ελιτιστής, δεξιός στο πολιτικό φρόνημα. Λάθος! Απλώς είχε μια βαθιά αστική ευγένεια και βάθος στη σκέψη του. Εγώ πιστεύω στην αστική ευγένεια.

Είμαι ανένταχτος αριστερός, χωρίς όμως να κουβαλώ πάνω μου τα στεγανά που κατατρέχουν τους αριστερούς στη χώρα μας. Αυτό μου επιτρέπει ν’ αναγνωρίζω ότι, καλώς ή κακώς, οι αστοί δημιούργησαν, σε όλες τις εποχές, ό,τι καλό συνέβη στην Ελλάδα… Μεγάλωσα, έχω αποβάλει τα γνωστά κόμπλεξ της Αριστεράς και μπορώ ν’ αναγνωρίζω παρόμοιες αλήθειες. Είμαστε λαός κατά παράδοση προδομένος από τους πολιτικούς του.

• Ναι, αλλά υπάρχει συνευθύνη των πολιτών. Εμείς συντηρούσαμε τους ανεπαρκείς πολιτικούς με την ψήφο και τη στάση ζωής μας.

Ετσι είναι. Συνευθύνη!

• Πρόσθετοι λόγοι που επιτρέπουν να θεωρήσουμε το έργο του Χατζιδάκι καταφύγιο!

Και παράλληλα όπλο αντεπίθεσης. Το λέω αυτό επειδή χωρίς την υψηλή αισθητική του έργου του, χωρίς την αύρα και τη διδαχή που προσφέρει η μελοποιημένη γλώσσα του, η ελληνική γλώσσα σήμερα δεν θα ήταν η ίδια. Καθοριστική είναι και η συμβολή του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά «Γκάλης» είναι ο Μάνος Χατζιδάκις!

• Αλλοτε, η Αρλέτα μου είχε πει ότι το μουσικό έργο του Μάνου είναι «η ευφυΐα του συναισθήματος»…

Συμφωνώ απόλυτα. Ακριβής χαρακτηρισμός.

• Γκάλης και Χατζιδάκις λοιπόν… Ιστορικά, το πλέον αναγνωρίσιμο καλάθι του Γκάλη είναι το μυθικό καλάθι του τελικού στο Ευρωμπάσκετ 1987, μπροστά στον Τκατσένκο. Ποιο τραγούδι του Μάνου αντιστοιχεί στο… ίδιο καλάθι;

«Ο εφιάλτης της Περσεφόνης», από τον δίσκο «Παράλογα»… Και τα δύο ερεθίσματα, ναι, προσφέρουν τη δική τους λύτρωση, υπέρβαση, απομάκρυνση από το συμβατικό, το κοινό, το προφανές.

• Ποιος είναι ο… Γκάλης της πνευματικής ζωής;

Ο Ράμφος! Εχει θέσεις, δεν είναι εμπαθής και σ’ ενισχύει όταν τον ακούς επειδή ο λόγος του ισορροπεί ανάμεσα στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία και την ορθοδοξία… Ελληνας!

• Μακριά από εξάρσεις που παραπέμπουν σε άρρωστο εθνικισμό, πώς ορίζεται ο Ελληνας;

Ο τόπος μας είναι το κέντρο της Γης για σαφείς ιστορικούς λόγους. Είμαστε ο μόνος τόπος που δεν έχει περάσει παγετώνες… Ευλογημένος τόπος, με αξία και πλούσιο φυσικό περιβάλλον, αντιστρόφως ανάλογα προς τη μικρή έκτασή μας.

• Αρα γιατί βρίσκεται σε εξέλιξη η πολύμορφη προσπάθεια αφελληνισμού της πατρίδας μας από Ελληνες;

Μα, επειδή είμαστε κομπλεξικοί ως λαός απέναντι στην έννοια «πατρίδα»! Δεν έχουμε καταφέρει να τη διαχωρίσουμε από τον εθνικισμό.

• Ανθρωποι του πνεύματος και της τέχνης έχουν ευθύνη για τον ίδιο παρατεταμένο αφελληνισμό. Κι αυτό επειδή δεν είναι παρεμβατικοί, αλλά παραμένουν κλεισμένοι στον ασφαλή μικρόκοσμό τους και αρκούνται να σχολιάζουν…

Συμφωνώ απόλυτα. Εχουν, έχουμε μεγάλη ευθύνη. Αλλά και όποιες παρεμβάσεις, κατά καιρούς, επιχείρησαν, δεν τυγχάνουν δημοσιοποίησης, με ευθύνη γενικότερα δημοσιογράφων, ειδικότερα παρουσιαστών τηλεόρασης, επειδή αυτή είναι το μέσο με τη μεγαλύτερη απήχηση…

Πρόκειται για έλλειμμα ηθικής και παιδείας. Για παράδειγμα, στο ραδιόφωνο παίζονται συνεχώς τα ίδια τραγούδια ενώ υπάρχουν πολλά άλλα τραγούδια-διαμάντια που δεν ακούγονται ποτέ. Μίλησα πριν για την ερμηνεία, την αξία της έννοιας «Ελλάδα», αλλά η χώρα όπου ζούμε τώρα δεν είναι Ελλάδα!

• Ποια είναι η πρόταση επανόδου μας;

Να δοθεί τόπος στους νέους, σε όλους τους χώρους. Μεταξύ άλλων, να δημιουργηθεί Ακαδημία Τεχνών. Οι κυβερνώντες, σε όλες τις εποχές, είναι κατάπτυστοι επειδή ποτέ δεν θέσπισαν Ακαδημία Τεχνών. Με κριτήριο την ιστορία του πολιτισμού μας αλλά και τις σύγχρονες ανάγκες μας, η απουσία της συνιστά ορισμό αυτοκαταστροφής. Η μαθητεία σε άρτια οργανωμένη Ακαδημία Τεχνών θα θρέψει και τις ουσιαστικές παρεμβατικές κινήσεις ανθρώπων της Τέχνης, οι οποίες αναγνωρίσαμε πριν πως απουσιάζουν, αν και η πιεστική πραγματικότητα του σήμερα τις έχει ανάγκη…

• Απτή πραγματικότητα που γεννά δυσοίωνη προοπτική… Ερώτηση, λοιπόν, διατυπωμένη από στίχο του χατζιδακικού «Μεγάλου Ερωτικού»: «Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας, τώρα που δεν μας λογαριάζει πια ο καιρός;» ρωτάει-τραγουδάει ο νέος τού σήμερα…

«Υπάρχουν διέξοδοι», απαντώ στα νέα παιδιά της εποχής μας, παρά την οικονομική κρίση και όσα αυτή συνεπάγεται. Ακούνε γύρω τους προαναγγελίες παρακμής, αλλά την προσωπική ακμή ας τη δημιουργήσουν μόνοι τους. Μπορούν οι νέοι μας! Ανησυχία και αναζήτηση είναι οι προϋποθέσεις για διέξοδο έστω και δύσκολα… Αυτό διδάσκει η ίδια η ζωή σε όλες τις εποχές. Κάποιες είχαν ανάλογη ή ίδια δυσκολία με το σήμερα…

Εχω πρόσφατα, απλά παραδείγματα. Γιος κτηνοτρόφου στην Ηπειρο πήγε κόντρα, οργάνωσε μεθοδικά κτηνοτροφική μονάδα και ήδη ζει την ανάκαμψη μ’ εξαγωγές τυροκομικών σε όλη την Ευρώπη. Ευελιξία και σχέδιο χρειάζονται. Τα ποσά είναι ανάλογα σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους.

• Το περιβάλλον δεν εμπνέει… Επιμένω στον αφελληνισμό εκ μέρους Ελλήνων! Οταν ήμουν μαθητής, αρχικά ήμουν αμήχανος με την καθιέρωση του μονοτονικού, μετά είπα «γιατί όχι;», αλλά από τότε μέχρι σήμερα η προσπάθεια αλλοίωσης της γλώσσας μας, ακριβής περιουσίας αυτού του τόπου, γεννάει σχετική ανησυχία, αν όχι αγωνία. Τη συμμερίζεστε;

Τώρα πέτυχες τον στόχο! Αν ήξερες με ποιον μιλάς… Η ελληνική γλώσσα είναι η μόνη εννοιολογική γλώσσα, η μόνη γλώσσα που εννοεί τα πάντα, άρα αναγνωρίζω την ίδια ανησυχία. Κι αυτό επειδή, πράγματι, δέχεται συντονισμένη επίθεση αλλοτρίωσης. Ετσι είναι.

Χρόνια τώρα, το υπουργείο Παιδείας είχε πολιτικούς υπευθύνους ανεπαρκείς, εγκάθετους και συμμέτοχους στη διεθνή συνωμοσία κατά της γλώσσας και της παράδοσης πολλών χωρών, πόσω μάλλον της δικής μας που είναι μητέρα άλλων γλωσσών, άρα έχει πρόσθετη αξία…

«Η απλοποίηση των πάντων μας κάνει να μαϊμου δίζουμε»

• Ενώπιον του Γιάννη Ζουγανέλη είναι ο πρωθυπουργός της χώρας… και ρωτά: «Τι προτείνεις;»

Να συμμεριστεί την αγωνία για τη γλώσσα μας. Αμέσως να επανέλθει το πολυτονικό στα σχολεία! Δεν πρόκειται για γλωσσικό δεδομένο, αλλά για στοιχείο του πολιτισμού μας. Εκτός των άλλων, η επάνοδος των Αρχαίων ως βασικής γνώσης και του πολυτονικού, αντί της σαρωτικής σημερινής απλοποίησης, θα οξύνει τη σκέψη των μαθητών, δηλαδή των πολιτών του μέλλοντος, και θα τους γεννήσει ανανεωμένα αντανακλαστικά.

Δεν εννοώ ότι με πολυτονικό και Αρχαία θα λυθούν τα προβλήματα της χώρας, αλλά θα συνιστά, εκ μέρους των πολιτικών υπευθύνων, απόδειξη σεβασμού προς την έννοια «Ελλάδα». Οφείλουν να καταλάβουν ότι, διαφορετικά, οδεύουμε προς μια προτεσταντική-αγγλοσαξονική ισοπέδωση του αύριο, με τραγικά αποτελέσματα για την κοινωνία μας!

Αρκετά πια με τους πολιτικούς-lifestyle, τους τύπους που συμμερίζονται την παγκοσμιοποίηση – έννοια ισότιμη της ισοπέδωσης. Αν δεν πάμε κόντρα, πολιτικοί και πολίτες, στο ποσοστό της ευθύνης που μας αναλογεί, τότε θα χαθεί, αργά ή γρήγορα, η διαφορετικότητα των λαών και αυτό θα συνεπάγεται εξομοίωση και απώλεια της αρμονίας μεταξύ των κοινωνιών του μέλλοντος.

• Υπάρχει βάσιμη ελπίδα για αντιστροφή της πραγματικότητας;

Μόνο αν κατανοήσει και αντισταθεί προσωπικά ο καθένας μας. Να κατανοήσει πως είναι χυδαία -και εννοώ τη λέξη…- η γλωσσική αλλοτρίωση! Εγώ συνεχίζω να γράφω με πνεύματα ώστε να διατηρήσω ακεραιότητα· τα πνευματικά ανακλαστικά μου.

Λέω σε όποιον δεν καταλαβαίνει την αγωνία μου ότι η παγκοσμιοποιημένη απλοποίηση των πάντων μας κάνει να μαϊμουδίζουμε! Η συνειδητοποίηση του κακού είναι το πρώτο, ουσιαστικό, βήμα για επάνοδο στις αξίες μας. Να κάνει ο καθένας μας την προσωπική επανάσταση στον δικό του περίγυρο.

Υπάρχουν πολλοί με παρόμοιες ανησυχίες: Ράμφος, Μπαμπινιώτης και όχι μόνο, αλλά κανείς δεν τους καλεί για να μιλήσουν στα Μέσα Ενημέρωσης… Και δεν τους καλούν ώστε να μη χαλάσουν τη συνταγή του παγκοσμιοποιημένου lifestyle που επιχειρείται και στη χώρα μας.

Είμαι χρόνια στην εκπαίδευση. Κατά καιρούς έχω κάνει τέτοιες παρεμβάσεις προς πολιτικούς υπευθύνους -και όχι μόνο-, αλλά ποτέ δεν εισακούστηκα! Εκπρόσωποι της τέχνης και πνευματικοί άνθρωποι οφείλουμε να γίνουμε πιο παρεμβατικοί, και αν δεν μας ανοίγουν, να κτυπήσουμε δυνατά πόρτες, να τις σπάσουμε ώστε ν’ ακουστούν οι αγωνίες μας. Δεν γίνεται αλλιώς. Κανείς δεν σε καλεί για να σου δώσει βήμα…

• Οσοι δεν καλούν, είναι κι αυτοί πολίτες της ίδιας χώρας… Εχουμε τελικά τις κυβερνήσεις που μας αξίζουν;

Και βέβαια! Φυσικός νόμος είναι αυτός. Εχουμε τις κυβερνήσεις που αξίζουν στην παγιωμένη στάση ζωής μας, κάθε εποχής. Ετσι και τώρα.

• Η αναφορά στη στάση ζωής φέρνει κατά νου και τον τόπο καταγωγής σας… Μύκονος! Σας ενοχλεί η φήμη του νησιού-μπαρ και ο παραμερισμός της κυκλαδίτικης γοητείας;

Ναι, και ευθύνεται γι’ αυτό κυρίως ο νεοπλουτισμός που τρέφουν μέσα τους οι ίδιοι οι Μυκονιάτες, όσο και η απουσία ελέγχου από το κράτος. Καταπατήσεις επί καταπατήσεων έχουν γίνει στη Μύκονο, αλλά κόντρα στη ματαιοδοξία και την ψευτο-ευδαιμονία, αποτελέσματα κι αυτά απουσίας παιδείας, διατηρεί το κυκλαδίτικο χρώμα της!

Στη Μύκονο, το καλό παλεύει με το κακό! Οπως παντού, έτσι κι εκεί, οι Ελληνες είμαστε αυτοκαταστροφικοί, αλλά παρ’ όλα αυτά μεγαλουργούμε.

Ελπίδα μου είναι ότι θα ζήσουμε ως χώρα τον μύθο του φοίνικα και θ’ αναγεννηθούμε ως κοινωνία μέσα από την τέφρα μας! Το ξαναλέω: βασική προϋπόθεση είναι να δοθεί τόπος στους νέους μας. Υπάρχουν ανάμεσά τους πολλές, πολλά υποσχόμενες, παρουσίες.

• Οπως ο… 19χρονος Ζουγανέλης, όταν κέρδισε υποτροφία για την έκδοση «Δέκα βυζαντινά δοκίμια»…

Εγω μεγάλωσα από μικρός επειδή κηδεμόνευσα τους κωφάλαλους γονείς μου! Ετσι μπήκα στη ζωή, πάλεψα πολύ, συνδύασα σπουδές και δουλειά. Τα «Δέκα βυζαντινά δοκίμια» ήταν μουσικοφιλοσοφικό έργο που έμπλεκε τον βυζαντινό πολιτισμό με την κλασική αρχαιότητα.

Στάθμισα τη ζωή και έκανα αγώνα… Αυτό προτείνω και στους νέους του σήμερα ώστε να διώξουν τα σύννεφα που τους περιβάλλουν! Η επιτυχία και η προσφορά μπορούν να συμβούν, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση, αν βέβαια υπάρχει προσωπικό όραμα. Εγω κάποτε δεν είχα να φάω, αλλά βρήκα δρόμους.

• Προέχει ν’ ανακτήσουμε τον προσωπικό πολιτισμό… Εχουμε ως χώρα τους πιο βρόμικους κοινόχρηστους χώρους επειδή πετούν κάτω ό,τι κρατούν στα χέρια τους και παράλληλα τα σπίτια λάμπουν από καθαριότητα… Συμπλέγματα.

Μα είμαστε γεμάτοι συμπλέγματα! Να γιατί, ενώ στην τωρινή περίοδο της κρίσης έπρεπε να έχουμε γίνει πιο αλληλέγγυοι, βλέπω γύρω μου περισσότερο ατομισμό από ποτέ. Απαιτούνται προσωπικές επαναστάσεις ώστε ν’ αναθεωρήσουμε τη στάση ζωής μας.

• Αναγκαία τα ικανά ερεθίσματα που θα αφυπνίσουν…

Εκανα τα τελευταία δύο χρόνια δύο παραγωγές με τραγούδια που καυτηριάζουν αυτήν την άρρωστη νοοτροπία μας και τον φασισμό, τον εθνικισμό. Κι όμως, δεν έχουν ακουστεί πουθενά. Μέσω διαδικτύου, τα ίδια τραγούδια έτυχαν παλλαϊκής απήχησης, αλλά αγνοήθηκαν από ασυγκίνητους παρουσιαστές της τηλεόρασης, όσους εγωπαθείς, αδαείς, υπηρέτες των αφεντάδων τους και μόνο, νοιάζονται μόνο πώς θα καθοδηγούν το κοινό τους σε λάθος δρόμους. Και όσοι, λιγότεροι, έχουν συγκρότηση ώστε ν’ αντιδράσουν, φοβούνται και δεν το κάνουν για να μη χάσουν τη δουλειά τους.

• Ποιο είναι το αγαπημένο παιδί της καλλιτεχνικής δημιουργίας σας;

Οι «Χορδές ψυχής»! Κυκλοφόρησε το 2000, εκφράζει την Ελλάδα σε πολλές εποχές, συνδυάζει, μέσω της μουσικής, την κλασική παιδεία με άλλες περιόδους στον τόπο μας. Κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο. Εδώ, όμως, δεν έτυχε σεβασμού, αποδοχής, επειδή δεν προβλήθηκε για τους λόγους που προανέφερα. Αγαπώ τις αποτυχίες μου. Με δίδαξαν!

Είμαι βέβαια δισυπόστατος και ξέρω ότι ο κόσμος, κυρίως, θέλει από εμένα να τον κάνω να γελάει. Ισως, λοιπόν, δεν δίνει την προσοχή που πρέπει σε άλλες δραστηριότητές μου, όπως του μουσικού, του σκηνογράφου…

• Ο μουσικός, λοιπόν, με ποιους ήχους ντύνει παρουσίες αθλητών που ξεχωρίζει;

Ο Γκάλης είναι ο «Μπάλος» του Σαββόπουλου, που έχει μέσα του ελληνικά και διεθνή στοιχεία. Ή, ένα μοντάζ από το «Οσοι γενούν πρωθυπουργοί» του Μάρκου Βαμβακάρη, με το «Imagine» του Λένον! Κι αν πρέπει να παραβάλω τον Γκάλη με πρόσωπο του θεάματος, αυτός είναι ο Γιάννης Μπέζος! Επειδή είναι, επίσης, χαμηλών τόνων, λάμπει με τον τρόπο που παίζει στο θέατρο ή αλλού…

Η παρουσία του Διαμαντίδη επενδύεται με το τραγούδι «Σιγά μην κλάψω» του Αγγελάκα… Τον Μέσι, μ’ ένα γρήγορο ταγκό πάθους! Τον Μαραντόνα, που δεν είναι πρότυπο επειδή πολέμησε το ταλέντο του και έφτυσε με τον τρόπο ζωής του τον κόσμο που τον αγάπησε, αν και υπήρξε πολύ μεγάλος παίκτης, του ταιριάζει ένα χιπ-χοπ από Αctive member – ένα τραγούδι για την έννοια «μητέρα»! Κι αυτό επειδή ο Μαραντόνα αυτοαναιρέθηκε…

Οι στίχοι Ζουγανέλη στο τραγούδι για τον Γκάλη

Οταν ο άνθρωπος έχει ψυχή και τόλμη, κι η καρδιά μ’ αισθήματα κτυπά,

τότε το πνεύμα γεννά κι εμπνέεται, τότε το σώμα πετά και φαίνεται.

Είσαι το άλφα και το ωμέγα, είσαι στη μνήμη και στο παρόν.

Σ’ ευχαριστούμε, Νίκο μας, που εσύ τη νίκη, πάντα δώρο την έκανες στη Θεσσαλονίκη.

Γκάλη-Γκάλη, δεν υπάρχουν άλλοι, σαν κι εσένα δεν είν άλλοι, Γκάλη!

Τους χορεύεις χάλι-γκάλι, Γκάλη, σαν κι εσένα δεν είν’ άλλοι!

Αμερικάνοι, Σέρβοι, Ρώσοι, Γάλλοι, όλοι σε παραδέχονται, γλυκέ μου Νίκο Γκάλη!

Με μια φωνή σου τραγουδούν μεγάλη: «Γκάλη-Γκάλη,

σαν κι εσένα δεν είν’ άλλοι, Γκάλη!»,

τους χορεύεις χάλι-γκάλι Γκάλη, σαν κι εσένα δεν είν’ άλλοι, Γκάλη!

Για την Ελλάδα, την πατρίδα που στον κόσμο άλλη δεν είδα,

έπαιξες, δόξασες, πίστεψες και τα μυαλά μας λήστεψες!

Μας έστειλες όλους στον Αρη, αλλά σαν αρειανός,

δυνάμωσες, εψήλωσες το μπάσκετ το ελληνικό!

Χάλι-γκάλι σαν κι εσένα δεν είν’ άλλοι, Γκάλη!

Τους χορεύεις χάλι-γκάλι, Γκάλη, σαν κι εσένα δεν είν’ άλλοι, Γκάλη!

«Γκάνγκστερ» σε φωνάζουν όλοι όταν στο γήπεδο πατάς,

έχεις χέρι σαν πιστόλι, με καλάθια απαντάς!

Χάλι-γκάλι σαν κι εσένα δεν είν’ άλλοι!

Τους χορεύεις χάλι-γκάλι, Γκάλη, σαν κι εσένα δεν είν’ άλλοι, Γκάλη!