«Κύριε υφυπουργέ Αθλητισμού, είστε στο γραφείο σας; Κι αν ναι, να περάσουμε ώστε να σας αναφέρουμε ουσιαστικά αιτήματα-προτάσεις; Με την ελπίδα πως δεν θα τα έχετε… ξεχάσει μόλις φύγουμε!». Δεν είναι αυθαίρετα τα ίδια λόγια, τα πρώτα εκ μέρους εκπροσώπων αθλητικών οικογενειών στον υποτιθέμενο διάλογο, όσα τους «βάζουμε» στα χείλη σε πιθανή συνάντηση με τον νέο πολιτικό υπεύθυνο του αθλητισμού κ. Οικονόμου… Αλλά, τα ίδια λόγια είναι απόρροια των συζητήσεων που είχαμε μαζί τους, με εκπροσώπους ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλεϊ, καράτε.
Υπάρχει κοινός τόπος στα λεγόμενά τους: Η υλοποίηση του αυτονόητου! Και μια σημείωση με ιδιαίτερη σημασία: Για το ποδόσφαιρο δώσαμε τον λόγο σε παίκτρια του ΠΑΟΚ, της κατά τεκμήριο καλύτερης ομάδας στη χώρα μας. Ετσι ώστε να σαρκάσουμε την ψευτιά, τον εμπαιγμό στο ποδόσφαιρο των ανδρών: πέντε πρόεδροι ομάδων εμπλέκονται σε στημένα παιχνίδια, βασιλεύει πάλι η ευθυνοφοβία αντί της βούλησης για το… προαιώνιο αίτημα της κάθαρσης, τι να μας πουν λοιπόν εκτός από κοινότοπες φανφάρες; Οι φωνές παικτών-επαγγελματιών; Πνίγονται στο κομματικοποιημένο ποδόσφαιρό μας, νυν και αεί γέννημα πελατειακών σχέσεων παραγόντων – πολιτικών! Αρα…
Ανδρέας Γλυνιαδάκης Πρόεδρος ΠΣΑΚ – συνδέσμου καλαθοσφαιριστών
«Ασφάλιση, χειρουργεία…»
«Στις υπόλοιπες εθνικές κατηγορίες του μπάσκετ, όπως συμβαίνει και στην πρώτη κατηγορία, πρέπει να νομοθετηθεί η υποχρέωση της ασφάλισης των παικτών από τις ομάδες τους. Σε αντίθεση με τη μεγάλη κατηγορία του μπάσκετ, στις μικρότερες, εκατοντάδες παίκτες και παίκτριες τραυματίζονται και δεν καλύπτονται από πουθενά! Ανάγκη κάλυψης τουλάχιστον των χειρουργείων ώστε να μην καταφεύγουν, αν αντέχουν οικονομικά, σε ιδιωτική ασφάλιση. Μόλις πέρυσι καταφέραμε να πετύχουμε, εκτός από την Α1, κάλυψη παικτών και από την Α2.
Ζητούμε λοιπόν από τον κ. Οικονόμου οι ομάδες Β’, Γ’ Εθνικής και μικρότερων κατηγοριών να καλύπτουν αρχικά το κόστος των χειρουργείων από τραυματισμούς. Οι ομάδες το μπορούν! Σήμερα, στο ίδιο επίπεδο, οι παίκτες τραυματίζονται και παρακαλούν τις ομάδες τους ή κάποιον γνωστό τους γιατρό(!) με χρήματα από την τσέπη τους για χειρουργεία και αποκατάσταση…»
Κωνσταντίνα Στράντζαλη Παίκτρια ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ
«Επικίνδυνα γήπεδα…»
«Προϋπόθεση για το αίτημα επαγγελματικοποίησης του γυναικείου ποδοσφαίρου είναι η υποχρέωση όλων των ανδρικών ομάδων της “Super League” να έχουν και ομάδα γυναικών· αυτό δεν συμβαίνει τώρα. Οι γυναίκες παίκτριες, αν και ασχολούμαστε με ρυθμούς ανδρικών ομάδων με το ποδόσφαιρο, κάνουμε και δεύτερη δουλειά για να ζήσουμε! Στον ΠΑΟΚ έχει λυθεί το πρόβλημα, αλλά είμαστε εξαίρεση…
Παιχνίδια του γυναικείου πρωταθλήματος γίνονται σε τραγικά γήπεδα, χωρίς αποδυτήρια, σε άλλα χωρίς κερκίδες, στα Τρίκαλα, στη Λάρισα και αλλού, επικίνδυνα γήπεδα, χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες. Φανταστείτε τι συμβαίνει όταν τραυματιστείς σε παρόμοιο γήπεδο… Από πέρυσι έχουμε ενταχθεί στον ΠΣΑΠ του ανδρικού ποδοσφαίρου, μακάρι οι γυναίκες ν’ αποκτήσουμε στοιχειώδεις συνθήκες-κίνητρα, όπως η ασφάλιση, η προστασία της υγείας μας! Παρ’ όλα αυτά, φανταστείτε, υπάρχει Εθνική ομάδα γυναικών…»
Γιάννης Καλμαζίδης Ελληνοσουηδός προπονητής βόλεϊ
«Αθλητικά σχολεία!»
«Ζητούμενο –οφείλει να κατανοήσει και ο νέος υφυπουργός– είναι ο εκσυγχρονισμός της αθλητικής κοινωνίας στην Ελλάδα! Μόλις αναφέρθηκα στο υψηλότερο επίπεδο του αθλητισμού μας αλλά και στα προβλήματα-αδιέξοδα, όσα αντιμετωπίζουν οι μικρές ηλικίες, οι υποδομές. Κατάλληλες αθλητικές δομές από τις παιδικές ηλικίες, ύπαρξη υποδομών σε συνάρτηση-συνεργασία με τη σχολική εκπαίδευση και την οικογένεια, απαιτούν σχέδιο και όχι κατ’ ανάγκη μεγάλα χρηματικά ποσά. Δεν δίνονται σωστά ερεθίσματα, κατάλληλες συνθήκες ενασχόλησης με τον αθλητισμό. Νέοι, νέες από 15 χρόνων πρέπει να διαλέξουν αθλητισμό ή σπουδές.
Στη Σουηδία όπου έζησα το εκπαιδευτικό σύστημα και η διοίκηση του αθλητισμού προσαρμόζονται στις ίδιες απαιτήσεις, δεν υπάρχει το δίλημμα “σπουδές ή αθλητισμός” όπως εδώ. Τα Ελληνόπουλα σχεδόν πάντα είναι διπλά χαμένα τόσο στην ακαδημαϊκή όσο και στην αθλητική πορεία επειδή ασφυκτιούν τι να προτιμήσουν. Η λύση είναι τα αθλητικά σχολεία, ο συνδυασμός σπουδών-αθλητισμού! Ας τη θεωρήσει ο κ. Οικονόμου πρόταση…»
Κέλλυ Κυδωνάκη αθλήτρια καράτε
«Απουσία κατάλληλων προπονητών!»
«Στα ερασιτεχνικά αθλήματα αντιμετωπίζουμε πολλές δυσκολίες, συχνά ξεπερνάμε τους εαυτούς μας ώστε να εκπροσωπήσουμε τη χώρα μας! Ουσιαστικά μας στηρίζουν οι οικογένειές μας, οι δαπάνες είναι ιλιγγιώδεις… Προσέξτε, δεν ζητάμε υψηλή αμοιβή αλλά κάλυψη από τις αθλητικές ομοσπονδίες του κόστους συμμετοχής μας σε πανευρωπαϊκά, παγκόσμια πρωταθλήματα, διεθνείς διοργανώσεις – αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Αναφέρομαι σε διοργανώσεις που σε συντηρούν σε αγωνιστική ετοιμότητα. Πληρώνουμε και από την τσέπη μας για αεροπορικά εισιτήρια, διαμονή, σίτιση, αθλητικό εξοπλισμό, όσοι αθλητές-αθλήτριες αντέχουμε, για να εκπροσωπήσουμε την Ελλάδα… Αυτό ισχύει για το σύνολο του ερασιτεχνικού αθλητισμού. Καλή διαχείριση των χρημάτων που παίρνουν από το κράτος ή χορηγούς χρειάζεται. Αν και το καράτε δεν χρειάζεται πολυδαίδαλο αγωνιστικό χώρο, η ομοσπονδία μας δίνει μάχη για να βρει κατάλληλους χώρους για τις διοργανώσεις μας, το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο στην επαρχία. Το καράτε έχει σχολή προπονητών, τα περισσότερα αθλήματα όχι! Κυριαρχούν έτσι οι εμπειρικοί προπονητές με τους κινδύνους που κρύβει η παρουσία τους… Ιδιαίτερα το τμήματα υποδομής να καθοδηγούνται από προπονητές-γνώστες, αυτό συχνά δεν συμβαίνει σε ερασιτεχνικά αθλήματα!»
