Συγκίνηση – σπονδή σε κατευνάζει…

Η «προσφιλής ημίν πόλις των Αθηνών» «ωρίσθη» όχι μόνο «ως τόπος τέλεσης των αναβιούντων Ολυμπιακών Αγώνων», όπως αναγράφεται στους τοίχους του ως υπόμνηση είδησης από το μακρινό 1896, αλλά και ως έδρα του σύγχρονου «Μουσείου Ολυμπιακών Αγώνων». Τότε, η αναβίωση στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιό της, τώρα, η έδρα του μουσείου της κορυφαίας διοργάνωσης, στο εμπορικό κέντρο «Golden Hall» της Λεωφόρου Κηφισίας. Οι καιροί; Αλλαξαν, η σαγήνη όμως παραμένει ακόμη και σε καιρούς πλήρους εμπορευματοποίησης της κορυφαίας διοργάνωσης. Ούτως ή άλλως, το νέο «Μουσείο Ολυμπιακών Αγώνων» βρίσκεται στο Μαρούσι, στη συνοικία του θρυλικού μαραθωνοδρόμου Σπύρου Λούη.

Υποβλητική ατμόσφαιρα στις αίθουσές του, χωρίς η σαγήνη από τα εκθέματα, προερχόμενα από την αρχαιότητα ώς τις μέρες μας, να επηρεάζεται από τη χρήση ψηφιακών μέσων και όχι μόνο, όσα παρέχονται και στον επισκέπτη του. Τρεις μεγάλες αίθουσες και ισάριθμες μικρότερες, με προσεγμένη αισθητική που αλήθεια συνάδει με το είδος των εκθεμάτων, συχνά και με την εποχή τους. Σε κάθε χώρο υπάρχουν καταρτισμένα στελέχη του Μουσείου για την παροχή πληροφοριών, διευκρινίσεων.

Μεταξύ άλλων, αισθάνεσαι, από τον περίγυρο και τις όχι πάντα ψηφιακές αλλά και εικαστικές απεικονίσεις του, πως βρίσκεσαι στην Αρχαία Ολυμπία, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ο απτός περίγυρός τους και επιμέρους χώροι τους βρίσκονται ενώπιόν σου. Μεταξύ άλλων, σε αντικρίζουν «το κεφάλι του δαφνοστεφανωμένου Δία», η «προσωποποίηση του αγώνα». Συνειδητοποιείς την ανάγκη τέλεσης οργανωμένης αθλητικής προσπάθειας στην αρχαιότητα και μέσω παραστάσεων, όπως αυτές «των ακροβασιών πάνω σε ταύρους ονόματι ταυροκαθάψια», της αναφοράς από τον Ομηρο στους «Αγώνες των Φαιάκων προς τιμήν του Οδυσσέα», αθλητικών αγώνων όπως τα «Πύθια» με επιβράβευση «στεφάνι από δάφνη», τα «Ισθμια», τα «Νέμεα», εκεί, όπως είδαμε, οι νικητές επιδείκνυαν το «στεφάνι από άγριο σέλινο» και βέβαια τα… εκσυγχρονισμένα «Παναθήναια» – πρόλογο του σημερινού επαγγελματικού αντίτιμου της συμμετοχής: «Χρυσό και αργυρό» υπέγραφε τις νίκες.

Αψίδα σε οδηγεί από την τέταρτη στην πέμπτη αίθουσα του μουσείου, ενώπιόν σου η υπόμνηση του Πίνδαρου, πως «όταν μοχθείς για τον σκοπό σου, η νίκη λησμονεί την κούραση» απαντά – αποσαφηνίζει και καθημερινές αναστολές σου. Σε λίγο θα φτάσεις ενώπιον των ολυμπιακών μεταλλίων του (1968, 1972), που δώρισε στον χώρο ο Πέτρος Γαλακτόπουλος, επίσης σε προσωπικά είδη άλλων αθλητών που έκαναν πράξη τον αυτοσκοπό της συμμετοχής σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Νωρίτερα, αν είσαι γυναίκα, θα πάψεις να… δυσφορείς για την αποκλειστική συμμετοχή ανδρών ώς τότε, με την υπόμνηση, παρόντων εκθεμάτων όπως παντού στον χώρο, πως τα «Ηραία» ήταν οι μοναδικοί αγώνες γυναικών αθλητριών, αλλά ίσως… ενοχληθείς και πάλι από την υποσημείωση «για ανύπαντρα κορίτσια». Οποιος κι αν είσαι, σίγουρα, σκεπτόμενος σχετικές υποσχέσεις της ίδιας εποχής και τα αναρίθμητα, ρημαγμένα σήμερα, ολυμπιακά έργα, θα κουνήσεις με νόημα το κεφάλι, όταν φθάσεις στην αίθουσα «2004». Η συγκίνηση – σπονδή που έχει προηγηθεί, σε κατευνάζει!