ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Σπύρος Τσάμης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

O τόνος της φωνής της μας απέδειξε πως η 30χρονη Χριστίνα Αλβερτσιάν σκίρτησε στο άκουσμα της αναγνώρισης ως «γενοκτονίας» της αιματηρής επιβολής των Tούρκων επί των Aρμενίων. Κόρη Αρμένιου πατέρα, Ελληνίδας μητέρας, κάτοικος Θεσσαλονίκης από τριών ετών, η άλτρια του τριπλού, λες και είχε διαισθανθεί την ιστορική εξέλιξη-αίτημα της Αρμενίας. Λίγες ημέρες πριν ο Τζο Μπάιντεν καθορίσει με την ιστορικά ακριβή διατύπωση την εθνοκάθαρση του 1915, η ίδια είχε βρεθεί στο «Γερεβάν» (όπως, αρμένικα, προφέρει η ίδια το Ερεβάν). Εχει πλέον στα χέρια της το αρμενικό διαβατήριο. Εχει προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, θα αγωνιστεί με το εθνόσημο της Αρμενίας. Δικαίωμά της, έχει προέλευση με δύο ρίζες.

• Δύσκολη απόφαση;

Οχι, ρεαλιστική. Αποφάσισα να ενταχθώ στην ομάδα της Αρμενίας επειδή η Ελλάδα, ευρισκόμενη ως κράτος σε δυσκολότερη οικονομική θέση από την Αρμενία, δεν μπορεί να μου δώσει τις καλές προϋποθέσεις που, αντίθετα, μου δίνει η άλλη πατρίδα μου για να προετοιμαστώ όπως πρέπει ενόψει Τόκιο. Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος. Το 2018 ως Ελληνίδα μετείχα στους Μεσογειακούς της Ισπανίας, από τότε δεν έχω αγωνιστεί πάλι, η απραξία ήταν αναγκαία για να πάρω το διαβατήριο της Αρμενίας. Προπονούμαι εντατικά στη Θεσσαλονίκη με τον κ. Δημητριάδη, θα ακολουθήσουν προπονήσεις και αγώνες στο εξωτερικό τον Ιούνιο. Ανεβάζω ρυθμούς.

• Είσαι έτοιμη να σου… προσάψουμε εθνική μειοδοσία;

Δεν υπάρχει λόγος. Τυπικά στο Τόκιο θα είμαι με την Αρμενία, με το μυαλό και την καρδιά θα εκπροσωπώ δύο χώρες επειδή δεν ξεχνώ πόσα μου έχει προσφέρει η Ελλάδα από παιδί. Οταν σου προτείνει να ενταχθείς στη Αρμενία προσωπικότητα του παγκόσμιου αθλητισμού όπως ο Εμιγιάν είναι τιμή.

Αλήθεια λέει. Ο Ρόμπερτ Εμιγιάν, τώρα πρόεδρος στην Ομοσπονδία Στίβου της Αρμενίας, ήταν, ως άλτης του μήκους, κεντρική φυσιογνωμία στην εποχή της Σοβιετικής Ενωσης. Δεν πάνε πολλές μέρες που βρέθηκε στην Αρμενία:

«Περιπέτεια! Αρχικά στην Κωνσταντινούπολη, μετά στη Βηρυτό, μετά στο Γερεβάν, 14 ώρες ταξίδι λόγω των περιορισμών της πανδημίας. Στις 2 Απριλίου πήρα στα χέρια μου τα αρμένικο διαβατήριο, αυτή ήταν η όμορφη στιγμή, υπήρχαν και άσχημες εικόνες. Είδα πολλά μνήματα παιδιών και ενηλίκων από τον πόλεμο του Νοεμβρίου με το Αζερμπαϊτζάν, ουσιαστικά πόλεμος με την Τουρκία που ενίσχυε τους Αζέρους. Η Γενοκτονία του 1915, ο πρόσφατος πόλεμος… Οι Αρμένιοι είναι λαός που πάλεψε σκληρά για να έχει πατρίδα. Ακουσα πάλι εκεί προ ημερών να συζητούν για την ανάγκη διεθνούς αναγνώρισης της σφαγής από την Τουρκία, από μικρή θυμάμαι Αρμένιους συγγενείς μου να ζητούν “πρέπει να ειπωθεί επίσημα η αλήθεια ώστε να δικαιωθεί η προσφορά αίματος τόσων ψυχών”. Γονείς και παππούδες στην Αρμενία λένε συχνά “η ζωή είναι ένας πόλεμος”, ακριβώς επειδή πολεμούσαν συνέχεια για να υπάρξουν. Με την Τουρκία μόνιμο εχθρό».

Δεν τη ρωτήσαμε το παραμικρό αμέσως μετά. Νιώθαμε τον καλπασμό της σκέψης της, τη δυναμική των λέξεων που ακολούθησαν πηγαία:

«Δεν θα γυρίσουν οι νεκροί του 1915, ούτε αυτοί του Νοεμβρίου, όμως με την αναγνώριση της γενοκτονίας ησύχασε λίγο η καρδιά μας» άκουσα να λένε τώρα, μετά την ομιλία Μπάιντεν, Αρμένιοι πολίτες κάθε ηλικίας. Ακούς παιδιά στην Αρμενία να μιλούν για το ίδιο θέμα με πολιτική ωριμότητα που σε εκπλήσσει. Από την ημέρα της αναγνώρισης μέχρι τώρα, τα αρμενικά μέσα ενημέρωσης και ο απλός κόσμος συμφωνούν, ικανοποιημένοι πλέον, πως «ήταν ακατανόητη η ικανότητα της Τουρκίας να ξεφεύγει από τη διεθνή κατακραυγή για τη σφαγή του 1915».

Αντίθετα, ακατανόητη δεν είναι η τωρινή διάσταση που λαμβάνει η ικανοποίησή τους, παλιότερα ο θρήνος και η απαίτηση για ηθική δικαίωση:

«Λαός με βαθιά παράδοση, ξεχωριστά ήθη, έθιμα και συνήθειες. Η ιδιοσυγκρασία των Αρμενίων τα διατηρεί αναλλοίωτα μέχρι σήμερα και όλα τους συνδυάζονται με τις εμπειρίες του λαού, δίνουν ξεχωριστή μορφή στο δάκρυ ή στο γέλιο των Αρμενίων. Τηρούν ευλαβικά τις παραδόσεις τους».