«Αν είχα τα λεφτά, θα τα έδινα εγώ»

Μας μίλησε για τον Παναθηναϊκό του όπως κάρφωνε όταν έπαιζε βόλεϊ με το «τριφύλλι». Αν δεν ήταν ο «παλιός βαζέλας» Τεντζέρης, ότι μας είπε για τον παράγοντα «με τις εξουσίες Μαρινάκη» θα προκαλούσε, σήμερα κιόλας, όσους άλλοτε τον αποθέωναν…

Τα λόγια του; Δυνατά σαν τα γνωστά καρφιά του που γεννούσαν αντίλαλο όταν έπαιζε βόλεϊ. Χωρίς περιστροφές, ο Τάσος Τεντζέρης, «παλιός βαζέλας» όπως αυτοπροσδιορίζεται, κάνει, μέσω της «Εφ.Συν» παρέμβαση για τις «πρωτόγνωρες μέρες» του Παναθηναϊκού. Της ομάδας ποδοσφαίρου που μάχεται για επιβίωση. Συνολικά της αθλητικής κυψέλης με το «τριφύλλι». Με εξαίρεση τη δημιουργική αυτοδιάθεση του μπάσκετ η περίοδος ισχνών αγελάδων είναι κοινή για τα υπόλοιπα τμήματα του συλλόγου.

Ρεαλιστής. Χωρίς η προσαρμογή του στην πραγματικότητα να αναιρεί την, εύλογη στην περίπτωσή του, συναισθηματική φόρτιση στη διατύπωση.

«Κατ’ αρχήν πριν πούμε οτιδήποτε άλλο, νιώθω την ανάγκη να τονίσω πως η λύση που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός, γενικά ως αθλητική οικογένεια όπως πάντα υπήρξε, οφείλει να είναι τέτοια που θα του επιτρέψει όχι μόνο να μην υποβιβαστεί το ποδόσφαιρο, άκου να υποβιβαστεί, πόσο άσχημα ακούγεται, αλλά να του δώσει ευκαιρία να βρει νέο δρόμο. Δεν τα παρουσιάζω τραγικά τα πράγματα. Είναι μόνα τους τραγικά! Γιατί το λέω αυτό; Μα, η τωρινή περίοδος, με την υπόθεση Βέμερ και όσα ακόμη απειλούν τον Παναθηναϊκό, επαναλαμβάνω, συνολικά τον Παναθηναϊκό και όχι μόνο την ομάδα του ποδοσφαίρου, είναι μια ακόμη δύσκολη περίοδος τα τελευταία χρόνια.

»Σ’ αυτή τη περίοδο, υπήρχαν αναλαμπές, διακρίσεις, λίγες ακόμη και του ποδοσφαίρου, βεβαίως το μπάσκετ κρατούσε πιο συχνά το όνομα «Παναθηναϊκός» ψηλά, αλλά είτε μας αρέσει, είτε όχι όλων μας, το ποδόσφαιρο, παγκοσμίως, έχει άλλη αίγλη και σ’ αυτή την περίοδο η κρίση στο ποδόσφαιρο επηρέαζε, συνολικά, την εικόνα του Παναθηναϊκού.

»Μακάρι, έστω και τελευταία στιγμή λοιπόν, να βρεθεί λύση, όχι μόνο για το τραγικό ενδεχόμενο του υποβιβασμού στο ποδόσφαιρο αλλά για να ξημερώσει νέα ημέρα συνολικά, στην ομάδα. Αλλιώς κινδυνεύει ο Παναθηναϊκός, κι αυτό επειδή είναι πολλά τα χρόνια της κρίσης που περνάει, να επηρεαστεί το κάρμα, η ιστορική ιδιοσυγκρασία του ως σύλλογος, αυτή η περηφάνια, το κύρος που είχε από τότε που ιδρύθηκε ώς τώρα…».

• Εύστοχη ανάλυση της κρίσης από άλλοτε παίκτη του βόλεϊ. Αλήθεια συγκινούν τέτοια λόγια επιχειρηματίες-παράγοντες κάθε επιπέδου, από τους πολλούς που, εδώ και πολλά χρόνια, εμφανίστηκαν ως… ναυαγοσώστες του Παναθηναϊκού αλλά ουσιαστικά, όπως αποδεικνύει η τωρινή απειλή, έκαναν μια… τρύπα στο νερό;

Αν τους είχα όλους όσοι εμφανίστηκαν σωτήρες τα τελευταία χρόνια μπροστά μου θα τους θύμιζα πως σε καλές εποχές χρησιμοποίησαν τον Παναθηναϊκό για να ακουστεί τ’ όνομά τους, να προσθέσουν κύρος στη δημόσια παρουσία τους, άλλοι για να στηρίξουν τις επιχειρήσεις τους. Θα τους έλεγα τώρα πως «όλοι, όχι όλοι σας αλλά όλοι μας, χρωστάμε στο Παναθηναϊκό και ο Παναθηναϊκός δεν… χρωστάει τίποτα σ’ εμάς!».

Να γιατί δεν έπρεπε να έχει φτάσει η ομάδα σ’ αυτή τη δύσκολη θέση. Λέω «η ομάδα» και εννοώ συνολικά την ομάδα, επειδή, αν εξαιρέσεις το μπάσκετ που είχε δικό του διοικητικό καθεστώς, η κρίση στο ποδόσφαιρο επηρέασε και τα υπόλοιπα τμήματα του Ερασιτέχνη. Χρόνια τώρα, όχι μόνο στο βόλεϊ αλλά και στα υπόλοιπα τμήματα, φτάσαμε στα όρια μας. Κι αν, όπως ευχόμαστε, βρεθεί λύση στο ποδόσφαιρο, αυτή θα συμπαρασύρει σε καλύτερο δρόμο και τα υπόλοιπα τμήματα.

Πολλά χρόνια τώρα, η λειτουργία τους, με ανασφάλεια, αβεβαιότητα, ακόμη και ελλείψεις σε αθλητικό υλικό, όπως το λέω, δεν θυμίζει Παναθηναϊκό, αυτό που σημαίνει η λέξη «Παναθηναϊκός». Δεν είναι… σοφία, είναι νόμος πως η λύση στο ποδόσφαιρο θα συμπαρασύρει σε καλό δρόμο και τα τμήματα του Ερασιτέχνη.

• Η ώριμη σκέψη οπαδού του Παναθηναϊκού υπαγορεύει πως η απουσία λύσης εδώ και πολλά χρόνια παρά την εμφάνιση πολλά υποσχόμενων… σωτήρων, είναι και προάγγελος αδυναμίας στην τωρινή περίοδο. Οσο κι αν οφείλει να περιμένει ώστε να δει τι θα συμβεί και με τον πολλά υποσχόμενο Ταϊλανδό επιχειρηματία.

Μακάρι η τελευταία περίπτωση να σημαίνει και απομάκρυνση του Παναθηναϊκού από το αδιέξοδο, αλλά εξαιτίας όσων έχει δει τα τελευταία χρόνια ο φίλος του Παναθηναϊκού έχει κάθε δίκιο να κρατά μικρό καλάθι. Προς το παρόν βλέπει ότι η «Παναθηναϊκή Συμμαχία», κάθε είδους… συμμαχία ή ατομική πρωτοβουλία όλα αυτά τα χρόνια δεν προχώρησε για να βγει ο σύλλογος από τη δύσκολη θέση.

Αρα ο κόσμος του Παναθηναϊκού όσο κι αν δεν του αρέσει όταν το πρωτοακούει, οφείλει να καταλάβει πως ο Παναθηναϊκός χρειάζεται ώστε να ανακάμψει έναν επικεφαλής διοίκησης τύπου Μαρινάκη! Ξέρω τι λέω, όσο κι αν δεν αρέσει και σ’ εμένα αυτό που μόλις είπα. Χρειαζόμαστε κάποιον, δηλαδή, που να έχει συγκεντρωμένες τις εξουσίες της ομάδας πάνω του, βεβαίως με μια ομάδα κατάλληλων συνεργατών γύρω του.

Αλλά πριν από αυτά, είτε αναφερόμαστε στον Ταϊλανδό που τώρα εμφανίστηκε ή, σε άλλον επιχειρηματία, ο ρεαλισμός θέτει το ερώτημα «τι θέλει ο νέος επενδυτής για να ενδιαφερθεί;». Η απάντηση είναι «επενδυτικές, επιχειρηματικές προϋποθέσεις επειδή πριν και μετά από υπεύθυνος του συλλόγου είναι και επιχειρηματίας». Αυτό τι σημαίνει;

Οτι όσο κι αν η Λεωφόρος σημαίνει πολλά για όλους μας θα πρέπει να ευχόμαστε να προχωρήσουν ιδέες όπως του Γιαννακόπουλου για τις εγκαταστάσεις και τον ευρύτερο χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου. Επιχειρηματική προϋπόθεση είναι αυτή ώστε να λειτουργήσει και ως κίνητρο για το ενδιαφέρον σοβαρού επιχειρηματία, ώστε, συνολικά, να βρεθεί λύση για τον αθλητικό οργανισμό του Παναθηναϊκού.

• Ετσι ώστε, μεταξύ άλλων, να μη χρειαστεί πάλι η ομάδα βόλεϊ να αποφύγει τον υποβιβασμό της στο κρίσιμο παιχνίδι όπως προ ημερών.

Ναι, αλλά πριν μιλήσουμε για το βόλεϊ που κι εγώ υπηρέτησα και επειδή το παρελθόν διδάσκει, προτείνω στους φίλους του Παναθηναϊκού να ψάξουν και να βρουν πώς, την προηγούμενη δεκαετία, δημιουργήθηκε το χρέος στον Ερασιτέχνη Παναθηναϊκό επί θητείας Κίτσιου.

Να μάθουν την απάντηση στο ερώτημα «πώς δημιουργήθηκε το χρέος;», αλλά και να σκεφτούν πως το χρέος του Παναθηναϊκού ήταν πέντε εκατομμύρια ευρώ. Τόσο ήταν και το χρέος του Ολυμπιακού. Και φέρνω παράδειγμα πάλι τον Ολυμπιακό επειδή μπόρεσε και το κάλυψε, έτσι ώστε να φτάσει σήμερα η γυναικεία ομάδα του στο βόλεϊ να έχει τέτοιες διαδοχικές επιτυχίες ενώ η, άλλοτε μεγάλη, γυναικεία ομάδα του Παναθηναϊκού να έχει σβήσει από τον χάρτη.

Και η ανδρική ομάδα να αποφεύγει την τελευταία στιγμή τον υποβιβασμό… Οι παίκτες του βόλεϊ και ο Ανδρεόπουλος μοιάζουν με τους παίκτες του ποδοσφαίρου και τον Ουζουνίδη. Τα ίδια πέρασαν φέτος. Και οι μεν και οι δε αξίζουν «μπράβο».

• Οι ίδιοι σας… απαντούν «μιλάς έτσι Τεντζέρη, επειδή δεν χρειάζεται να βάλεις το χέρι στην τσέπη όπως εμείς».

Μακάρι να είχα την οικονομική δυνατότητα να βγάλω εγώ τον Παναθηναϊκό από τη δύσκολη θέση. Θα το έκανα. Το ίδιο θα έκαναν και άλλοι παλιοί παίκτες όλων των τμημάτων και φίλοι μου. Να ρωτήσω κάτι: Δικαίωμα να μιλάει όπως εγώ έχει μόνο όποιος διαθέτει πολλά χρήματα και όχι κάποιος που ίδρωνε, με αγάπη για την ομάδα, τη φανέλα για πολλά χρόνια;

Η παρουσία μου στο γήπεδο μού δίνει αυτό το δικαίωμα και ούτως ή άλλως την αγωνία για τον Παναθηναϊκό που αγαπώ βγάζω και δεν προσβάλω κανέναν! Ανθρωποι, πόσο μάλλον αθλητές του συλλόγου, που είχαν, έχουν και θα έχουν πάντα προσωπική σχέση με τον Παναθηναϊκό όπως εγώ, δεν έχουν μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να μιλούν για την αθλητική οικογένειά τους.