Στο λεωφορείο, ο κύριος απαντά σε ερώτηση κοπέλας που συνοδεύει και της εξηγεί, με λόγια απλά, τι ήταν τα Ιουλιανά και η αποστασία του 1965. Τότε συνειδητοποίησα πως από τότε πέρασαν πενήντα χρόνια∙ μισός αιώνας!
Από μέσα μου έδωσα συγχαρητήρια στην κοπέλα –ήταν-δεν ήταν εικοσάχρονη– που ενδιαφερόταν για τόσο σημαντικό, συγχρόνως όμως και τόσο… μακρινό, ιστορικό γεγονός.
Ο Νοέμβριος είναι για τον τόπο ο μήνας του Πολυτεχνείου. Το οποίο τιμάται και αναλόγως, επισήμως και εν συνειδήσει, κυρίως ως εξέγερση, εσαεί, των νέων∙ οι νέοι ξεσηκώνονται, είναι στη φύση τους, αλλιώς δεν θα ήταν νέοι.
Ετσι ξεσηκώθηκαν και τέσσερις νέοι, δεκαεξάρηδες, πριν από σαράντα δύο χρόνια, τότε που η Ιστορία πιάνει τα ανεξίτηλα μελάνια και γράφει στις σελίδες, αλλά και στο περιθώριο των σελίδων, στη σκιά. Γιατί Ιστορία μόνο με προβολείς δεν είναι Ιστορία, είναι… αποστειρωμένος επίδεσμος.
Φίλοι, κολλητοί, συμμαθητές τότε στο Λύκειο της Ελάτειας, οι τέσσερις νέοι (ας τους βαφτίσουμε, για το… γνήσιο της υπογραφής: Κώστας, Λάκης, Νίκος, Χρήστος)· τριήμερο 28ης Οκτωβρίου 1973, κλειστά σχολεία, αποφάσισαν, σαν νέοι που κόχλαζε το αίμα τους (και τότε κόχλαζε πολύ το αίμα των νέων∙ το Πολυτεχνείο δεν ήταν ουρανοκατέβατο!), να βγουν να διασκεδάσουν… σαν άντρες.
Επέλεξαν την απόμακρη ταβέρνα της κωμόπολης, την «εξοχική», να νιώθουν πιο ελεύθεροι, φόρεσαν κουστουμιές και… ατύχησαν. Αγίου Δημητρίου και είχε κλείσει το κατάστημα για πάρτη του κάποιος Δημήτρης, που… έτυχε να είναι ο διοικητής του τοπικού σταθμού χωροφυλακής∙ προσκεκλημένοι το σύμπαν των χωροφυλάκων της περιοχής, οικογενειακώς.
Κάτι πήγαν να ψελλίσουν σε τραγούδι τα τέσσερα φιλαράκια, κάτι να σηκωθούν για μια στροφή… Αγρυπνο το μάτι της τάξεως: απόψε εμείς κερνάμε (αν πλήρωσαν και λογαριασμό, πράγμα απίθανο!), εμείς τραγουδάμε, εμείς χορεύουμε…
Τα μαζέψανε τα παιδιά, σκασμένα, γύρισαν στην, έρημη πια, Ελάτεια, κάθισαν στην πλατεία, βρίσανε όσο γουστάρανε, κι αφού εκτονώθηκαν, το γυρίσανε στην πλάκα. Νέοι ήταν! Πάνω στην πλάκα, κάποιος είχε έμπνευση: Μας τη σπάσανε που μας τη σπάσανε (χωροφύλακες, νόμος, εξουσία…), δεν τους τη σπάμε κι εμείς; Ιδέα μεγαλοφυής!
Αντικατέστησαν, άλλες στη θέση άλλων, τις ταμπέλες των καταστημάτων της Ελάτειας! Ολες! Τρεις ώρες, αθέατοι, διασκέδαζαν αλλάζοντας την επαγγελματική… μόστρα την κωμόπολης.
Και με χιούμορ: Την ταμπέλα του παντοπώλη, που ήταν πανάκριβος, την κρέμασαν στο… φαρμακείο και του φαρμακείου στο παντοπωλείο. Την ταμπέλα του… Δημαρχείου την… ανάρτησαν στο σπίτι σαλεμένου που καιγόταν να γίνει δήμαρχος. Γλίτωσε μόνο η ταμπέλα του… σταθμού χωροφυλακής, γιατί χρειαζόταν σκάλα!
Την άλλη μέρα οι Ελατιείς, φανερά ευχαριστημένοι οι περισσότεροι, έτριβαν τα μάτια τους και ο ενωμοτάρχης τραβούσε τα μαλλιά του. Αποφάσισε –έτσι του κάπνισε– πως… δεν γεννάται αμφιβολία, είναι κομμουνιστικό σχέδιο: κομμουνιστές από τα γύρω χωριά συνωμότησαν να συκοφαντήσουν την πόλη!
Ετοιμος να τηλεφωνήσει, στα κεντρικά, στη Λαμία, να στείλει τη σήμανση… Τον απέτρεψε ο ψύχραιμος και μάλλον συνετός χωροφύλακας: «Τι πάτε να κάνετε, κύριε ενωμοτάρχα! Να μάθουν στο αρχηγείο ότι αφήσαμε όλη νύχτα την πόλη αφύλαχτη;»…
-320x213.jpg)
