Επιτέλους τέλος ( ; ) o πρωθυπουργός της Ουγγαρίας

Ο Βίκτωρ Ορμπαν, που τόσο πολύ του αρέσουν οι «ανελεύθερες Δημοκρατίες», σε λίγο καιρό μάλλον θα πάψει να κοσμεί με την παρουσία του το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ), τον κορμό της ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς.

Θα κινηθεί προς τον φυσικό του χώρο, την Ακροδεξιά, ελπίζοντας πως μετά τις ευρωεκλογές του Μαΐου μαζί με τον Ιταλό Σαλβίνι, ουκ ολίγους ανατολικούς, κάποιους Βέλγους και Γερμανούς, την Κύπρια Θεοφάνους και (φευ, γιατί όχι) τον συνοδοιπόρο της τέως χρυσαυγίτη, στρατηγό ευρωβουλευτή Συναδινό, θα κατορθώσουν να συγκροτήσουν μια αναγνωρισμένη από τον κανονισμό της Ευρωβουλής πολιτική ομάδα.

Μια πολιτική ομάδα της οποίας ο κορμός θα είναι η κυβερνώσα Ακροδεξιά της Ευρώπης και πάσης φύσεως εθνικιστές. Τυπικά η απόφαση για τον εξοστρακισμό του Ορμπαν από το ΕΛΚ, την οποία πρότεινε μεταξύ άλλων και η Ν.Δ., θα μπορούσε να υιοθετηθεί σε ειδική συνεδρίαση προγραμματισμένη για τις 20 Μαρτίου.

Ουσιαστικά όμως η απόφαση έχει ληφθεί και την έλαβε ο ίδιος ο Ορμπαν, αποφασίζοντας προ ημερών να επιτεθεί δριμύτατα στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, αρχής γενομένης από τον Γιούνκερ προσωπικά. Από εκείνη τη στιγμή και μετά γνώριζε πως η πόρτα της εξόδου από το ΕΛΚ ήταν πλέον ορθάνοιχτη.

Η επιλογή του Ορμπαν να θέσει εαυτόν εκτός ΕΛΚ σε αυτή την πολιτική συγκυρία δεν είναι άνευ σημασίας. Γνωρίζει πως οι συζητήσεις για το αν θα πρέπει να διαγραφεί το κόμμα του ή να ανασταλεί η ιδιότητα του μέλους θα προκαλέσουν τριβές στο εσωτερικό του ΕΛΚ, ενώ οι ευρωεκλογές επίκεινται. Οι Γάλλοι Ρεπουμπλικανοί και οι Ισπανοί του Λαϊκού Κόμματος δεν συνυπέγραψαν την πρόταση εξοστρακισμού του Ορμπαν και δεν είναι βέβαιο τι θα πράξουν στις 20 Μαρτίου.

Από την άλλη ωστόσο η αποβολή Ορμπαν ήταν ίσως ο μόνος δρόμος που απέμενε στο ΕΛΚ για να συνεχίσει να είναι αυτό που τα μέλη του πιστεύουν και υποστηρίζουν, δηλαδή «η καρδιά της Ευρώπης».

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως παρά την αναμενόμενη άνοδο της Ακροδεξιάς σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ο αριθμός των ευρωβουλευτών της δεν θα είναι τόσο σημαντικός ώστε μαζί με τους ευρωβουλευτές του ΕΛΚ να έχουν την απόλυτη πλειοψηφία στην Ευρωβουλή του 2019.

Τούτου δοθέντος οι ιθύνοντες του ΕΛΚ, των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών συμπεριλαμβανομένων, γνωρίζουν πως για να λάβουν μέρος (και μερίδιο) στη διανομή των σημαντικών πόστων της επόμενης Ευρωβουλής θα πρέπει να συνεννοηθούν με τις δυνάμεις που βρίσκονται στα αριστερά τους και όχι στα δεξιά τους. Και η θυσία του Ορμπαν είναι εν προκειμένω αναγκαία.

Το μείζον ερώτημα ωστόσο είναι το αν η θυσία Ορμπαν θα αποδειχτεί και ικανή για να ανοίξει ο δρόμος της συνεννόησης μετά τις ευρωεκλογές των πολιτικών δυνάμεων που εξακολουθούν να πιστεύουν στην ενωμένη Ευρώπη.

Η απάντηση θα δοθεί σε λίγους μήνες από τις κάλπες και θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την πολιτική βούληση νικητών (όπως του ΕΛΚ) και ηττημένων (όπως οι Σοσιαλιστές) να προβούν σε υποχωρήσεις που εκ πρώτης όψεως δεν τους είναι επιθυμητές. Στο μεταξύ η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά θα ετοιμάζεται για τη ρεβάνς του 2024.