Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι πήρε και πάλι τον ρόλο του στα σοβαρά. Περιμένει να μάθει αν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θα του επιτρέψει να θέσει υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές της ερχόμενης άνοιξης ή αν θα επιβεβαιώσει την απαγόρευση του εκλέγεσθαι, που προβλέπει η ιταλική νομοθεσία, εξαιτίας της οριστικής καταδίκης του για φορολογική απάτη.
Στο μεταξύ, όμως, ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός συνεχίζει να δίνει συνεντεύξεις και να εμφανίζεται σε δεκάδες συγκεντρώσεις. Μαθαίνουμε, πάντως, ότι αν δεν καταφέρει να είναι υποψήφιος στις εκλογές, έχει ήδη εντοπίσει τον ιδανικότερο -κατά την άποψή του- μελλοντικό πρωθυπουργό.
Οπως δήλωσε σε εκπομπή της δημόσιας τηλεόρασης Rai, o Σίλβιο πιστεύει ότι στις υποχρεώσεις του αξιώματος αυτού θα μπορούσε να ανταποκριθεί ιδανικά ένας στρατιωτικός, και πιο συγκεκριμένα ο πρώην αρχηγός του σώματος των καραμπινιέρων, Λεονάρντο Γκαλιτέλι.
«Πρόκειται για ένα από τα ικανότερα στελέχη της ηγεσίας των καραμπινιέρων», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ιταλός δισεκατομμυριούχος και πολιτικός. Ο Γκαλιτέλι, 69 ετών, διετέλεσε αρχηγός του στρατιωτικού αυτού σώματος από το 2009 μέχρι το 2015 και στη συνέχεια, όταν συνταξιοδοτήθηκε λόγω ορίου ηλικίας, ανέλαβε επικεφαλής της ιταλικής υπηρεσίας κατά του ντόπινγκ.
Οι σχολιαστές υπογραμμίζουν ότι χαίρει εκτίμησης τόσο στον προοδευτικό όσο και στον συντηρητικό χώρο και ότι σύμφωνα με πολλές ενδείξεις ήταν ο πιο αγαπητός αρχηγός στην ιστορία των καραμπινιέρων. Ολα σημαντικά και οπωσδήποτε θετικά στοιχεία.
Αλλά υπάρχουν, φυσικά, πάρα πολλές ενστάσεις και κριτικές. Ας πούμε, το να ακούς να προτείνεται ένας στρατιωτικός, ένας απόστρατος στρατηγός για τη θέση του πρωθυπουργού, προκαλεί μεγάλη αίσθηση -έως και ρίγος-, ανεξάρτητα από τις ικανότητες και τα προσόντα του υποψήφιου.
«Σκοτεινό» παρελθόν
Δεν λείπουν βέβαια και κάποια παλαιότερα αλλά και πρόσφατα παραδείγματα (και στη χώρα μας) πολιτικών τα οποία θα μπορούσαν να διαψεύσουν τις υπερβολικές, ίσως, αυτές ανησυχίες. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ιταλία είναι (και) η χώρα των «εκτροχιασμένων μυστικών υπηρεσιών», που με συγκάλυψη μέρους των κρατικών μηχανισμών, στη δεκαετία του ‘70, στήριξαν την άκρα Δεξιά.
Οπως και η χώρα της παράνομης όσο και επικίνδυνης μασονικής στοάς «P 2», στην οποία είχε γραφτεί και ο «μίστερ τιβί». Ο Μπερλουσκόνι, φυσικά, δεν σχεδιάζει κάποιο πραξικόπημα. Με την κίνησή του αυτή επιχειρεί να απαντήσει στους τόνους και την επικοινωνιακή στρατηγική του Μπέπε Γκρίλο και των Πέντε Αστέρων, που οφείλουν μέρος της επιτυχίας τους στο αφήγημα ενός «ισχυρού ανδρός» ο οποίος καθοδηγεί το πλήθος.
Παράλληλα, ο αρχηγός της Φόρτσα Ιτάλια διαπίστωσε ότι και στην Κεντροαριστερά οι αναφορές στο όλο αυτό μοντέλο, τελευταία, έχουν μεγάλη πέραση. Δεν είναι τυχαίο ότι ο νυν κεντροαριστερός υπουργός Εσωτερικών Μάρκο Μινίτι (ο οποίος μείωσε τα μεταναστευτικά ρεύματα από τη Λιβύη υπογράφοντας σειρά συμφωνιών) είναι το μέλος του υπουργικού συμβουλίου με τα υψηλότερα ποσοστά δημοτικότητας στα γκάλοπ.
Ολοι γνωρίζουμε, βεβαίως, πως όταν προτείνεις ένα πρόσωπο για πρωθυπουργό τέσσερις μήνες πριν από τις εκλογές, αυτό έχει ελάχιστες πιθανότητες να αναλάβει, όντως, τη διακυβέρνηση της χώρας. Ο Γκαλιτέλι δεν απάντησε ακόμη στην πρόταση, αλλά φρόντισε να τοποθετηθεί επί του θέματος ο γραμματέας της Λέγκα, Ματέο Σαλβίνι, σύμμαχος του Σίλβιο στη συντηρητική συμμαχία.
«Σήμερα βγήκε είδηση», σχολίασε σε ειρωνικό τόνο ο επικεφαλής της Λέγκα. Θα δούμε τι άλλο θα σκαρφιστεί, μέχρι τον Μάρτιο, ο Ιταλός μεγιστάνας. Πάντως, αν δεν περάσει η πρόταση Γκαλιτέλι, μπορεί πάντα να ποντάρει στην αιώνια υπόσχεσή του για αύξηση των κατώτερων συντάξεων στα χίλια ευρώ…
