Προσωπικοί και… εθνικοί λόγοι (βλ. Καστελόριζο) με έχουν ωθήσει τα τελευταία χρόνια να «φοβάμαι» τους χειμώνες. Μόλις πιάσουν τα «δυνατά κρύα», κατεβάζω το παλιό πικάπ από τα πάνω ράφια και ψάχνω στα βινίλια. Στο γράμμα «Σ». Σαββόπουλος. Διονύσης Σαββόπουλος. Εκείνο τον δίσκο της Lyra, με το εξώφυλλο ζωγραφιά -σε παλ χρώματα- και τον τίτλο «Τραπεζάκια έξω». Πλευρά Β. Στο 4…
Τον χειμώνα ετούτο
άμα τον πηδήσαμε
Γι’ άλλα δέκα χρόνια
άιντε καθαρίσαμε
Κόμμα και ρετσίνα
κι άσματα επινίκια
Είμαι δεκαεξάρης
σας γαμώ τα Λύκεια
Δεν είμαι Πασόκα
δεν είμαι ούτε ΚΚΕ
Βρε είμαι ό,τι είμαι
κι ό,τι τραγουδώ για σε
Οι μειοψηφίες
τάγματα ξυπόλητα
σκαρφαλώνουν μέσα
σε σκοτάδια απόλυτα
Μπήκαμε σε μια χρονιά – σταθμό της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Αυτό είναι προσωπική εκτίμηση. Δεν ξέρω αν θα ‘ναι σαν το 1914, τον πρώτο εθνικό διχασμό, ή σαν το 1944, όταν τελείωσε ο πόλεμος και «πήραμε τα βουνά» να πολεμήσουμε τα αδέλφια μεταξύ μας! Ισως να είναι όπως το 1974, χρονιά που «γεννήθηκε» η Μεταπολίτευση. Σίγουρα, όμως, δεν θα ‘ναι όπως το 2004 που ζούσαμε όλοι «με την τρελή χαρά».
Καλού-κακού ας ψάλουμε τώρα όλοι μαζί το κοντάκιο του Ακάθιστου Υμνου. Σε όλες τις δύσκολες στιγμές του έθνους μας η Κυρά ήταν Παρούσα. Κάτι μου λέει ότι θα χρειαστούμε τη βοήθειά Της. Οσονούπω…
Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια,
Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια,
Αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε.
Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,
Εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον.
Ινα κράζω σοι· Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε
