Για να νικήσεις τα νησιά Φερόε δεν χρειάζεται να έχεις προπονητή. Με όποιο σύστημα, με όποια τακτική, με όποιους παίκτες, δεν υπάρχει περίπτωση να μην το πάρεις το ματς. Ο Δέλλας να έπαιζε δεξιός εξτρέμ την Παρασκευή, ένα γκολ θα το έβαζε. Μιλάμε για μια περιοχή 50 χιλιάδων κατοίκων, όπου όποιος γουστάρει να παίζει μπάλα και είναι «καλός», γίνεται αυτόματα διεθνής!
Για να χάσει λοιπόν η Ελλάδα έπρεπε να προσπαθήσει. Και στο τέλος τα κατάφερε! Δεν χρειαζόταν δηλαδή καν ο Ρανιέρι για να τη διαλύσει μέσα σε δυόμισι μήνες, όπως τον κατηγορούν.
Ηταν περισσότερο από φανερό αυτό που γινόταν στο «Καραϊσκάκη». Οι παίκτες δεν έτρεχαν. Ούτε καν προσπαθούσαν. Απλά έκαναν τον… τροχονόμο στην μπάλα που περνούσε από μπροστά τους. Γλιστρούσαν σχεδόν πάντα την κρίσιμη στιγμή. Αφηναν τους απέναντι ψαράδες να τους κάνουν γιογιό και κομπίνες. Ο Μανωλάς με τον Μόρα δεν πηδούσαν ούτε εφημερίδα. Ο Καράμπελας, είτε υπήρχε είτε όχι, ένα και το αυτό. Ο Τοροσίδης απλώς σπαταλούσε άσκοπα δυνάμεις.
Μα το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι μερικοί έπαιζαν με σέντρες στο κεφάλι του Γκέκα ο οποίος βρισκόταν ανάμεσα σε δύο αντιπάλους με ύψος πάνω από 1,90 μ.
Πείτε μου έναν προπονητή που θα μπορούσε να έχει πει στους ποδοσφαιριστές του να ψάχνουν τον Γκέκα με ψηλές μπαλιές. Εναν!
Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι από εκείνους που έπαιξαν έδιναν την εντύπωση ότι προτιμούσαν να διασυρθούν και να μην πάνε στα τελικά της Γαλλίας παρά να μείνουν με τον ίδιο κόουτς. Κι αυτό δεν μου το βγάζει κανένας από το μυαλό, ύστερα απ’ όσα είδαμε.
Δεν είναι δυνατόν να δίνουν ένα ματς κάτι σαν τελικό κόντρα στη χειρότερη ομάδα της Ευρώπης και να χάνουν.
Ισως αυτός να ήταν και ο λόγος που ο Ρανιέρι άρχισε να θυμίζει… Αρχοντίδη και να επιλέγει ξαφνικά τον Ντίνα, τον Τασουλή και τον Κολοβό, θέλοντας μάλλον να δείξει πως εκεί τον οδηγεί η όλη κατάσταση στην ομάδα.
-320x213.png)
